[I-K/1/2005] WYROK

From: Trybunał Ludowy <ramzes_usunto_at_moja.infojama.pl>
Date: Fri, 26 Aug 2005 20:57:39 +0200


Genosse Wanda Stadt, dnia 26 sierpnia 2005 r.
                               Wyrok
                  W imieniu Mandragoratu Wandystanu

Trybunał Ludowy Mandragoratu Wandystanu Wydział I Konstytucyjny w składzie:

  1. STL Michał Sobczak- Dekameron Wszechjutrzni- Przewodniczący; sprawozdawca

rozpoznając na rozprawie w dniach 15, 16 lipca i 26 sierpnia 2005 r., sprawę z wniosku Prezydenta Mandragoratu Wandystanu sekretara Aleksandra Bartłomieja Kellera o stwierdzenie niezgodności:

Edyktu Komisarza Ludowego ds. Kultury i Nauki w sprawie dotacji dla placówek kulturalnych i naukowych z dnia 3 lipca 2005 r.

oraz

Edyktu Komisarza Ludowego ds. Kultury i Nauki w sprawie "Nagrody dla Wandejskiego Twórcy " z dnia 3 lipca 2005 r.

z art. 8 Konstytucji Mandragoratu Wandystanu z dnia 6 grudnia 2004 r. oraz z Ustawą z dnia 27 grudnia 2004 r., o finansach publicznych
(sprawa I-K/1/2005), kierując się naturalnym poczuciem sprawiedliwości
klasowej, działając w trosce o spójność systemu prawnego Mandragoratu Wandystanu p o s t a n a w i a:

  1. UZNAĆ Edykt Komisarza Ludowego do spraw Kultury i Nauki w sprawie dotacji dla placówek kulturalnych i naukowych z dnia 3 lipca 2005 r., za NIEZGODNY W CAŁOŚCI z art. 8 Konstytucji Mandragoratu Wandystanu z dnia 6 grudnia 2004 r., (DPMW 1/2005 poz. 1) oraz z art. 5, 6 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. d i ust. 2 Ustawy z dnia 27 grudnia 2005 r., o finansach publicznych, (DPMW 1/2005 poz. 5)
  2. UZNAĆ Edykt Komisarza Ludowego do spraw Kultury i Nauki w sprawie „Nagrody dla Wandejskiego Twórcy” z dnia 3 lipca 2005 r., za NIEZGODNY W CAŁOŚCI z art. 8 Konstytucji Mandragoratu Wandystanu z dnia 6 grudnia 2005 r., 9DPMW 1/2005 poz. 1) oraz z art. 5, 6 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. d i ust. 2 Ustawy z dnia 27 grudnia 2005 r., o finansach publicznych,
  3. ODDALIĆ żądanie wniosku o uchylenie przedmiotowych edyktów również ze względu na ich niespójność z systemem prawnym,
  4. UCHYLIĆ wyżej wymienione edykty ze skutkiem natychmiastowym.

U z a s a d n i e n i e

W dniu 11 VII 2005 r., do Trybunału Ludowego Wydziału I Konstytucyjnego wpłynął wniosek o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją Mandragoratu Wandystanu oraz Ustawą o finansach publicznych Edyktów Komisarza Ludowego do spraw Kultury i Nauki. W toku postępowania, Trybunał Ludowy zauważył, co następuje:

                                  I.

Art. 8 Konstytucji Mandragoratu nu stanowi, iż edykty stanowią powszechnie obowiązujące źródło prawa na terenie Mandragoratu Wandystanu, jednakże Konstytucja wyszczególnia również dwa warunki, pod jakimi edykty wydawane być mogą, a mianowicie obowiązek oparcia edyktu na ustawowej lub konstytucyjnej delegacji oraz wydanie przez odpowiedni do tego podmiot.

Podczas wydawania edyktów powoływanych w sentencji niniejszego wyroku, jak również w chwili obecnej, Komisarz Ludowy do spraw Kultury i Nauki nie był delegowany przez żadną z ustaw, ani przez Konstytucję do regulowania w edyktach przez siebie wydanych materii takich jak udzielanie dotacji dla placówek kulturalnych i naukowych oraz przyznawania nagród dla twórców, w związku z powyższym, wskazane edykty nie mogą w myśl art. 8 Konstytucji Mandragoratu stanowić źródła powszechnie obowiązującego prawa. Co więcej, póki co żadna z ustaw nie reguluje w ogóle jakichkolwiek kwestii kultury, a już tym bardziej nie określa kompetencji władzy wykonawczej do wydawania aktów prawnych w tejże materii.

Trybunał Ludowy stoi na stanowisku, że Komisarze Ludowi, takoż Prezydent i Mandragorzy nie mają prawa do wydawania tak zwanych samoistnych nieustawodawczych aktów normatywnych opartych jedynie na luźnej, ramowej delegacji określającej obszary działania danego Komisarza Ludowego w celu realizacji swoich, ramowo określonych kompetencji. Za takim twierdzeniem przemawiają zasadniczo dwa argumenty, mianowicie zapisy Konstytucji Mandragoratu oraz sposób określenia kompetencji Komisarzy Ludowych. Konstytucja Mandragoratu Wandystanu stanowi, że „edykty wydawane są na podstawie konstytucyjnej lub ustawowej delegacji, przez upoważniony podmiot w zakresie wskazanym w ustawie”, co oznacza wprost, że do wydania edyktu delegacja powinna być szczegółowa. Drugim powodem uzasadniającym twierdzenie, że Komisarz Ludowy nie jest upoważniony do wydawania samoistnych aktów normatywnych jest fakt, że kompetencje Komisarza Ludowego ramowo określone są edyktem Prezydenta Mandragoratu Wandystanu w sprawie określenia organizacji i trybu pracy Rady Komisarzy Ludowych, a podstawą do wydania podstawowego aktu normatywnego, takoż według doktryny, jak i według Konstytucji Mandragoratu Wandystanu może być jedynie ustawowy akt normatywny.

