Na wszelki wypadek

From: Piotr Krupinski <khand_usunto_at_tlen.pl>
Date: Wed, 06 Jun 2007 10:08:36 -0000


Ustawa Sejmu nr 30
&#8212; Kodeks Cywilny
Spis treści

Księga I
Część ogólna
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1. [Zakres regulacji]

Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi.

Art. 2. [Ciężar dowodu]

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Rozdział 2
Zdolność prawna

Art. 3. [Zdolność do czynności prawnych]

Zdolność do czynności prawnych mają osoby fizyczne i osoby prawne.

Art. 4. [Osoba o zawieszonym statusie mieszkańca]

  1. Osobą o zawieszonym statusie mieszkańca jest osoba fizyczna, która za pośrednictwem systemu informatycznego Księstwa Sarmacji zawiesza swoją aktywność w Księstwie Sarmacji na okres nie dłuższy, niż dziewięćdziesiąt dni.
  2. Osoba fizyczna jest osobą o zawieszonym statusie mieszkańca do chwili upłynięcia określonego przez nią terminu zawieszenia statusu mieszkańca lub do chwili przedterminowego powrotu do aktywności w Księstwie Sarmacji.

(Art. 4 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 288 o integracji systemów informatycznych Księstwa Sarmacji i Mandragoratu Wandystanu z dnia 1 czerwca 2006 r.)

Art. 4a. [Obowiązki systemowe]

  1. Osobie, która nie wypełnia obowiązków systemowych, można ograniczyć lub uniemożliwić świadczenie pracy oraz podejmowanie innych czynności w systemie automatycznej gospodarki.
  2. Obowiązki systemowe oraz zakres ograniczeń i uniemożliwień wynikających z niewypełniania obowiązków systemowych w ramach systemu automatycznej gospodarki określa szef urzędu państwowego właściwego do spraw systemów informatycznych w drodze rozporządzenia wydanego w porozumieniu z Księciem i ministrem właściwym do spraw gospodarki. Rozporządzenie wchodzi w życie nie wcześniej, niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(Art. 4a dodany Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego i
innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 4b. [Obywatel ograniczony w obowiązkach systemowych]

  1. Obywatelem ograniczonym w obowiązkach systemowych jest obywatel zamieszkujący w Księstwie Sarmacji przez okres co najmniej dziewięćdziesięciu dni, który za pośrednictwem systemu informatycznego Księstwa Sarmacji ogranicza wiążące go obowiązki systemowe.
  2. Obywatel ograniczony w obowiązkach systemowych nie może świadczyć pracy w systemie automatycznej gospodarki;

(Art. 4a dodany Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 288 o
integracji systemów informatycznych Księstwa Sarmacji i Mandragoratu Wandystanu z dnia 1 czerwca 2006 r.)

(Art. 4a stał się art. 4b na mocy Ustawy Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu
Cywilnego i innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 5. [Brak zdolności do czynności prawnych]

  1. Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby fizyczne o zawieszonym statusie mieszkańca oraz osoby nieaktywne.
  2. Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych jest nieważna. Jednakże czynności prawne skutkujące zmianą statusu zawieszonej osoby fizycznej lub statusu nieaktywności oraz rozrządzenia na wypadek śmierci są ważne, chociażby były dokonane przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych.

(Art. 5 zmieniony Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego i
innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)
Rozdział 3
Uznanie za zmarłego

Art. 6. [Zmarły]

  1. Zmarłym staje się osoba fizyczna z chwilą rzeczywistej śmierci.
  2. Osoba fizyczna może zostać uznana za zmarłą także na podstawie przepisów niniejszego rozdziału.
  3. Domniemywa się, że śmierć nastąpiła w chwili uznania osoby fizycznej za zmarłą.

Art. 7. [Uznanie za zmarłego]

  1. (strike)
  2. (strike)
  3. (strike)

(Art. 7 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 288 o integracji systemów informatycznych Księstwa Sarmacji i Mandragoratu Wandystanu z dnia 1 czerwca 2006 r.)

(Art. 7 skreślony Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego i
innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 7a. [Uznanie za zmarłego wskutek oświadczenia woli]

Osobę, która złożyła na ręce Księcia lub szefa urzędu państwowego właściwego do spraw systemów informatycznych oświadczenie woli o chęci trwałego opuszczenia Księstwa Sarmacji, uznaje się za zmarłą z chwilą jej usunięcia z systemu ewidencji ludności Księstwa Sarmacji.

(Art. 7a dodany Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 311 o
zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 31 sierpnia 2006 r.)

Art. 8. [Wyjątki od uznania za zmarłego]

Nie może zostać uznana za zmarłą osoba, przeciwko której toczy się postępowanie karne lub która została pozwana w sprawie cywilnej. Rozdział 3a
Uznanie za nieaktywnego

Art. 8a. [Nieaktywny]

  1. Nieaktywną staje się osoba, która przez okres trzydziestu dni nie potwierdzała swojej obecności w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  2. Nieaktywną przestaje być osoba, która potwierdziła swoją obecność w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  3. Potwierdzanie obecności w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji określa szef urzędu państwowego właściwego do spraw systemów informatycznych w drodze rozporządzenia wydanego w porozumieniu z Księciem. Rozporządzenie wchodzi w życie nie wcześniej, niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Art. 8b. [Ewidencja nieaktywnych]

  1. Osób nieaktywnych nie uwzględnia się w ogólnodostępnym systemie ewidencji ludności.
  2. Przedsiębiorstw należących do osób nieaktywnych nie uwzględnia się w ogólnodostępnym systemie ewidencji działalności gospodarczej.

(Rozdział 3a dodany Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego i
innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)
Rozdział 4
Czynności prawne

Art. 9. [Czynność prawna]

  1. Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, dobrych obyczajów i przyjętych zwyczajów.
  2. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z ustawą lub dobrymi obyczajami.

Art. 10. [Forma czynności prawnej]

  1. Czynność prawna może być dokonana w formie zwykłej albo w formie szczególnej.
  2. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, czynność prawna nie wymaga formy szczególnej.
  3. Jeżeli ustawa wymaga formy aktu notarialnego lub innej formy szczególnej, czynność prawna dokonana bez zachowania tej formy jest nieważna.

Art. 11. [Akt notarialny]

  1. Czynność prawna ma formę aktu notarialnego, jeżeli zawiera oznaczenie osoby składającej oświadczenie woli i inne istotne elementy czynności prawnej, w szczególności datę, oraz opublikowana została w kwalifikowanym rejestrze.
  2. Kwalifikowanymi rejestrami są rejestry określone w dekrecie Księcia oraz rejestry prowadzone przez koncesjonowane urzędy notarialne.
  3. Szczegóły określa Książę w drodze dekretu.

Art. 12. [Data czynności prawnej]

Czynność prawna dokonana jest w chwili złożenia ostatniego oświadczenia woli niezbędnego do jej dokonania. Rozdział 5
Przedstawicielstwo

Art. 13. [Przedstawicielstwo]

  1. Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, czynność prawna może być dokonana osobiście lub przez przedstawiciela.
  2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach jego umocowania wywołuje skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

Art. 14. [Rodzaje przedstawicielstw]

  1. Przedstawicielstwem ogólnym jest umocowanie do wszystkich czynności zwykłego zarządu.
  2. Przedstawicielstwem szczególnym jest umocowanie do rodzajowo wskazanych czynności, także tych, które przekraczają zwykły zarząd.
  3. Przedstawicielstwem procesowym jest umocowanie do reprezentowania strony przed sądem i dokonywania przed sądem wszelkich czynności, także tych, które przekraczają zwykły zarząd.

Art. 15. [Udzielanie i odwoływanie przedstawicielstwa]

  1. Reprezentowany jednostronnym oświadczeniem woli udziela i odwołuje przedstawicielstwo.
  2. Przedstawicielstwo wymaga formy aktu notarialnego.

Księga II
Zobowiązania
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 16. [Zobowiązanie]

  1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
  2. Świadczenie polega na działaniu lub zaniechaniu.

Art. 17. [Roszczenie]

  1. Roszczenie jest uprawnieniem do żądania od oznaczonej osoby konkretnego świadczenia.
  2. Roszczenie przedawnia się po upływie dwóch miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia roszczenia zawiesza się na czas postępowania przed sądem w sprawie o dochodzenie roszczenia.

Art. 18. [Obowiązek dłużnika]

  1. Dłużnik zobowiązany jest do zachowania należytej staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju.
  2. Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub innej działalności o profesjonalnym charakterze określa się przy uwzględnieniu zawodowego lub profesjonalnego charakteru tej działalności.

Art. 19. [Naprawienie szkody]

  1. Ilekroć ustawa mówi o naprawieniu szkody rozumie się przez to poniesione straty oraz utracone korzyści.
  2. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego pociągało za sobą nadmierne trudności dla zobowiązanego, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
  3. W razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu czyje dobro zostało naruszone zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, jeżeli krzywda nie została naprawiona w inny sposób.

Art. 20. [Solidarność dłużników]

  1. Kilku dłużników może być zobowiązanych solidarnie do świadczenia.
  2. Solidarność dłużników polega na tym, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku dłużników lub każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych.
  3. Dłużnicy pozostają solidarni aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela.
  4. Świadczenie dłużników może być solidarne jedynie na podstawie czynności prawnej lub gdy solidarność wynika z ustawy.

Rozdział 2
Bezpodstawne wzbogacenie

Art. 21. [Bezpodstawne wzbogacenie]

  1. Kto bez postawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści majątkowej w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.
  2. Jednakże w razie powrotu do Księstwa Sarmacji osoby uznanej za zmarłą, inna osoba, która uzyskała korzyść majątkową wskutek otwarcia spadku, nie jest obowiązana do wydania takiej korzyści.

Rozdział 3
Odpowiedzialność za czyny niedozwolone

Art. 22. [Odpowiedzialność osób fizycznych]

  1. Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
  2. Wartość rzeczywistych szkód majątkowych poniesionych przez poszkodowanego wylicza się w libertach w oparciu o stosunek wartości złotego polskiego do liberta określony przez ministra właściwego do spraw finansów w drodze rozporządzenia.

Art. 23. [Odpowiedzialność osób prawnych]

Osoba prawna obowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej organu.

Art. 24. [Odpowiedzialność Korony]

  1. Korona obowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności.
  2. Korona obowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez jej funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności także wtedy, gdy wymagają tego dobre obyczaje.

Art. 25. [Odpowiedzialność jednostki samorządu terytorialnego]

  1. Jednostka samorządu terytorialnego obowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności.
  2. Jednostka samorządu terytorialnego obowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez jej funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności także wtedy, gdy wymagają tego dobre obyczaje.

Art. 26. [Odpowiedzialność za działanie programów komputerowych
(skryptów)]

  1. Za szkodę wyrządzoną działaniem lub brakiem działania programu komputerowego (skryptu) zintegrowanego z systemem informatycznym Księstwa Sarmacji odpowiedzialność ponosi osoba fizyczna lub osoba prawna, która program komputerowy (skrypt) bezpośrednio udostępniła, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej lub wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej.
  2. Za szkodę wyrządzoną działaniem lub brakiem działaniem programu komputerowego (skryptu) zintegrowanego z systemem informatycznym Księstwa Sarmacji odpowiedzialność ponosi także autor programu komputerowego (skryptu) jeżeli szkodę wyrządził z winy umyślnej lub wskutek rażącego niedbalstwa.

Art. 27. [Odpowiedzialność solidarna]

Jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna. Rozdział 4
Odpowiedzialność za niewykonanie zobowiązań

Art. 28. [Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy]

Dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Art. 29. [Odpowiedzialność dłużnika]

  1. Jeżeli z ustawy lub czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności.
  2. Jeżeli niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania wynika z działania lub braku działania programu komputerowego
    (skryptu) zintegrowanego z systemem informatycznym Księstwa Sarmacji,
    dłużnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy niezależnie od zachowania należytej staranności. Jednakże dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli działanie lub brak działania programu komputerowego (skryptu) nastąpiło wskutek siły wyższej lub wyłącznie z winy wierzyciela lub osoby trzeciej.
  3. Dłużnik może poprzez umowę określić zakres odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. Jednakże nieważne jest zastrzeżenie, iż dłużnik nie będzie odpowiedzialny za szkodę wynikłą z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa.
  4. Zastrzeżenie umowne, o którym mowa w ust. 3, wymaga formy aktu notarialnego.

Art. 30. [Zwłoka dłużnika]

  1. Dłużnik popada w zwłokę, gdy nie spełnia świadczenia w umówionym terminie, chyba że opóźnienie jest następstwem okoliczności za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.
  2. Jeżeli termin świadczenia nie jest oznaczony, świadczenie powinno być spełnione w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności prawnej. Jednakże jeżeli świadczenie polega na naprawieniu szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, powinno być spełnione w dniu wyrządzenia szkody.
  3. Dłużnik nie popada w zwłokę, jeżeli wierzyciel nie wykonał świadczenia wzajemnego albo odmawia przyjęcia właściwie spełnionego świadczenia.
  4. Wierzyciel w razie zwłoki dłużnika, niezależnie od roszczenia o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, może żądać naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.
  5. Świadczeniem wzajemnym jest świadczenie wierzyciela, które zgodnie z umową ma być odpowiednikiem świadczenia dłużnika.

Art. 31. [Odsetki]

  1. Wierzycielowi w razie zwłoki dłużnika przysługuje roszczenie o odsetki za zwłokę.
  2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, odsetki nalicza się w wymiarze 1% wartości świadczenia za każdy dzień zwłoki, jednakże wartość naliczonych odsetek nie może przekroczyć dwukrotnej wartości świadczenia.

Rozdział 5
Umowy

Art. 32. [Swoboda zawierania umów]

  1. Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie ani dobrym obyczajom.
  2. Z mocy prawa nieważne są:
  3. umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności karnej,
  4. umowy zawierane na wypadek śmierci jednej ze stron,
  5. umowy nieprzewidujące możliwości ich rozwiązania.

Art. 33. [Poręczenie]

  1. Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik go nie wykonał. Odpowiedzialność poręczyciela i dłużnika za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązania jest solidarna.
  2. Jeżeli poręczana czynność prawna wymaga formy aktu notarialnego, tej samej formy wymaga umowa poręczenia.

Art. 34. [Umowa o pracę w systemie automatycznej gospodarki]

  1. (skreślony)
  2. (skreślony)

(Art. 34 uchylony Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 385 o
pracy w systemie wytwórczym gospodarki Księstwa Sarmacji z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 35. [Nabywanie autorskich praw majątkowych]

  1. Pracodawca nabywa autorskie prawa majątkowe do dzieł stworzonych w ramach stosunku pracy.
  2. W szczególności, Księstwo Sarmacji nabywa autorskie prawa majątkowe do stron internetowych, skryptów oraz innych dzieł stworzonych w związku z funkcjonowaniem prowincji, miejscowości i innych jednostek samorządu terytorialnego oraz urzędów i instytucji powołanych przez władze publiczne.

Księga III
Prawo rzeczowe
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 36. [Własność]

  1. Własność jest prawem rzeczowym zbywalnym i podlegającym dziedziczeniu.
  2. Przepisy dotyczące własności stosuje się odpowiednio do zbywalnych i podlegających dziedziczeniu praw majątkowych, chyba że byłoby to sprzeczne ustawą lub z naturą tych praw.

Art. 37. [Korzystanie z prawa własności]

Właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy, pobierać z niej dochody oraz nią rozporządzać, o ile nie jest to sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami. Rozdział 2
Własność gruntów

Art. 38. [Grunty]

Gruntami są tereny i parcele.

Art. 39. [Tereny]

  1. Terenem jest grunt znajdujący się poza granicami miejscowości.
  2. Terenem jest również niepodzielony na parcele ogół gruntów znajdujący się w granicach miejscowości.

Art. 40. [Podział terenu na parcele]

  1. Podział terenu na parcele następuje w chwili:
  2. lokacji osady na jego obszarze,
  3. wytyczenia nowych parceli przez właściciela.
  4. Właścicielem nowych parcel staje się z mocy prawa właściciel terenu.
  5. Szczegóły dotyczące podziału terenu na parcele może określać minister właściwy do spraw infrastruktury w drodze rozporządzenia.

Art. 41. [Budynek]

  1. Budynek może wznosić się na parceli. Własność parceli rozciąga się na ten budynek.
  2. Na parceli może wznosić się tylko jeden budynek.
  3. Budynek o znacznych rozmiarach wznosi się na więcej, niż jednej parceli.
  4. Budynek wielopiętrowy może być podzielony na lokale. Każde piętro stanowi odrębny lokal.
  5. Szczegóły określa minister właściwy do spraw infrastruktury w drodze rozporządzenia.

Rozdział 3
Współwłasność

Art. 42. [Rodzaje współwłasności]

  1. Współwłasność polega na tym, że własność tych samych rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom w częściach ułamkowych lub jako współwłasność łączna.
  2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Niniejszy rozdział normuje jedynie współwłasność w częściach ułamkowych.

Art. 43. [Współwłasność w częściach ułamkowych]

  1. Domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe, chyba że z łączących ich stosunków wynika co innego.
  2. Każdy ze współwłaścicieli może bez zgody pozostałych współwłaścicieli rozporządzać swoim udziałem.
  3. Współwłaściciel może dokonywać czynności dotyczącej wspólnej rzeczy za zgodą pozostałych współwłaścicieli.

Art. 44. [Zniesienie współwłasności]

  1. Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności, chyba że uprawnienie to zostało wyłączone przez czynność prawną.
  2. Zniesienie współwłasności następuje wskutek czynności prawnej albo na mocy orzeczenia sądowego.

Art. 45. [Zniesienie współwłasności przez sąd]

  1. Sąd znosi współwłasność, dokonując podziału rzeczy. Wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.
  2. Jeżeli rzeczy nie da się podzielić albo jej podział pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości, sąd przyznaje rzecz jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych.

Rozdział 4
Prawo do gruntu lub lokalu

Art. 46. [Prawo do gruntu lub lokalu]

  1. Prawo do gruntu lub lokalu jest ograniczonym prawem rzeczowym.
  2. Prawo do gruntu lub lokalu może być prawem:
  3. zbywalnym i podlegającym dziedziczeniu (prawo wieczyste),
  4. niezbywalnym i ograniczonym w czasie (prawo czasowe).

Art. 47. [Prawo wieczyste]

  1. Przepisy dotyczące własności stosuje się odpowiednio do prawa wieczystego do gruntu lub lokalu.
  2. Posiadający prawo wieczyste do gruntu lub lokalu korzysta z lokalu jak właściciel.

Art. 48. [Prawo czasowe]

  1. Prawo czasowe do gruntu wynika z umowy dzierżawy.
  2. Prawo czasowe do lokalu wynika z umowy najmu.

Księga V
Spadki
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 49. [Spadek]

  1. Spadek stanowią prawa i obowiązki zmarłego, które przechodzą z chwilą śmierci na jedną lub więcej osób, stosownie do przepisów niniejszej księgi.
  2. Przepisy niniejszej księgi stosuje się odpowiednio do osób nieaktywnych, które przez okres dziewięćdziesięciu dni nie potwierdziły swojej obecności w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji

(Art. 49 ust. 2 dodany Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego
i innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 50. [Otwarcie i nabycie spadku]

  1. Spadek otwiera się w chwili śmierci spadkodawcy.
  2. Spadkobierca nabywa spadek w chwili otwarcia spadku.

Art. 51. [Powołanie do spadku]

  1. Powołanie do spadku wynika z ustawy albo testamentu.
  2. Dziedziczenie ustawowe następuje wtedy, gdy spadkodawca nie pozostawił po sobie testamentu.

Art. 52. [Przeszkody w nabyciu spadku]

Nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku ani osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje. Rozdział 2
Dziedziczenie ustawowe

Art. 53. [Powołanie do spadku]

  1. W pierwszej kolejności powoływani do spadku są małżonek
    (partner), wstępni, zstępni i rodzeństwo spadkodawcy.
  2. Jeżeli brak jest spadkobierców powołanych do spadku w myśl ust. 1, powołani do spadku są wspólnicy spadkodawcy z chwili otwarcia spadku.
  3. Jeżeli brak jest spadkobierców powołanych do spadku w myśl ust. 1 i 2, powołane do spadku są osoby szczególnie związane ze spadkodawcą, jeżeli wymagają tego dobre obyczaje.
  4. Jeżeli brak jest jakichkolwiek spadkobierców powołanych do spadku w myśl ust. 1&#8211;3, powołana do spadku jest Korona.

Art. 54. [Stwierdzenie nabycia i dział spadku]

  1. Sąd, na wniosek zainteresowanego, stwierdza nabycie spadku w odpowiednich częściach oraz dokonuje działu spadku kierując się przyjętym zwyczajem, dobrymi obyczajami, stopniem pokrewieństwa oraz stosunkami łączącymi osobę ze spadkodawcą.
  2. Do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o zniesieniu współwłasności.

Rozdział 3
Dziedziczenie testamentowe

Art. 55. [Testament]

  1. Rozrządzić majątkiem na wypadek śmierci można jedynie przez testament.
  2. Testament może zawierać rozrządzenia tylko jednego spadkodawcy.
  3. Spadkodawca może w każdej chwili odwołać testament. Odwołanie testamentu następuje także poprzez sporządzenie nowego testamentu.
  4. Sporządzić i odwołać testament może jedynie osoba fizyczna.
  5. Testament jest ważny, jeżeli posiada formę aktu notarialnego.

Art. 56. [Otwarcie testamentu oraz stwierdzenie nabycia i dział spadku]

  1. Sąd, na wniosek zainteresowanego, otwiera testament oraz stwierdza nabycie spadku i dokonuje działu spadku kierując się wolą spadkodawcy wyrażoną w testamencie.
  2. Sąd, dokonując podziału spadku, kieruje się przyjętym zwyczajem i dobrymi obyczajami, jeżeli wola spadkodawcy w niewystarczającym stopniu normuje sposób działu spadku.
  3. Jeżeli rozrządzenia testamentowe nie obejmują całego spadku, sąd dokonuje podziału pozostałej części spadku proporcjonalnie do udziałów wyrażonych w testamencie, kierując się domniemaną wolą spadkodawcy, przyjętym zwyczajem i dobrymi obyczajami.
  4. Do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o zniesieniu współwłasności.

Rozdział 4
Odpowiedzialność za długi spadkowe

Art. 57. [Odpowiedzialność za długi spadkowe]

  1. Każdy spadkobierca dziedziczy spadek z dobrodziejstwem inwentarza.
  2. Odpowiedzialność za długi spadkowe jest solidarna z zastrzeżeniem postanowień ust. 1.

Księga VI
Osoby prawne
Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 58. [Osoby prawne]

  1. Osobami prawnymi są:
  2. Korona,
  3. jednostki samorządu terytorialnego,
  4. spółki prawa handlowego,
  5. partie polityczne, stowarzyszenia, fundacje i związki wyznaniowe,
  6. inne jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne nadają osobowość prawną.
  7. Spółkami prawa handlowego są spółka jawna i spółka akcyjna.

Art. 59. [Czynności przekraczające zwykły zarząd w osobach prawnych]

Czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd są:

  1. zawarcie i zmiana umowy spółki jawnej,
  2. nadanie lub zmiana statutu spółki akcyjnej, partii politycznej oraz stowarzyszenia,
  3. dokonanie czynności prawnej, z której wynika zobowiązanie o wartości przekraczającej dwieście libertów w spółkach jawnych, partiach politycznych, stowarzyszeniach i związkach wyznaniowych.