                               II.

Ustawa o finansach publicznych z dnia 27 grudnia 2004 r., (DPMW nr 1/2005 poz. 5), regulująca m.in., tryb wydatkowania dochodów budżetu państwa, stanowi, że dochodami budżetu państwa są również dochody administracji publicznej szczebla centralnego (art. 2 ust. 1 lit. D Ustawy o finansach publicznych z dnia 27 grudnia 2004 r., DPMW 1/2005 poz. 1). Komisariat Ludowy jest z całą pewnością organem centralnym administracji publicznej, bez względu na to, jaki status prawny dla tej jednostki organizacyjnej przyjmiemy. Na chwile obecną przepisy prawa budżetowego, ani żadne inne nie regulują statusu prawnego Komisariatów Ludowych, nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że Komisariat Ludowy posiada osobowość prawną, czy też jakimkolwiek innym podmiotem prowadzącym samodzielną gospodarkę finansową. Wobec powyższego uznać należy, że Komisariat Ludowy jest raczej jednostką budżetową, jednakże z racji braku odpowiednich przepisów ustalających formę organizacyjno- prawną, ta interpretacja nie może pozostać powszechnie wiążącą.

Powołana powyżej Ustawa stanowi, że dochody budżetu państwa mogą być rozdysponowane jedynie poprzez:

  1. Edykt Prezydenta Mandragoratu Wandystanu w sprawie określenia budżetu państwa- w zakresie wydatków sztywnych- wynagrodzeń dla funkcjonariuszy publicznych,
  2. Uchwałę Rady Komisarzy Ludowych- w zakresie dokonywania bieżących wydatków budżetu państwa, jednakże jeśli ich suma w danym miesiącu przekroczyłaby 500 engelsów, Rada Komisarzy Ludowych winna na dokonanie takiego uzyskać zgodę Churału Ludowego.

(art. 3 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1; art. 6 Ustawy o finansach
publicznych z dnia 27 grudnia 2005 r., DPMW 1/2005 poz. 5)

Z przepisów powyższych wprost wynika, że Komisarz Ludowy nie ma prawa dysponowania z wolnej ręki jakimikolwiek środkami publicznymi, jeśli nawet takowe stanowią dochód tegoż Komisariatu (art. 1 ust. 1 lit. D. Ustawy o finansach publicznych stanowi, że dochody administracji publicznej szczebla centralnego stanowią dochody budżetu państwa, którymi tryb i sposób dysponowania ustawa ściśle określa). Przy czym zaznaczyć należy, że na dochody Komisariatu składać będą się wszystkie wpływy na jego konta, a także należności jakie tenże Komisariat uzyskuje. Komisarz może być dysponentem środków publicznych jedynie jeśli Rada Komisarzy Ludowych, ustanawiając wydatek bieżący ustanowi wykonawcą swojej uchwały tegoż Komisarza, przy czym zaznaczyć należy, że uchwała powinna szczegółowo określać, na co środki mają być przeznaczone, a Komisarz ma obowiązek tę uchwałę wykonać w pełnym zakresie. Postąpienie przeciwne mogłoby stanowić czyn karalny i zabroniony art. 71 §1 Kodeksu Karnego.

Jako, że edykty będące przedmiotem rozważań Trybunału Ludowego w obu przypadkach przewidywały dysponowanie środkami publicznymi z pominięciem procedur w Ustawie o finansach publicznych przewidzianych, uznać należy, że są one sprzeczne z art. 5 i 6 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. D i art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 27 grudnia 2005 r., o finansach publicznych (DPMW 1/2005 poz. 5) i jako takie powinny zostać uchylone.

                                  III.

Trybunał Ludowy postanowił jak w pkt. 3 sentencji, jako, że niespójność aktów prawnych z całym systemem prawnym nie może być podstawą do ich uchylenia. Podstawą do uchylenia aktów prawnych przez sąd konstytucyjny może być jedynie ich niezgodność z aktami prawnymi hierarchicznie wyższymi. Trybunał Ludowy zwraca jednak uwagę prawodawcy na fakt, że im bardziej spójny jest system prawny, także na poziomie aktów tej samej rangi, tym bardziej czytelny jest on dla obywatela.

                               IV.

Od niniejszego wyroku przysługuje uczestnikom postępowania apelacja w terminie siedmiu dni. Niezłożenie apelacji w przepisanym terminie skutkować będzie uprawomocnieniem orzeczenia i nie będą przysługiwac od niego żadne środki odwoławcze.

                                      (-) Michał Sobczak
                                          Sędzia Trybunału Ludowego
Received on Fri 26 Aug 2005 - 11:57:38 CEST

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Wed 08 Jan 2020 - 17:31:13 CET