Art. 59a [Zarząd komisaryczny nad osobami prawnymi]

  1. W przypadku gdy organa osoby prawnej za wyjątkiem Korony i jednostek samorządu terytorialnego nie były aktywne przez 15 dni, sąd, na wniosek osoby prawnej, Prokuratora lub odpowiedniego Ministra ustanawia nad osobą prawną zarząd komisaryczny.
  2. Komisarz, powoływany i odwoływany przez sąd, posiada kompetencje wszystkich organów osoby prawnej, nad którą sprawuje zarząd, poza uprawnieniami do zmian statutu.
  3. Zarząd komisaryczny ma na celu przywrócenie do pełnej aktywności statutowych organów osoby prawnej w określonym przez sąd terminie. W razie niedotrzymania terminu sąd podejmuje decyzję o likwidacji osoby prawnej lub wyznacza kolejny termin.

(Art. 59a w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą
ustawy nr 356 o Sądzie Księstwa Sarmacji z dnia 1 stycznia 2007 r.)

Art. 59b [Zarządzanie majątkiem likwidowanych i rozwiązywanych osób prawnych]

  1. Jeżeli statut osoby prawnej nie określa inaczej, jej majątek przepada na rzecz Korony.
  2. Majątkiem likwidowanej lub rozwiązywanej osoby prawnej zarządza syndyk, powoływany i odwoływany przez sąd.

(Art. 59b w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą
ustawy nr 356 o Sądzie Księstwa Sarmacji z dnia 1 stycznia 2007 r.) Rozdział 2
Przedsiębiorstwo

Art. 60. [Przedsiębiorstwo]

  1. Przedsiębiorstwo jest jednostką organizacyjną, która nie posiada osobowości prawnej. Celem przedsiębiorstwa jest prowadzenie działalności gospodarczej.
  2. Przedsiębiorstwo, które prowadzi działalność gospodarczą w systemie automatycznej gospodarki podlega obowiązkowi rejestracji.
  3. Przedsiębiorstwo, które prowadzi działalność gospodarczą poza systemem automatycznej gospodarki może być zarejestrowane.
  4. Szczegóły określa odrębna ustawa.

Art. 61. [Własność przedsiębiorstwa]

  1. Właścicielem przedsiębiorstwa może być:
  2. osoba fizyczna,
  3. spółka prawa handlowego,
  4. Korona lub jednostka samorządu terytorialnego.
  5. Przedsiębiorstwo nie może być przedmiotem współwłasności. Jednakże gdyby współwłasność taka powstała, dokonuje się jej zniesienia.

Art. 62. [Majątek przedsiębiorstwa]

  1. Majątek przedsiębiorstwa stanowi w całości własność właściciela przedsiębiorstwa, chociażby z dosłownego brzmienia wpisu do rejestru przedsiębiorstw wynikało co innego.
  2. Umowy zawierane w imieniu przedsiębiorstwa uważa się za zawarte w imieniu właściciela przedsiębiorstwa.

Rozdział 3
Spółka jawna
Oddział 1
Definicja spółki jawnej

Art. 63. [Spółka jawna]

  1. Spółka jawna jest spółką osobową.
  2. Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz solidarnie ze spółką.

Art. 64. [Firma spółki jawnej]

  1. Firmą spółki jawnej jest nazwa właściwa oraz dodatkowe oznaczenie &#8222;spółka jawna&#8221;.
  2. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu &#8222;s.j.&#8221;.

Oddział 2
Zawiązanie i powstanie spółki jawnej

Art. 65. [Zawiązanie spółki jawnej]

  1. Spółka jawna jest zawiązana z chwilą zawarcia umowy spółki. Umowa taka wymaga formy aktu notarialnego
  2. Umowa spółki zawiera w szczególności nazwę spółki oraz wymienia jej wspólników. Jeżeli umowa nie określa udziałów wspólników, domniemywa się, że są one równe.

Art. 66. [Powstanie spółki jawnej]

  1. Spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez sąd.
  2. Szczegóły określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw infrastruktury.

(Art. 66 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 2 uchylony Dekretem
Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

(Art. 66 ust. 1 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą
ustawy nr 356 o Sądzie Księstwa Sarmacji z dnia 1 stycznia 2007 r.) Oddział 3
Udziały w spółce jawnej

Art. 67. [Własność udziałów w spółce jawnej]

  1. Właścicielem udziału w spółce jawnej może być jedynie osoba fizyczna.
  2. Informacje o wysokościach udziałów w spółkach są publikowane w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  3. Szczegóły dotyczące ust. 2 określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw infrastruktury.

(Art. 67 ust. 2 i 3 uchylone Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

Art. 68. [Przeniesienie własności udziału w spółce jawnej]

  1. Przeniesienie własności udziału przez jednego ze wspólników spółki jawnej wymaga zgody wszystkich wspólników.
  2. Przeniesienie własności udziałów następuje za pośrednictwem systemu informatycznego Księstwa Sarmacji.
  3. Nabywca i zbywca udziału odpowiadają solidarnie za wynikające z tego udziału zobowiązania spółki powstałe do chwili rozporządzenia udziałem.

(Art. 68 ust. 2 uchylony Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr
321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.) Oddział 4
Reprezentacja spółki jawnej

Art. 69. [Reprezentacja spółki jawnej]

  1. Każdy wspólnik ma prawo dokonywać w imieniu spółki jawnej czynności prawnych, które nie przekraczają zwykłego zarządu.
  2. Czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają zgody wszystkich wspólników, jednakże w sytuacjach nagłych, kiedy wymaga tego ważny interes spółki, każdy wspólnik ma prawo dokonywać czynności prawnych przekraczających zwykły zarząd.

Oddział 5
Rozwiązanie i likwidacja spółki jawnej

Art. 70. [Rozwiązanie spółki jawnej]

  1. Rozwiązanie spółki jawnej następuje wskutek czynności prawnej lub orzeczenia sądowego.
  2. Każdy wspólnik może żądać rozwiązania spółki przez sąd. Rozwiązanie spółki powoduje przeniesienie praw i obowiązków spółki na wspólników w częściach odpowiadających ich udziałom. Przepisy dotyczące zniesienia współwłasności stosuje się odpowiednio.
  3. Za zobowiązania spółki powstałe przed rozwiązaniem spółki wspólnicy odpowiadają solidarnie.

Art. 71. [Likwidacja spółki jawnej]

  1. Likwidacja spółki jawnej następuje wskutek orzeczenia sądowego.
  2. Sąd z urzędu lub na wniosek zainteresowanego likwiduje spółkę, jeżeli wartość jej zobowiązań przekracza wartość jej praw, a z okoliczności wynika, że sytuacja spółki nie ulegnie poprawie.
  3. Przepisy o rozwiązaniu spółki stosuje się odpowiednio w zakresie przeniesienia praw i obowiązków spółki oraz odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Rozdział 4
Spółka akcyjna
Oddział 1
Definicja spółki akcyjnej

Art. 72. [Spółka akcyjna]

  1. Spółka akcyjna jest spółką kapitałową.
  2. Akcjonariusz nie ponosi swoim majątkiem odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Art. 73. [Firma spółki akcyjnej]

  1. Firmą spółki akcyjnej jest nazwa właściwa oraz dodatkowe oznaczenie &#8222;spółka akcyjna&#8221;.
  2. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu &#8222;s.a.&#8221;.

Oddział 2
Zawiązanie i powstanie spółki akcyjnej

Art. 74. [Zawiązanie spółki akcyjnej]

  1. Spółkę akcyjną zawiązuje Korona, jednostka samorządu terytorialnego lub osoba fizyczna (założyciel).
  2. Założyciel nadaje spółce statut, nabywa własność wszystkich akcji spółki, dokonuje wpłaty kapitału zakładowego na rzecz spółki oraz dokonuje czynności niezbędnych do zarejestrowania spółki.
  3. Założyciel z mocy prawa staje się prezesem zarządu spółki, chyba że statut stanowi inaczej.
  4. Statut spółki wymaga formy aktu notarialnego.

Art. 75. [Powstanie spółki akcyjnej]

  1. Spółka akcyjna powstaje z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez sąd.
  2. Szczegóły określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw infrastruktury.

(Art. 75 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 2 uchylony Dekretem
Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

(Art. 75 ust. 1 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą
ustawy nr 356 o Sądzie Księstwa Sarmacji z dnia 1 stycznia 2007 r.) Oddział 3
Organy spółki akcyjnej

Art. 76. [Organy spółki akcyjnej]

Organami spółki akcyjnej są zarząd oraz zgromadzenie akcjonariuszy.

Art. 77. [Zarząd spółki akcyjnej]

  1. Zarząd spółki akcyjnej liczy jednego lub kilku członków.
  2. Prezesem zarządu jest jeden z członków zarządu.

Art. 78. [Reprezentacja spółki akcyjnej]

  1. Każdy członek zarządu ma prawo dokonywać w imieniu spółki akcyjnej czynności prawnych, które nie przekraczają zwykłego zarządu.
  2. Czynności prawne przekraczające zwykły zarząd wymagają uchwały zgromadzenia akcjonariuszy.

Art. 79. [Zgromadzenie akcjonariuszy]

  1. Zgromadzenie akcjonariuszy zwołuje prezes zarządu.
  2. Jeżeli od ostatniego zgromadzenia akcjonariuszy minęły dwa miesiące, każdy akcjonariusz ma prawo żądać zwołania zgromadzenia akcjonariuszy. Każdy akcjonariusz ma również prawo żądać zwołania zgromadzenia akcjonariuszy, jeżeli od powstania spółki minął miesiąc, a nie zostało ono jeszcze ani razu zwołane.
  3. Jeżeli prezes zarządu pomimo żądania, o którym mowa w ust. 2, nie zwołuje niezwłocznie zgromadzenia akcjonariuszy, zgromadzenie zwołuje sąd.
  4. Zgromadzeniu akcjonariuszy przewodniczy prezes zarządu albo sędzia lub asesor, który je zwołał.
  5. Zgromadzenie akcjonariuszy:
  6. wybiera prezesa zarządu oraz pozostałych członków zarządu,
  7. podejmuje uchwałę wyrażającą zgodę na dokonanie lub nakazującą dokonanie czynności prawnej przekraczającej zwykły zarząd,
  8. podejmuje uchwałę o podziale nadwyżki kapitałowej,
  9. podejmuje uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego.
  10. Projekt uchwały może zgłosić członek zarządu oraz każdy akcjonariusz.
  11. Przewodniczący zgromadzeniu akcjonariuszy sporządza protokół z przebiegu zgromadzenia akcjonariuszy, zawierający w szczególności informacje o czynnościach, o których mowa w ust. 5. Protokół wymaga formy aktu notarialnego.

(Art. 79 w brzmieniu ustalonym Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 356 o Sądzie Księstwa Sarmacji z dnia 1 stycznia 2007 r.) Oddział 4
Kapitał zakładowy i akcja

Art. 80. [Akcja]

  1. Właścicielem akcji może być Korona, jednostka samorządu terytorialnego, spółka prawa handlowego lub osoba fizyczna.
  2. Właścicielem akcji może być również mogąca prowadzić działalność gospodarczą osoba prawna inna niż ta, o której mowa w ust. 1.
  3. Akcja jest dokumentem wyrażającym udział w spółce akcyjnej.
  4. Informacje o akcjach oraz ich właścicielach są publikowane w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  5. Szczegóły dotyczące ust. 4 określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw infrastruktury.

(Art. 80 ust. 4 i 5 uchylone Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

Art. 81. [Kapitał zakładowy spółki akcyjnej]

  1. Kapitał zakładowy spółki akcyjnej powinien wynosić co najmniej pięćset libertów.
  2. Wartość nominalną akcji stanowi kapitał zakładowy podzielony przez sto.

(Art. 81 ust. 2 uchylony Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy nr
321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

Art. 82. [Rozporządzenie akcją]

Rozporządzenie akcją nie wymaga zgody pozostałych akcjonariuszy.

Art. 83. [Nadwyżka kapitałowa]

  1. Nadwyżkę kapitałową stanowi wartość majątku spółki akcyjnej
    (praw i obowiązków) pomniejszona o kapitał zakładowy.
  2. Uchwała zgromadzenia akcjonariuszy o podziale całości lub części nadwyżki kapitałowej powinna określać wartość całości lub części nadwyżki kapitałowej przeznaczonej do podziału, jak również ułamek tej wartości przypadający na jedną akcję (wysokość dywidendy).

Art. 84. [Podwyższenie kapitału zakładowego]

  1. Kapitał zakładowy może być podwyższony o sumę, która nie przekracza nadwyżki kapitałowej.
  2. Wartość nominalna akcji podlega odpowiedniemu podwyższeniu.

Oddział 5
Rozwiązanie i likwidacja spółki akcyjnej

Art. 85. [Rozwiązanie spółki akcyjnej]

  1. Rozwiązanie spółki akcyjnej następuje wskutek uchwały zgromadzania akcjonariuszy powziętej głosami akcjonariuszy reprezentujących co najmniej dwie trzecie kapitału zakładowego.
  2. Uchwała, o której mowa w ust. 1, może być podjęta po spłacie wszystkich zobowiązań spółki. Rozwiązanie spółki powoduje przeniesienie pozostałych po spłacie zobowiązań praw spółki na akcjonariuszy w częściach odpowiadających ich udziałowi. Przepisy dotyczące zniesienia współwłasności stosuje się odpowiednio.

Art. 86. [Likwidacja spółki akcyjnej]

  1. Likwidacja spółki akcyjnej następuje wskutek orzeczenia sądowego.
  2. Sąd z urzędu lub na wniosek zainteresowanego likwiduje spółkę, jeżeli wartość jej zobowiązań pomniejszona o wartość praw należących do spółki przekracza kapitał zakładowy, a z okoliczności wynika, że sytuacja spółki nie ulegnie poprawie.
  3. Sąd dokonuje zaspokojenia wierzycieli z majątku spółki.

Rozdział 5
Partia polityczna

Art. 87. [Partia polityczna]

Partia polityczna jest dobrowolną organizacją występującą pod określoną nazwą, liczącą co najmniej trzech członków, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie za pomocą środków zgodnych z prawem wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej.

Art. 88. [Powstanie partii politycznej]

  1. Partia polityczna jest zawiązana z chwilą podpisania jej statutu przez co najmniej trzech obywateli sarmackich, którzy nie są członkami innych partii politycznych.
  2. Statut partii określa jej cele, strukturę i zasady działania, a w szczególności nazwę, skrót nazwy, sposób nabywania i utraty członkostwa oraz kompetencje organów partii.
  3. Statut partii podlega wpisowi do rejestru sądowego.

Art. 89. [Członkostwo w partii politycznej]

  1. Członkiem partii politycznej może być obywatel sarmacki, który nie został pozbawiony praw publicznych na mocy prawomocnego orzeczenia sądu.
  2. Obywatel może być jednocześnie członkiem tylko jednej partii.
  3. Informacje o członkostwach w partiach politycznych są publikowane w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  4. Szczegóły dotyczące ust. 3 określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw infrastruktury.

(Art. 89 ust. 3 i 4 uchylone Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

Art. 90. [Organy partii politycznej]

  1. Jeżeli statut partii politycznej nie stanowi inaczej, organami partii są przewodniczący i kongres.
  2. Przewodniczący może dokonywać w imieniu partii czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu, chyba że statut partii stanowi inaczej.
  3. Czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają zgody kongresu, chyba że statut partii stanowi inaczej.

Art. 91. [Finansowanie partii politycznej]

  1. Partia polityczna nie może prowadzić działalności gospodarczej.
  2. Partia utrzymuje się ze składek i darowizn jej członków oraz darowizn innych osób fizycznych.

Art. 92. [Odpowiedzialność członków partii politycznej za zobowiązania partii]

Członkowie partii politycznej nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania partii.

Art. 93. [Rozwiązanie i likwidacja partii politycznej]

  1. Rozwiązanie partii politycznej następuje wskutek czynności prawnej określonej w statucie.
  2. Likwidacja partii politycznej następuje wskutek orzeczenia sądowego.
  3. Sąd z urzędu lub na wniosek zainteresowanego likwiduje partię polityczną, jeżeli przestała ona spełniać warunki wymagane dla dalszego funkcjonowania, a z okoliczności nie wynika, że mogłaby zacząć je spełniać bądź jeżeli jej program lub działalność zakładają lub dopuszczają naruszanie prawa, w szczególności stosowanie przemocy, w celu zdobycia władzy lub wpływu na politykę państwa albo przewidują utajnienie struktur lub członkostwa.

Rozdział 6
Stowarzyszenie

Art. 94. [Stowarzyszenie]

  1. Stowarzyszenie jest dobrowolną, samorządną i trwałą organizacją o celach niezarobkowych.
  2. Przepisy dotyczące partii politycznej stosuje się odpowiednio do stowarzyszenia, chyba że rozdział niniejszy stanowi inaczej.

Art. 95. [Członkostwo w stowarzyszeniu]

  1. Członkiem i założycielem stowarzyszenia może być osoba fizyczna, która nie została pozbawiona praw publicznych na mocy prawomocnego orzeczenia sądu.
  2. Osoba fizyczna może być członkiem więcej, niż jednego stowarzyszenia.

Rozdział 6a
Fundacja

Art. 95a. [Fundacja]

  1. Fundacja jest instytucją realizującą cele społecznie lub gospodarczo użyteczne, w szczególności takie jak: rozwój gospodarki, nauka, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona zdrowia, ochrona środowiska i zabytków, wspieranie kultury fizycznej i sportu, edukację patriotyczną i obywatelską, ochronę dziedzictwa narodowego, promocję turystyki oraz wspieranie wspólnotowego charakteru Sarmacji.
  2. Celem działania fundacji nie może być finansowanie działalności partii politycznych lub osób prawnych, których cele statutowe zakładają finansowanie partii.
  3. Swoje cele fundacja realizuje poprzez inicjowanie, organizowanie oraz finansowanie przedsięwzięć społecznie lub gospodarczo użytecznych, to jest spełniających kryterium określone w ust. 1, lub udzielanie im wsparcia majątkowego w postaci dóbr ruchomych albo nieruchomości.

Art. 95b. [Ustanowienie fundacji]

  1. Fundacje mogą ustanawiać obywatele sarmaccy i zarejestrowane w Sarmacji osoby prawne z wyłączeniem partii, związków wyznaniowych oraz innych fundacji.
  2. Oświadczenie woli o ustanowieniu fundacji powinno być złożone w formie aktu notarialnego. W oświadczeniu fundator powinien wskazać cel fundacji oraz składniki majątkowe przeznaczone na jego realizację.
  3. Fundator lub rada fundatorów ustala statut fundacji, określający jej nazwę, cele, siedzibę i zasady działania, a także kompetencje organów fundacji. Statut fundacji podlega wpisowi do rejestru sądowego.

Art. 95c. [Zakaz łączenia płatnych funkcji]

Nie można jednocześnie pełnić funkcji, za którą przysługuje wynagrodzenie, w więcej niż jednej fundacji.

Art. 95d. [Pozyskiwanie środków finansowych]

  1. Fundacja pozyskuje środki finansowe poprzez zbiórki publiczne, a także nabywa pieniądze lub inne rzeczy ruchome albo prawa majątkowe w drodze spadku, zapisu lub darowizny.
  2. Fundacja może też pozyskiwać środki finansowe poprzez działalność gospodarczą.
  3. Środki pozyskane przez fundację zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w całości przeznaczone na realizację celów statutowych.

Art. 95e. [Likwidacja fundacji]

Likwidacja fundacji następuje wskutek czynności prawnej określonej w statucie, w szczególności wtedy, gdy fundacja wypełni swe cele lub wskutek orzeczenia sądowego, na wniosek bądź z urzędu, jeżeli przestała ona spełniać warunki wymagane dla dalszego funkcjonowania, a z okoliczności nie wynika, że mogłaby zacząć je spełniać bądź jeżeli jej działalność rażąco narusza prawo.
Rozdział 6b
Związek wyznaniowy

Art. 95f. [Związek wyznaniowy]

  1. Związek wyznaniowy jest dobrowolną i trwałą organizacją, liczącą co najmniej trzech członków, realizującą cele związane ze sprawowaniem i ewentualnie szerzeniem kultu religijnego oraz pielęgnowaniem związanych z nim zwyczajów i tradycji.
  2. Swoje cele związek wyznaniowy realizuje poprzez inicjowanie i organizowanie działań związanych z praktykami religijnymi, o jakich mowa w ust. 1, lub poprzez udzielanie im wsparcia majątkowego.

Art. 95g. [Powstanie związku wyznaniowego]

  1. Oświadczenie woli o ustanowieniu związku wyznaniowego powinno być złożone w formie aktu notarialnego. W oświadczeniu założyciele powinni wskazać cele związku oraz sposoby ich realizacji.
  2. Założyciele związku wyznaniowego ustalają statut związku, określający jego nazwę, cele, siedzibę i zasady działania, a także kompetencje organów związku. Statut związku podlega wpisowi do rejestru sądowego.

Art. 95h. [Członkostwo związku wyznaniowego]

  1. Członkiem związku wyznaniowego może być każdy mieszkaniec Księstwa Sarmacji.
  2. Nie wyklucza się członkostwa w więcej niż jednym związku wyznaniowym, o ile statuty poszczególnych związków nie stanowią inaczej.

Art. 95i. [Organa związku wyznaniowego]

  1. Strukturę związku wyznaniowego i kompetencje jego organów określa statut związku. Statut powinien przewidywać funkcję przewodniczącego, który reprezentuje związek na zewnątrz.
  2. Przewodniczący może dokonywać w imieniu związku czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu, chyba że statut związku stanowi inaczej.
  3. Nie można jednocześnie pełnić funkcji przewodniczącego ani innej, za którą przysługuje wynagrodzenie, w więcej niż jednym związku wyznaniowym.
  4. Czynności wykraczające poza zwykły zarząd wymagają zgody 2/3 członków związku, chyba że statut stanowi inaczej.

Art. 95j. [Finansowanie związku wyznaniowego]

  1. Związek wyznaniowy może pozyskiwać środki finansowe poprzez zbiórki publiczne, a także nabywać pieniądze lub inne rzeczy ruchome albo prawa majątkowe w drodze spadku, zapisu lub darowizny.
  2. Związek wyznaniowy może także pozyskiwać środki finansowe poprzez działalność gospodarczą.
  3. Środki pozyskane przez związek wyznaniowy zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w całości przeznaczone na realizację celów statutowych.

Art. 95k. [Rozwiązanie i likwidacja związku wyznaniowego]

Przepisy dotyczące rozwiązania i likwidacji partii politycznych stosuje się odpowiednio.
Rozdział 7
Przekształcanie osób prawnych

Art. 96. [Przekształcenie spółki jawnej]

  1. Zmiana umowy spółki i nadanie jej statutu przekształcają spółkę jawną w spółkę akcyjną.
  2. Dotychczasowi wspólnicy spółki jawnej odpowiadają solidarnie ze spółką akcyjną za jej zobowiązania powstałe do chwili przekształcenia.

Art. 97. [Przekształcenie spółki akcyjnej]

Umowa, w wyniku której wszyscy akcjonariusze spółki akcyjnej zobowiązują się ponosić odpowiedzialność za zobowiązania spółki jak wspólnicy spółki jawnej przekształca spółkę akcyjną w spółkę jawną.

Art. 98. [Przekształcenie partii politycznej, stowarzyszenia, fundacji i związku wyznaniowego]

  1. Zmiana statutu przekształca partię polityczną w stowarzyszenie.
  2. Zmiana statutu przekształca stowarzyszenie w partię polityczną. Członkowie stowarzyszenia nieposiadający obywatelstwa sarmackiego nie nabywają członkostwa w partii politycznej powstałej z przekształcenia stowarzyszenia.
  3. Zmiana statutu przekształca stowarzyszenie w związek wyznaniowy.
  4. Zmiana statutu przekształca związek wyznaniowy w stowarzyszenie, o ile związek wyznaniowy nie powstał w trybie przewidzianym przez ust. 3.
  5. Zmiana statutu przekształca stowarzyszenie w fundację, o ile co najmniej jeden z fundatorów posiada obywatelstwo sarmackie.
  6. Zmiana statutu przekształca fundację w stowarzyszenie, o ile wśród jej fundatorów nie było osoby prawnej lub nie powstała w trybie przewidzianym przez ust. 5.

Przepisy wprowadzające
Kodeks Cywilny

Art. 99. [Wejście w życie ustawy]

  1. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2004 r.
  2. Ustawa obowiązuje także na terytorium Mandragoratu Wandystanu.

(Art. 99 ust. 2 dodany Ustawą Sejmu nr 54 o zmianie Kodeksu Cywilnego
i innych ustaw z dnia 12 maja 2007 r.)

Art. 100. [Rozporządzenia do ustawy]

  1. Art. 4 wchodzi w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 4.
  2. Art. 10 ust. 2 i 3 oraz art. 11 wchodzą w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 11 ust. 3.
  3. Art. 41 wchodzi w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 41 ust. 5.
  4. Przepisy dotyczące spółki jawnej wchodzą w życie z dniem wejścia w życie rozporządzeń, o których mowa w art. 66 ust. 2 i art. 67 ust. 4.
  5. Przepisy dotyczące spółki akcyjnej wchodzą w życie z dniem wejścia w życie rozporządzeń, o których mowa w art. 75 ust. 2 i art. 80 ust. 4.
  6. Art. 89 ust. 3 wchodzi w życie z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 89 ust. 4.

(Art. 100 p. 1, 3-6 uchylone Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy
nr 321 o zmianie Kodeksu Cywilnego z dnia 18 września 2006 r.)

Art. 101. [Rzeczywiste szkody majątkowej]

Do dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 22 ust. 2, stosunek wartości złotego polskiego do liberta określa się na 1:20.

Art. 102. [Wymiar pracy w systemie automatycznej gospodarki]

(skreślony)

(Art.

Ustawa Sejmu nr 45
&#8212; Kodeks Karny
Część I &#8212; Ogólna
Rozdział I
ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ Art. 1. [Przestępstwo]

  1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
  2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
  3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
  4. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego popełnionego nieumyślnie.

Art. 2. [Odpowiedzialność za zaniechanie]

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył szczególny prawny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 3. [Zmiana ustawy]

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową. Jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.

Art. 4. [Zasada terytorialna]

Ustawę karną sarmacką stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Księstwa Sarmacji. Jednakże ustawy karnej sarmackiej nie stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn jedynie na terytorium Mandragoratu Wandystanu, jeżeli wandejska ordynacja krajowa tak stanowi.

Art. 5. [Czas i miejsce popełniania przestępstwa]

  1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania do którego był obowiązany.
  2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 6. [Umyślność]

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

Art. 7. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów wymierzając karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Art. 8. [Czyn ciągły]

Dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony, jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste. Warunkiem uznania wielkości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
Rozdział II
FORMY POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA Art. 9. [Sprawstwo]

Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą ale także kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie tego czynu.

Art. 10. [Usiłowanie]

Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

Art. 11. [Podżeganie]

Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.

Art. 12. [Pomocnictwo]

Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie.

Art. 13. [Karalność]

Sąd wymierza karę za sprawstwo, usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo w granicach przewidzianych dla danego przestępstwa.

Art. 14. [Odstąpienie i czynny żal]

  1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącego znamię czynu zabronionego.
  2. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego.

Rozdział III
WYŁĄCZENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ Art. 15. [Obrona konieczna]

Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezprawny, bezpośredni zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.

Art. 16. [Stan wyższej konieczności]

  1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie da się inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przestawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.
  2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy z ciążących na sprawcy obowiązków tylko jeden może być spełniony.

Art. 17. [Błąd co do kontratypu]

Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę.

Art. 18. [Osoby nietykalne]

Nie popełnia przestępstwa Książę Sarmacji oraz Mandragor Wandystanu. Rozdział IV
KARY Art. 19. [Kary]

Karami są:

  1. nadzór,
  2. areszt,
  3. więzienie,
  4. twierdza,
  5. banicja.

Art. 20. [Wymiar kary]

Kary nadzoru, aresztu, więzienia i twierdzy wymierza się w miesiącach i dniach.

Art. 21. [Nadzór]

  1. Kara nadzoru trwa najkrócej siedem dni, najdłużej miesiąc.
  2. Skazany na karę nadzoru nie może swobodne wypowiadać się w miejscach publicznych (moderacja).

Art. 22. [Areszt]

  1. Kara aresztu trwa najkrócej czternaście dni, najdłużej trzy miesiące.
  2. Skazany na karę aresztu nie może swobodnie wypowiadać się w miejscach publicznych (moderacja) a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego.

Art. 23. [Więzienie]

  1. Kara więzienia trwa najkrócej miesiąc, najdłużej sześć miesięcy.
  2. Skazany na karę więzienia nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.
  3. Sąd w wyroku powołuje, a sąd penitencjarny może powoływać i odwoływać kuratora spośród obywateli sarmackich godnych zaufania. Kurator na wniosek skazanego publikuje w dniu tygodnia wyznaczonym wyrokiem sądu wypowiedzi skazanego, chyba że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są one niezgodne z prawem. Kurator publikuje wypowiedzi skazanego na publicznej liście dyskusyjnej w formie jednego listu.

Art. 24. [Twierdza]

  1. Kara twierdzy trwa najkrócej trzy, najdłużej dwanaście miesięcy.
  2. Skazany na karę twierdzy nie może wypowiadać się w miejscach publicznych a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.
  3. Sąd w wyroku powołuje, a sąd penitencjarny może powoływać i odwoływać kuratora spośród obywateli sarmackich godnych zaufania. Kurator na wniosek skazanego może publikować w dniu miesiąca wyznaczonym wyrokiem sądu wypowiedzi skazanego, jeżeli przemawiają za tym cele kary a nie zachodzi uzasadnione podejrzenie, że wypowiedzi skazanego są niezgodne z prawem. Kurator publikuje wypowiedzi skazanego na publicznej liście dyskusyjnej w formie jednego listu jednakże nie dłuższego niż pięć tysięcy znaków.

Art. 25. [Banicja]

  1. Skazanego na karę banicji usuwa się z Księstwa Sarmacji. Adresy poczty elektronicznej skazanego usuwa się z publicznych list dyskusyjnych. Dane osobowe skazanego usuwa się z systemów informatycznych. Skazany, z mocy samego prawa, traci posiadane obywatelstwo, tytuł szlachecki lub arystokratyczny, ordery i odznaczenia państwowe a także stopień wojskowy. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych.
  2. W zakresie praw majątkowych, skazanego uznaje się za zmarłego.
  3. Skazany na karę banicji nie może wypowiadać się w miejscach publicznych a także korzystać z publicznych systemów informatycznych.
  4. Karę banicji wykonuje się nie wcześniej niż w terminie siedmiu dni od uprawomocnienia się wyroku, chyba że Książę oświadczy że nie skorzysta z prawa łaski.

Rozdział V
KARY ZAMIENNE Art. 26. [Kary zamienne]

  1. Karami zamiennymi są:
  2. nawiązka,
  3. chłosta,
  4. zesłanie,
  5. katorga,
  6. wieża górna,
  7. wieża dolna.
  8. Sąd orzekając karę zamienną odstępuje od wymierzenia orzeczonej kary podstawowej, jeżeli ustawa tak stanowi, a wymierzenie samej tylko kary zamiennej wystarcza, by cele skazania zostały osiągnięte.

Art. 27. [Nawiązka]

  1. Sąd może orzec karę nawiązki, odstępując od wymierzenia kary nadzoru.
  2. Nawiązki nie orzeka się, a od wymierzenia kary nadzoru nie odstępuje się, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany nawiązki nie uiści, a jej egzekucja okaże się bezskuteczna.
  3. Nawiązkę wymierza się na rzecz Korony.
  4. Nawiązkę wymierza się w stawkach.
  5. Sąd wymierza nawiązkę od trzech do czternastu stawek.
  6. Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego. Stawka wynosi od pięciu do stu libertów.
  7. Jeżeli skazany nie uiści nawiązki, a jej egzekucja okaże się bezskuteczna, zamienia się nawiązkę na karę nadzoru, przyjmując, że jednej stawce nawiązki przypada jeden dzień nadzoru.

Art. 28. [Chłosta]

  1. Sąd może orzec karę chłosty, odstępując od wymierzenia kary nadzoru lub aresztu.
  2. Chłosty nie orzeka się, jeżeli orzeczono karę nawiązki.
  3. Chłostę wymierza się w batach.
  4. Sąd wymierza chłostę nie niższą od dwunastu i nie wyższą od trzydziestu sześciu batów.
  5. Chłostę wykonuje się w ten sposób, że dane osobowe skazanego oraz sentencję wyroku, a za zgodą skazanego także jego rzeczywisty wizerunek, umieszcza się na stronie internetowej pręgierza książęcego a nadto dokonuje się obwieszczenia o rozpoczęciu wykonania kary chłosty. Każdy obywatel ma prawo wymierzyć jeden bat skazanemu. Wymierzenie bata zostaje odnotowane na stronie internetowej pręgierza książęcego.
  6. Karę chłosty uznaje się za wykonaną nie tylko z chwilą wymierzenia orzeczonej ilości batów, lecz także po upływie trzech dni od rozpoczęcia jej wykonania, chociażby nie wymierzono orzeczonej liczby batów.
  7. Dane osobowe skazanego, sentencję wyroku, wizerunek skazanego a także odnotowanie wymierzonych batów usuwa się ze strony internetowej pręgierza książęcego w terminie co najwyżej siedmiu dni od dnia uznania kary chłosty za wykonaną. Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia tych danych w archiwum pręgierza książęcego.

Art. 29. [Zesłanie]

  1. Sąd może orzec zesłanie skazanego do określonego kraju lub prowincji, odstępując od wymierzenia kary więzienia.
  2. Kara zesłania trwa najkrócej miesiąc, najdłużej sześć miesięcy.
  3. Skazany na karę zesłania nie może wypowiadać się miejscach publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Jednakże skazanemu na karę zesłania umożliwia się swobodne wypowiadanie w miejscach kraju lub prowincji do której został zesłany. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.

Art. 30. [Katorga]

  1. Sąd może orzec katorgę skazanego w określonym kraju lub prowincji, odstępując od wymierzenia kary twierdzy.
  2. Kara katorgi trwa najkrócej trzy, najdłużej dwanaście miesięcy.
  3. Skazany na karę katorgi nie może wypowiadać się miejscach publicznych a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Jednakże skazanemu na karę katorgi umożliwia się wypowiadanie w miejscach kraju lub prowincji w którym kara jest wykonywana, uniemożliwiając jedynie swobodę wypowiedzi (moderacja). Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.

Art. 31. [Wieża górna]

  1. Sąd może orzec karę wieży górnej, odstępując od wymierzenia kary banicji.
  2. Kara wieży górnej jest dożywotnia.
  3. Skazany na karę wieży górnej nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.

Art. 32. [Wieża dolna]

  1. Sąd może orzec karę wieży dolnej, warunkowo odstępując od wymierzenia kary banicji.
  2. Kara wieży dolnej jest dożywotnia.
  3. Skazany na karę wieży dolnej nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.
  4. Jeżeli w wieży dolnej przebywa co najmniej dwóch skazanych sąd może zarządzić przeprowadzenie procedury ostracyzmu. Każdy obywatel ma prawo wyznaczyć w głosowaniu tajnym jednego ze skazanych na karę wieży dolnej. Zarządza się wykonanie orzeczonej kary banicji wobec skazanego, który uzyskał największą liczbę wyznaczeń. Pozostałym skazanym karę wieży dolnej zamienia się na karę wieży górnej.

Rozdział VI
KARY DODATKOWE Art. 33. [Kary dodatkowe]

Karami dodatkowymi są:

  1. grzywna,
  2. przepadek,
  3. dyby,
  4. napiętnowanie,
  5. infamia,
  6. zakaz sprawowania funkcji publicznych,
  7. obniżenie stopnia wojskowego,
  8. degradacja.

Art. 34. [Grzywna]

  1. Sąd może orzec karę grzywny obok kary nadzoru, aresztu, więzienia lub twierdzy albo obok kary zamiennej zesłania, katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej.
  2. Sąd może orzec karę grzywny, jeżeli przestępstwo było popełnione w celu uzyskania korzyści majątkowej albo skazany taką korzyść z przestępstwa uzyskał.
  3. Grzywny nie orzeka się jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany nawiązki nie uiści a jej egzekucja okaże się bezskuteczna albo orzeczono karę nawiązki.
  4. Grzywnę wymierza się na rzecz Korony.
  5. Grzywnę wymierza się w stawkach.
  6. Sąd wymierza grzywnę:
  7. obok kary nadzoru: nie niższą od 7 i nie wyższą od 30 stawek,
  8. obok kary aresztu: nie niższą od 14 i nie wyższą od 90 stawek,
  9. obok kary więzienia lub zesłania: nie niższą od 30 i nie wyższą od 180 stawek,
  10. obok kary twierdzy, katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej: nie niższą od 90 i nie wyższą od 360 stawek.
  11. Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego. Stawka jest równa co najmniej jednemu libertowi i co najwyżej dziesięciu libertom.
  12. Jeżeli skazany nie uiści grzywny a jej egzekucja okaże się bezskuteczna zamienia się grzywnę na karę obok której wymierzono grzywnę przyjmując, że jednej stawce grzywny przypada jeden dzień kary obok której wymierzono grzywnę. Przepisu nie stosuje się, jeżeli grzywnę orzeczono obok kary wieży górnej lub wieży dolnej.

Art. 35. [Przepadek]

  1. Sąd orzeka przepadek mienia pochodzącego bezpośrednio z przestępstwa z zakresie w jakim mienie to nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
  2. Sąd orzeka przepadek korzyści majątkowych, które sprawca, chociażby pośrednio uzyskał z popełnienia przestępstwa w zakresie w jakim korzyść ta nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

Art. 36. [Dyby]

  1. Sąd może orzec karę dyb obok kary nadzoru, aresztu, więzienia lub twierdzy albo obok kary zamiennej zesłania, katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej, jeżeli przestępstwo popełniono z motywacji zasługującej na szczególnie potępienie.
  2. Dyby wymierza się w dniach.
  3. Kara dyb trwa najkrócej trzy, najdłużej siedem dni.
  4. Dyby wykonuje się w ten sposób, że dane osobowe skazanego oraz sentencję wyroku, a za zgodą skazanego także jego rzeczywisty wizerunek, umieszcza się na stronie internetowej dyb książęcych a nadto dokonuje się obwieszczenia o rozpoczęciu wykonania kary dyb.
  5. Dane osobowe skazanego, sentencję wyroku oraz wizerunek skazanego usuwa się ze strony internetowej dyb książęcych w terminie co najwyżej trzech dni od dnia zakończenia wykonania kary. Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia tych danych w archiwum dyb książęcych.

Art. 37. [Napiętnowanie]

  1. Sąd orzeka karę napiętnowania obok kary twierdzy albo obok kary zamiennej katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej.
  2. Sąd może orzec karę napiętnowania obok kary nadzoru, aresztu lub więzienia albo obok kary zamiennej zesłania, jeżeli stopień społecznej szkodliwości czynu jest znaczny.
  3. Kara napiętnowania jest dożywotnia.
  4. Napiętnowanie wykonuje się w ten sposób, że w systemie ewidencji ludności obok danych osobowych skazanego umieszcza się graficzne przedstawienie piętna. Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia graficznego przedstawienia piętna lub informacji o nim także podczas dokonywania innych operacji w publicznym systemie informatycznym, w szczególności przy publikowaniu komentarzy do artykułów oficjalnej sarmackiej agencji prasowej.
  5. Piętno przedstawia wizerunek róży koloru błękitnego opatrzonej inskrypcją &#8222;przestępca&#8221;, chyba że ustawa stanowi inaczej.
  6. Piętno osoby skazanej za przestępstwo zagrożone karą więzienia albo twierdzy lub karą twierdzy albo banicji przedstawia wizerunek wszy koloru błękitnego opatrzony inskrypcją &#8222;zbrodniarz&#8221;, chyba że ustawa stanowi inaczej.
  7. Piętno osoby skazanej za przestępstwo przeciwko Księstwu Sarmacji zagrożone karą twierdzy albo banicji przedstawia wizerunek szczura koloru błękitnego opatrzony inskrypcją &#8222;zdrajca&#8221;.

Art. 38. [Infamia]

  1. Sąd orzeka karę infamii obok kary wieży górnej.
  2. Sąd może orzec karę infamii obok kary twierdzy albo obok kary zamiennej wieży dolnej.
  3. Skazany na infamię traci prawo posługiwania się dotychczasowym numerem identyfikacyjnym mieszkańca. Skazany otrzymuje numer identyfikacyjny mieszkańca, który otrzymałby, gdyby dokonał zapisu w systemie ewidencji mieszkańców w dniu wykonania kary jako nowy mieszkaniec.

Art. 39. [Zakaz sprawowania funkcji publicznych]

  1. Sąd orzeka zakaz sprawowania wszystkich albo określonych funkcji państwowych, jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa w związku z wykonywaniem przez niego funkcji publicznej a z okoliczności wynika, że sprawowanie w przyszłości funkcji publicznej przez sprawcę groziłoby istotnym dobrom chronionym prawem.
  2. Zakaz sprawowania funkcji publicznych wymierza się w dniach i miesiącach.
  3. Zakaz sprawowania funkcji publicznych trwa najkrócej najkrócej sześć, najdłużej osiemnaście miesięcy.

Art. 40. [Obniżenie stopnia wojskowego]

Sąd może orzec obniżenie stopnia wojskowego, jeżeli żołnierz dopuścił się czynu zabronionego w związku z pełnieniem służby wojskowej.

Art. 41. [Degradacja]

  1. Sąd może orzec degradację, jeżeli żołnierz dopuścił się czynu zabronionego w związku z pełnieniem służby wojskowej a stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny.
  2. Degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego.

Rozdział VII
RECYDYWA Art. 42. [Recydywa]

Popełnia przestępstwo w warunkach recydywy, kto będąc uprzednio skazanym za przestępstwo, ponownie popełnia przestępstwo zagrożone taką samą karą lub karą łagodniejszą.

Art. 43. [Kara]

  1. Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą nadzoru albo aresztu, podlega karze aresztu albo więzienia.
  2. Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą aresztu albo więzienia, podlega karze więzienia albo twierdzy.
  3. Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą więzienia albo twierdzy, podlega karze więzienia albo banicji. Sąd orzekając karę banicji odstępuje od jej wymierzenia i orzeka karę wieży górnej.
  4. Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą twierdzy albo banicji, podlega karze banicji.

Rozdział VIII
WYKONANIE KAR POZBAWIENIA WOLNOŚCI Art. 44. [Pozbawienie wolności]

  1. Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się do kar pozbawienia wolności
  2. Karami pozbawienia wolności są w hierarchii surowości od najłagodniejszej do najsurowszej:
  3. nadzór,
  4. areszt,
  5. zesłanie,
  6. więzienie,
  7. katorga,
  8. twierdza,
  9. wieża górna,
  10. wieża dolna.

Art. 45. [Kara łączna]

  1. Sąd wymierzając karę pozbawienia wolności osobie skazanej uprzednio za inne przestępstwo na karę pozbawienia wolności, która nie została została jeszcze w całości lub części wykonana, orzeka karę łączną. Jeżeli karę pozbawiania wolności już w części wykonano, przy obliczaniu kary łącznej, przyjmuje się, że karę tę orzeczono w wymiarze, który pozostał do jej odbycia w całości.
  2. Sąd orzeka jako karę łączną karę tego rodzaju, co najsurowsza z kar orzeczonych za jedno ze zbiegających się przestępstw.
  3. Sąd wymierza karę łączną nie mniejszą niż najsurowsza z kara orzeczonych za jedno ze zbiegających się przestępstw, a nie większą niż suma kar orzeczonych za zbiegające się przestępstwa. Obliczając sumę kar, sąd przyjmuje, że jeden dzień twierdzy równa się: jednemu dniowi katorgi, więzienia lub zesłania albo dwóm dniom aresztu, dozoru lub nadzoru.
  4. Niezależnie od przepisu ustępu poprzedniego, kara łączna nie może przekroczyć:
  5. jednego miesiąca i czternastu dni nadzoru albo
  6. czterech miesięcy i czternastu dni aresztu lub dozoru albo
  7. dziewięciu miesięcy więzienia lub zesłania albo
  8. osiemnastu miesięcy twierdzy, lub katorgi.

Art. 46. [Kara łączna wieży]

  1. Jeżeli najsurowszą z kar pozbawienia wolności za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara wieży górnej albo wieży dolnej orzeka się tę karę jako karę łączną.
  2. W wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar wieży górnej orzeka się jako karę łączną karę wieży dolnej.
  3. W wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar wieży dolnej orzeka się jako karę łączną karę banicji.

Art. 47. [Kary majątkowe]

Przepisy o karze łącznej stosuje się odpowiednio do kary pozbawienia wolności orzeczonej zamiast kary nawiązki albo kary grzywny.

Art. 48. [Zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych]

  1. Przez zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych podczas odbywania kary pozbawienia wolności rozumie się także pośrednie uczestnictwo w miejscach publicznych, w szczególności przekazywanie prywatnych listów skazanego na publiczne listy dyskusyjne.
  2. Bieg terminu wykonania kary ulega przerwaniu, jeżeli skazany narusza zakazy wynikające z orzeczonej kary.

Art. 49. [Zasady wykonania kary]

Niezależnie od przepisów rozdziałów poprzednich skazanemu na karę pozbawienia wolności umożliwia się swobodne wypowiadanie w miejscach publicznych oraz korzystanie z publicznego systemu informatycznego w zakresie, w jakim jest to niezbędne do podejmowania czynności procesowych przed wymiarem sprawiedliwości.

Art. 50. [Kary inne niż pozbawienie wolności]

Kary inne, niż polegające na pozbawieniu wolności wykonuje się niezależnie od kar pozbawienia wolności. Rozdział IX
ZWOLNIENIE Z ODBYCIA RESZTY KARY Art. 51. [Zwolnienie z kary pozbawienia wolności]

  1. Sąd może skazanego na karę pozbawienia wolności zwolnić z odbycia reszty kary, jeżeli z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego.
  2. Sąd skazanego na karę pozbawienia wolności zwalnia z odbycia reszty kary, jeżeli skazany podczas odbywania kary wykonał pracę użyteczną społecznie znacznych rozmiarów, a z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego.

Art. 52. [Zwolnienie z kary innej niż pozbawienie wolności]

Przepisy artykułu poprzedniego stosuje się odpowiednio do zwolnienia z kary napiętnowania oraz zakazu zajmowania funkcji publicznych.

Art. 53. [Ograniczenia]

  1. Skazanego można zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej 1/3 orzeczonej kary pozbawienia wolności. Przepis stosuje się odpowiednio do zwolnienia z zakazu zajmowania funkcji publicznej.
  2. Skazanego na karę wieży górnej lub wieży dolnej można zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej czterech miesięcy kary. Przepis stosuje się odpowiednio do zwolnienia z kary napiętnowania.

Rozdział X
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA PRZESTĘPSTWA POPEŁNIONE ZA GRANICĄ Art. 54.

Ustawę karną sarmacką stosuje się do mieszkańca Księstwa Sarmacji nieposiadającego statusu mieszkańca ani obywatelstwa państwa, w którym przestępstwo popełniono.

Art. 55.

Ustawę karną sarmacką stosuje się do mieszkańca Księstwa Sarmacji, który posiada status mieszkańca lub obywatelstwo państwa, w którym popełniono przestępstwo, a popełnił przestępstwo przeciwko Księstwu Sarmacji, sarmackim osobom fizycznym i prawnym, sarmackim jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej oraz instytucjom sarmackim.

Art. 56.

  1. Warunkiem odpowiedzialności karnej za czyn popełniony za granicą jest uznanie tego czynu za przestępstwo w miejscu jego popełnienia.
  2. Jeśli między ustawą sarmacką, a prawem obowiązującym na terenie, na którym przestępstwo popełniono, zachodzą różnice, należy je uwzględnić na korzyść sprawcy.
  3. Warunku przewidzianego w ustępach poprzednich nie stosuje się wobec funkcjonariuszy publicznych Księstwa Sarmacji, którzy popełnili za granicą przestępstwo w związku z pełnieniem swoich funkcji oraz do mieszkańców Księstwa Sarmacji, którzy popełnili przestępstwo na terenie nie podlegającym żadnej władzy.

Rozdział XI
OBJAŚNIENIE WYRAŻEŃ USTAWOWYCH Art. 57.

Korzyścią majątkową lub osobistą jest zarówno korzyść dla siebie, jak dla innych.

Art. 58.

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Art. 59.

Groźbą bezprawną jest również groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.

Art. 60.

Funkcjonariuszami publicznymi są:

  1. Książę,
  2. posłowie,
  3. senatorowie,
  4. ministrowie i wiceministrowie,
  5. szefowie i pracownicy państwowych agencji,
  6. sędziowie, asesorzy i aplikanci sądowi,
  7. prokuratorzy i aplikanci prokuratorscy,
  8. osoby zarządzające jednostkami samorządu terytorialnego,
  9. członkowie organów stanowiących w jednostkach samorządu terytorialnego,
  10. kierownicy i członkowie misji dyplomatycznych i konsularnych,
  11. inne osoby będące pracownikami administracji rządowej lub samorządowej, chyba, że pełnią wyłącznie funkcje usługowe,
  12. funkcjonariusze służb bezpieczeństwa.

Art. 61.

Napaścią, w rozumieniu ustawy, jest zarówno napaść słowna dokonana przy użyciu wyrazów obraźliwych lub wulgarnych, jak i spamowanie skrzynki pocztowej lub świadome wysyłanie zainfekowanych wiadomości elektronicznych albo wiadomości elektronicznych zawierających odsyłacze do zainfekowanych stron internetowych lub programów komputerowych.
Część II &#8212; Szczególna
Rozdział XII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO KSIĘSTWU SARMACJI Art. 62.

Kto podejmuje działania, które mają na celu pozbawienie Księstwo Sarmacji niepodległości, oderwanie od niego części obszaru lub zmianę środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 63.

Kto podejmuje działania zmierzające bezpośrednio do bezprawnego usunięcia konstytucyjnego organu Księstwa Sarmacji, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 64.

Kto środkami bezprawnymi wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego organu Księstwa Sarmacji, podlega karze więzienia alko karze twierdzy.

Art. 65.

Kto posługuje się więcej, niż jedną tożsamością w Księstwie Sarmacji, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 66.

  1. Kto włamuje się do systemów informatycznych Księstwa Sarmacji, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto wykorzystuje luki w systemach informatycznych Księstwa Sarmacji do użycia go niezgodnie z prawem albo przeznaczeniem.

Art. 67.

Kto doprowadza miejsca publiczne Księstwa Sarmacji, samorządów lub ich organów do stanu praktycznej nieużywalności, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 68.

Kto, wbrew przepisom ustawy lub prawa miejscowego, niszczy lub usuwa zapisy albo archiwa z miejsc publicznych Księstwa Sarmacji lub samorządów, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 69.

  1. Kto działa na szkodę Księstwa Sarmacji, będąc upoważnionym do występowania w jego imieniu w stosunkach z rządem obcego państwa, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  2. Kto, dopuszczając się przestępstwa określonego w ust. 1, wywołał szkody wielkich rozmiarów, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 70.

Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Księstwu Sarmacji, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 71.

Kto przechowuje, zdobywa lub gromadzi informacje w celu przekazania ich obcemu wywiadowi, podlega karze więzienia albo karze w twierdzy.

Art. 72.

Kto publicznie znieważa Naród Sarmacki lub Księstwo Sarmacji podlega karze nadzoru albo karze aresztu.

Art. 73.

Kto dopuszcza się napaści na Księcia Sarmacji podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 74.

Kto na terytorium sarmackim dopuszcza się napaści na głowę państwa obcego, kierownika placówki dyplomatycznej lub konsularnej, osobę należącą do misji dyplomatycznej lub konsularnej albo osobą korzystającą z podobnej ochrony na podstawie umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów, podlega karze aresztu albo karze więzienia. Przepis stosuje się, jeśli państwo obce zapewnia wzajemność.

Art. 75.

  1. Kto publicznie znieważa, usuwa lub, mając taki obowiązek, nie umieszcza symboli państwowych, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  2. Tej samej karze podlega, kto znieważa, usuwa lub, mając taki obowiązek, nie umieszcza obcego symbolu państwowego. Przepis stosuje się, jeśli państwo obce zapewnia wzajemność.

Rozdział XIII
PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO SIŁOM ZBROJNYM Art. 76.

Kto prowadzi zaciąg do służby wojskowej w obcym wojsku lub w obcej organizacji wojskowej, podlega karze aresztu albo karze więzienia. Rozdział XIV
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU Art. 77.

Kto publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.

Art. 78.

Kto publicznie pochwala popełnienie przestępstwa, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.

Art. 79.

Kto publicznie znieważa pomnik lub inne miejsce urządzone w celu upamiętnienia zdarzenia historycznego lub uczczenia osoby, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.

Art. 80.

  1. Kto prezentuje treści pornograficzne osobie nieletniej, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
  2. Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  3. Ściganie przestępstwa określonego w ust. 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 81.

Kto, bez odpowiedniej informacji, rozpowszechnia adresy stron internetowych, których otwarcie może spowodować zagrożenie dla pracy albo mienia osoby oglądającej, podlega karze nadzoru albo karze aresztu. Rozdział XV
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OSOBIE Art. 82.

Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, uniemożliwia albo utrudnia komuś wypowiadanie się w miejscach publicznych Księstwa Sarmacji, samorządów lub ich organów albo uniemożliwia lub utrudnia komuś korzystanie z systemów informatycznych Księstwa Sarmacji, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 83.

Kto stosuje groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania lub zaniechania, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 84.

Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną, jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć w oczach opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do określonej działalności, stanowiska lub zawodu, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 85.

  1. Kto podmiot wymieniony w artykule poprzednim, publicznie znieważa w zamiarze, aby zniewaga dotarła do niego, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  2. Sprawca nie podlega karze, jeśli zniewagę wywołało naganne zachowanie się pokrzywdzonego, albo odpowiedział on zniewagą wzajemną.

Art. 86.

Ściganie przestępstw określonych w rozdziale niniejszym odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Rozdział XVI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI SUMIENIA LUB WYZNANIA Art. 87.

  1. Kto publicznie Bogu bluźni, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
  2. Kto publicznie lży lub wyszydza uznane prawnie wyznanie lub związek religijny, albo jego dogmaty, wierzenia lub obrzędy, w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  3. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Rozdział XVII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DZIAŁALNOŚCI INSTYTUCJI PAŃSTWOWYCH I SAMORZĄDOWYCH Art. 88.

  1. Kto wywiera bezprawny wpływ na czynności urzędowe organu państwowego lub samorządowego, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto umyślnie wprowadza w błąd funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem przezeń swoich funkcji.

Art. 89.

  1. Kto znieważa funkcjonariusza publicznego, albo osobę przybraną mu do pomocy w czasie lub w związku z wykonywaniem przez te osoby czynności urzędowych, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto znieważa konstytucyjny organ Księstwa Sarmacji.

Art. 90.

Kto wykonuje czynności urzędowe funkcjonariusza publicznego nie będąc do tego odpowiednio umocowanym, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 91.

  1. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej przyjmuje korzyść majątkową albo obietnicę takowej, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto uzależnia dokonanie czynności urzędowej od otrzymania korzyści majątkowej albo jej obietnicy lub takiej korzyści albo jej obietnicy żąda.
  3. Tej samej karze podlega ten, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej osobie powołanej do pełnienia funkcji publicznej w związku z pełnieniem takowej funkcji.
  4. Odpowiedzialności karnej określonej w ustępach poprzednich nie podlega osoba, która zawiadomiła o zaistniałym fakcie organy powołane do ścigania przestępstw oraz ujawniła wobec nich wszelkie okoliczności czynu, zanim dowiedziały się one o fakcie, jeśli korzyść majątkowa, jej żądanie lub propozycja została przyjęta.

Art. 92.

  1. Kto podejmuje się lub obiecuje podjęcie się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w instytucji państwowej, samorządowej, międzynarodowej lub innej dysponującej środkami publicznymi, powołując się na wpływy w niej podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto obiecuje korzyść majątkową osobie wymienionej w ustępie poprzednim.
  3. Nie podlega odpowiedzialności karnej określonej w ustępach poprzednich, ten, kto zawiadomi o zaistniałym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw oraz ujawni wobec niego wszelkie okoliczności czynu, zanim ten dowiedział się o nim, jeśli propozycja została przyjęta.

Art. 93.

  1. Kto, pełniąc funkcję publiczną, przekroczył swoje uprawnienia lub nie dopełnił obowiązków służbowych, wyrządzając szkodę interesowi publicznemu lub prywatnemu, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
  2. Kto dopuścił się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podlega więzienia albo karze twierdzy.

Rozdział XVIII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WYMIAROWI SPRAWIEDLIWOŚCI Art. 94.

Kto wywiera bezprawny wpływ na czynności urzędowe sądu, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 95.

  1. Kto składa fałszywe zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub postępowaniu przygotowawczym do postępowania sądowego, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  2. Przepis ustępu poprzedniego stosuje się odpowiednio do biegłego, którego opinia ma służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub postępowaniu przygotowawczym do postępowania sądowego.

Art. 96.

Kto fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynów zabronionych przed organem powołanym do ścigania przestępstw, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 97.

Kto tworzy fałszywe dowody i na podstawie ich lub innych podstępnych zabiegów kieruje przeciwko innej osobie ściganie lub postępowanie sądowe, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 98.

Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie czynów zabronionych, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 99.

Kto zawiadamia o przestępstwie lub wykroczeniu organ powołany do ścigania przestępstw lub wykroczeń, wiedząc, że czynu zabronionego nie popełniono, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.

Art. 100.

Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne poprzez pomaganie sprawcy przestępstwa albo odbywanie za niego kary, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 101.

  1. Kto, mając wiarygodną wiadomość o czynie karalnym, nie zawiadamia o tym organu powołanego do ścigania przestępstw, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
  2. Odpowiedzialności karnej określonej w ustępie poprzednim nie podlega ten, kto posiada wiarygodną informacje, że organ powołany do ścigania przestępstw o czynie wie, albo kto zapobiegł dokonaniu czynu.

Art. 102.

Kto, odbywając karę pozbawienia wolności narusza, chociażby pośrednio, zakazy z takiej kary wynikające podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 103.

  1. Kto nie wykonuje prawomocnego orzeczenia sądu podlega karze aresztu albo karze więzienia.
  2. Kto nie wykonuje prawomocnego orzeczenia sądu pomimo wyraźnego upomnienia sądu albo innego uprawnionego organu podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Rozdział XIX
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OCHRONIE INFORMACJI Art. 104.

  1. Kto wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje stanowiące tajemnicę państwową, podlega karze więzienia, albo karze twierdzy.
  2. Tej samej karze podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy tajemnicę państwową osobie niepowołanej ujawnia lub odmawia jej ujawnienia osobie, która ma do niej prawo.

Art. 105.

Kto, wbrew przepisom ustawy bądź przyjętego na siebie zobowiązania, ujawnia, wykorzystuje lub odmawia ujawnienia uprawnionej osobie tajemnicy państwowej mającej szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa, w szczególności informacji dostępowych do państwowych rachunków bankowych lub do publicznych serwerów, podlega karze twierdzy albo karze banicji.

Art. 106.

Kto ujawnia lub wykorzystuje niezgodnie z przyjętymi na siebie zobowiązaniami tajemnicę służbową, handlową lub inną, z którą zapoznał się w związku z pełnioną funkcją lub sprawowanym stanowiskiem, podlega karze aresztu albo karze więzienia. Jeśli poszkodowanym nie jest Korona, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 107.

Kto uzyskuje informacje przełamując elektroniczne lub inne szczególne ich zabezpieczenia, podlega karze więzienia albo karze twierdzy. Jeśli poszkodowanym nie jest Korona, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 108.

  1. Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, zmienia, uszkadza, niszczy lub usuwa zapis istotnej informacji, podlega karze aresztu albo więzienia.
  2. Kto dopuszcza się czynu określonego w ustępie poprzednim na szkodę istotnego interesu Korony, podlega karze twierdzy albo karze banicji.
  3. Jeśli pokrzywdzonym nie jest Korona, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Rozdział XX
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DOKUMENTOM I TOŻSAMOŚCI Art. 109.

Kto podrabia lub przerabia dokument w celu użycia go za autentyczny, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 110.

Kto poświadcza w dokumencie nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 111.

Kto używa dokumentu podrobionego, przerobionego albo poświadczającego nieprawdę podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 112.

Kto wyłudza poświadczenie nieprawdy w dokumencie poprzez wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia takowego, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 113.

  1. Kto podszywa się pod inną osobę, podlega karze aresztu albo więzienia.
  2. Kto dokonuje czynu określonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, taką korzyść osiąga albo wyrządza istotną szkodę osobie pod którą się podszywa, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
  3. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Rozdział XXI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU, OBROTOWI GOSPODARCZEMU, PIENIĘŻNEMU I PAPIERAMI WARTOŚCIOWYMI Art. 114.

Kto kradnie mienie, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 115.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inna osobę do niekorzystnego rozporządzania mieniem, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 116.

Kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz, podlega więzienia albo karze twierdzy.

Art. 117.

Jeśli przestępstwo kradzieży, oszustwa albo przywłaszczenia dokonane jest na szkodę podmiotu innego, niż Korona, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 118.

Kto rzecz uzyskana za pomocą czynu zabronionego zbywa, nabywa lub pomaga w przeniesieniu jej własności podlega karze więzienia albo twierdzy.

Art. 119.

Przepisy artykułów poprzednich niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do programów komputerowych, stron internetowych oraz innej własności intelektualnej.

Art. 120.

Kto działa na szkodę majątkową osoby fizycznej, prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będąc upoważnionym do zajmowania się jej sprawami majątkowymi, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.

Art. 121.

Kto udaremnia lub utrudnia przetarg publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podlega karze aresztu albo karze więzienia.

Art. 122.

Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowanym, dokonuje zmian w bazach danych systemu gospodarczego, bankowego, albo innego systemu Księstwa Sarmacji, podlega karze twierdzy albo banicji.

Art. 123.

Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, puszcza w obieg krajowy lub obcy pieniądz, papiery wartościowe, albo wartości dewizowe, podlega więzienia albo karze twierdzy.

Art. 124.

Kto, wiedząc o tym, że pochodzi on z czynu przestępczego, pieniądz, papier wartościowy, albo wartości dewizowe sprzedaje, nabywa, przyjmuje albo pośredniczy w przeniesieniu ich własności, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Rozdział XXII
PRZEPISY KOŃCOWE Art. 125.

Z dniem wejścia w życie ustawy, tracą moc:

  1. Ustawa Rady Książęcej nr 5 &#8212; Kodeks Karny z dnia 29 grudnia 2003 r.,
  2. Ordynacja Mandragoratu Wandystanu z dnia 22 lutego 2005 r. &#8212; Kodeks Karny.

Art. 126.

Ustawa obowiązuje na terytorium Mandragoratu Wandystanu.

Art. 127.

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech tygodni od dnia ogłoszenia.

(&#8212;) Piotr Mikołaj.

stawa Sejmu nr 46
&#8212; Kodeks Wykroczeń
Rozdział I
ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA WYKROCZENIA Art. 1. [Wykroczenie]

  1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
  2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
  3. Nie podlega karze ze wykroczenie sprawca czynu zabronionego popełnionego nieumyślnie. Jednakże, sprawca czynu nieumyślnego podlega karze, jeżeli popełnia ponownie czyn zabroniony, a zwrócono mu uwagę, aby zaprzestał popełniania takiego czynu.

Art. 2. [Definicja wykroczenia]

Wykroczeniem jest czyn zabroniony zagrożony naganą albo karą nadzoru.

Art. 3. [Zmiana ustawy]

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia stosuje się ustawę nową. Jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.

Art. 4. [Zasada terytorialna]

  1. Ustawę sarmacką stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Księstwa Sarmacji. Jednakże ustawy sarmackiej nie stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn jedynie na terytorium Mandragoratu Wandystanu, jeżeli wandejska ordynacja krajowa tak stanowi.
  2. Upoważnia się kraje Korony Księstwa Sarmacji oraz jednostki samorządu terytorialnego do wyłączenia odpowiedzialności za wykroczenia popełnione jedynie na ich terytorium.

Art. 5. [Czas i miejsce popełniania wykroczenia]

  1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał.
  2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 6. [Umyślność]

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

Art. 7. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić albo przestępstwo albo wykroczenie.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa i wykroczenia, sąd skazuje za przestępstwo.

Art. 8. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno wykroczenie.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno wykroczenie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, wymierzając karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Art. 9. [Formy popełniania wykroczenia]

Formami popełnienia wykroczenia są: sprawstwo, usiłowanie, podżeganie oraz pomocnictwo. Przepisy ustawy karnej dotyczące form popełnienia przestępstwa stosuje się odpowiednio.

Art. 10. [Wyłączenie odpowiedzialności karnej]

  1. Nie popełnia wykroczenie, kto dopuszcza się czynu zabronionego w warunkach obrony koniecznej, stanu wyższej konieczności, błędu co do bezprawności albo winy lub nieświadomości bezprawności wykroczenia. Przepisy ustawy karnej dotyczące wyłączenia odpowiedzialności karnej stosuje się odpowiednio.
  2. Nie popełnia wykroczenia Książę Sarmacji oraz Mandragor Wandystanu.

Rozdział II
KARY Art. 11. [Kary]

  1. Karami są nagana oraz nadzór.
  2. Karami zamiennymi są upomnienie, nawiązka i chłosta.
  3. Karą dodatkową jest grzywna.

Art. 12. [Nagana]

Karę nagany wykonuje przez publiczne obwieszczenie.

Art. 13. [Nadzór]

  1. Nadzór wymierza się w dniach i miesiącach.
  2. Kara nadzoru trwa najkrócej siedem dni, najdłużej miesiąc.
  3. Skazany na karę nadzoru nie może swobodne wypowiadać się w miejscach publicznych (moderacja).
  4. Przez zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych podczas odbywania kary nadzoru rozumie się także pośrednie uczestnictwo w miejscach publicznych, w szczególności forwardowanie prywatnych listów skazanego na publiczne listy dyskusyjne.
  5. Bieg terminu wykonania kary ulega przerwaniu, jeżeli skazany narusza zakazy wynikające z orzeczonej kary.
  6. Przepisy ustawy karnej o karze łącznej stosuje się odpowiednio do kary nadzoru orzeczonej za wykroczenia.
  7. Sąd zwalnia skazanego na karę nadzoru, po odbyciu przez niego co najmniej 1/3 orzeczonej kary, z odbycia reszty kary, jeżeli z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego,

Art. 14. [Upomnienie]

Sąd może orzec karę upomnienia odstępując od wymierzenia kary nagany.

Art. 15. [Nawiązka]

Sąd może orzec nawiązkę odstępując od wymierzenia kary nadzoru. Przepisy ustawy karnej dotyczącej nawiązki stosuje się odpowiednio.

Art. 16. [Chłosta]

Sąd może orzec karę chłosty odstępując od wymierzenia kary nadzoru. Przepisy ustawy karnej dotyczące chłosty stosuje się odpowiednio.

Art. 17. [Grzywna]

  1. Sąd może orzec karę grzywny obok kary nadzoru.
  2. Grzywny nie orzeka się jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany nawiązki nie uiści a jej egzekucja okaże się bezskuteczna albo orzeczono karę nawiązki.
  3. Grzywnę wymierza się na rzecz Korony.
  4. Grzywnę wymierza się w stawkach.
  5. Sąd wymierza grzywnę nie niższą od 7 i nie wyższą od 30 stawek.
  6. Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego. Stawka jest równa co najmniej jednemu libertowi i co najwyżej dziesięciu libertom.
  7. Jeżeli skazany nie uiści grzywny a jej egzekucja okaże się bezskuteczna zamienia się grzywnę na karę obok której wymierzono grzywnę przyjmując, że jednej stawce grzywny przypada jeden dzień kary obok której wymierzono grzywnę. Przepisu nie stosuje się, jeżeli grzywnę orzeczono obok kary wieży górnej lub wieży dolnej.

Rozdział III
WYKROCZENIA Art. 18.

Kto publicznie i w sposób uporczywy okazuje lekceważenie Narodowi Sarmackiemu, Księstwu Sarmacji albo jego konstytucyjnym organom, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 19.

Kto publicznie okazuje lekceważenie symbolom państwowym Księstwa Sarmacji, podlega podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 20.

Kto przywłaszcza sobie stanowisko, stopień służbowy, tytuł społeczny, naukowy, zawodowy, arystokratyczny lub szlachecki albo inny tytuł honorowy, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 21.

Kto, w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega podlega naganie albo karze nadzoru. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 22.

Kto upublicznia wiadomości stanowiące tajemnicę korespondencji, podlega podlega naganie albo karze nadzoru, chyba, że działa w obronie ważnego interesu. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 23.

Kto organizuje zbiórkę pieniężną w sposób natarczywy, podlega podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 24.

Kto wielokrotne wysyła na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji tę samą wiadomość lub wiele różnych wiadomości w bardzo krótkich odstępach czasu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 25.

Kto formatuje odpowiedź wysyłaną na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji w taki sposób, że pozostawia treści, na które bezpośrednio nie odpowiada, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 26.

Kto konstruuje list wysyłany na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji w taki sposób, że nie wiadomo, kto jest nadawcą listu, w szczególności nie umieszcza podpisu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 27.

Kto:

  1. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji wewnątrz treści cytowanych listu pierwotnego,
  2. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji nad cytowanym fragmentem lub
  3. umieszcza pod listem podpis o długości rażąco przekraczającej przyjęte zwyczajowo normy

podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 28.

  1. Kto wysyła na listę dyskusyjną Księstwa Sarmacji wiadomości zawierające mniej, niż trzy zdania, podlega naganie albo karze nadzoru.
  2. Nie popełnia wykroczenia określonego w ust. 1 ten, kto w swojej wiadomości wyczerpuje istotę przesłania lub którego wiadomość ma istotne znaczenie dla dyskusji.

Art. 29.

Kto publicznie używa wyrazów wulgarnych, podlega naganie albo karze nadzoru.
Rozdział IV
PRZEPISY KOŃCOWE Art. 30.

Z dniem wejścia w życie ustawy, tracą moc:

  1. Ustawa Rady Książęcej nr 8 &#8212; Kodeks Wykroczeń z dnia 3 stycznia 2004 r.,
  2. Ordynacja Mandragoratu Wandystanu z dnia 25 marca 2005 r. &#8212; Kodeks Wykroczeń.

Art. 31.

Ustawa obowiązuje na terytorium Mandragoratu Wandystanu.

Art. 32.

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech tygodni od dnia ogłoszenia.

(&#8212;) Piotr Mikołaj
Received on Wed 06 Jun 2007 - 03:08:53 CEST

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Wed 08 Jan 2020 - 17:31:17 CET