UCHWAŁA
Trybunału Ludowego (sygn. akt XII-P/1/2005)
Trybunał Ludowy Wydział XII Prezydialny, na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia w składzie:
na wniosek Prezydenta Mandragoratu Wandystanu podlorda Aleksandra Bartłomieja Kellera
o
dokonanie wykładni przepisów prawa w zakresie:
oraz
b. Edyktu Komisarza Ludowego do spraw Kultury i Nauki w sprawie Nagrody dla Wandejskiego Twórcy z dnia 3 lipca 2005 r.,
uchylonych wyrokiem Trybunału Ludowego z dnia 26 sierpnia 2005 r.,
(sygn. akt I-K/1/2005) w hierarchii aktów prawnych,
2) Zakreślenie kompetencji Komisarza Ludowego, członka Rady Komisarzy Ludowych, w oparciu o przepisy Konstytucji Mandragoratu Wandystanu z dnia 6 grudnia 2005 r., oraz Ustawy z dnia 14 grudnia 2005 r., o urzędzie Prezydenta
uchwala, co następuje:
I. Edykty Komisarza Ludowego do spraw Kultury i Nauki:
regulowały kwestie kultury, jak dotąd nie dotykane przez jakiekolwiek akty normatywne Mandragoratu Wandystanu. Z przepisów Konstytucji Mandragoratu wynika wprost, że Komisarze Ludowi nie mają prawa do wydawania podstawowych aktów normatywnych, które stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa, gdy nie posiadają do tego umocowania zawartego w ustawie, albo Konstytucji, co Trybunał Ludowy potwierdził wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2005 r., uchylającym inkryminowane edykty Komisarza Ludowego. Jako, że w chwili obecnej, żaden z ustawowych aktów normatywnych nie dotyka w jakikolwiek sposób kwestii kultury, a już tym bardziej nie udziela któremukolwiek organowi władzy wykonawczej prawa do regulowania wydanym przez siebie aktem normatywnym kwestii przydzielania dotacji dla placówek, czy też nagród dla twórców. W związku z powyższym, uznać należy, że materia rzeczonych edyktów jest obecnie materią ustawową, aczkolwiek nie ma żadnych przeciwwskazań, aby ustawodawczy akt normatywny przekazał kompetencje do regulowania tych kwestii władzy wykonawczej za pomocą aktów wykonawczych.
II.
Z racji na charakter regulacji, Trybunał Ludowy zwraca uwagę na konieczność regulowania przedmiotowych kwestii aktem normatywnym stanowiącym źródło powszechnie obowiązującego prawa, zatem Konstytucją, edyktem, ustawą, umową międzynarodową bądź aktem prawa miejscowego, przy czym normowanie rzeczonych kwestii aktem prawa miejscowego spowoduje, że z gratyfikacji, jakie będą one przyznawały, korzystać będą mogli jedynie mieszkańcy danej jednostki samorządu terytorialnego, a zatem regulacja nie będzie miała zapowiadanych skutków. Należy zaznaczyć, że uregulowanie tych kwestii aktem wewnętrznego urzędowania Rady Komisarzy Ludowych lub też jednego z Komisariatów Ludowych (uchwała, zarządzenie etc.) także nie przyniesie pożądanych efektów. Charakterystyczną cechą aktów wewnętrznego urzędowania jest to, że obowiązują one wyłącznie organy i osoby podległe służbowo wydającemu je organowi i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji wobec obywateli. W przypadku przydzielenia dotacji placówce kulturalnej lub naukowej, albo też nagrody dla twórcy, oczywistym jest, że wydający je organ wydaje wobec tegoż podmiotu decyzję, a jeśli nie posiada do tego umocowania w prawie, decyzja jest nieważna i jako taka może być skutecznie zaskarżona. Z całą pewnością intencją Komisarza nie było i nie jest uczynienie z materii rzeczonych edyktów jedynie martwych przepisów, których każda próba zastosowania zakończy się skuteczną skargą administracyjną.
K o n k l u d u j ą c: Trybunał Ludowy uznaje, że materia inkryminowanych edyktów należy obecnie do materii ustawowych i jako taka może być skutecznie regulowana jedynie przez ustawodawczy akt normatywny. Jednakże Trybunał nie widzi przeszkód do przyznania ustawowego uprawnienia organom władzy wykonawczej do regulowania tych kwestii aktami wykonawczymi.
II.
Art. 5 Konstytucji Mandragoratu Wandystanu stanowi, że władza
wykonawcza w zakresie nie przekazanym innym organom należy do
Prezydenta i Rady Komisarzy Ludowych, natomiast art. 8 Konstytucji
przekazuje Komisarzom Ludowym i Prezydentowi prawo do wydawania
edyktów, które stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa oraz
zastrzega warunki do wydania takowych. Jednakże ta kwestia nie jest
przedmiotem rozważań Trybunału, nie będzie ona poruszana, jako
ostatecznie wyjaśniona orzeczeniem z dnia 26 sierpnia 2005 r.,
(I-K/1/2005). Prezydent Mandragoratu Wandystanu, powołując Radę
Komisarzy Ludowych ma obowiązek dokonać rozdziału zakresu spraw,
jakimi zajmować będą się poszczególne Komisariaty. Tak więc
kompetencje Komisarza Ludowego obejmować będą wszelkie sprawy z
zakresu wskazanego przez Prezydenta Mandragoratu, chyba, ze odrębne
przepisy zastrzegają je do właściwości innych organów. W zakresie
swoich kompetencji, Komisarz Ludowy jest upoważniony do prowadzenia
wszelkich działań faktycznych zmierzających do realizacji postawionych
sobie celów, w takim zakresie, aby te działania nie były sprzeczne z
przepisami prawa. Takie nakreślenie kompetencji Komisarza nie tylko
daje mu prawo do prowadzenia działań faktycznych, ale przede wszystkim
obliguje Komisarza do wykonywania ustaw, które jego resortu się tyczą,
bądź których wykonanie zostało mu poruczone. Należy jednak
zdecydowanie oddzielić pojęcie prawa do działań faktycznych od
uprawnienia do stanowienia prawa w drodze edyktów. To ostatnie jest
szczegółowiej regulowanie prezez Konstytucję Mandragoratu Wandystanu,
która dla wydania aktu wykonawczego wymaga szczegółowej delegacji
konstytucyjnej lub ustawowej i tylko z takim umocowaniem Komisarz może
skutecznie stanowić prawo. Uprawnienie do dokonywania działań
faktycznych, w przeciwieństwie do prawa wydawania edyktów jest
regulowane wyłącznie ramowo, przepisem przekazującym Radzie Komisarzy
Ludowych pełnię władzy wykonawczej (w zakresie, w którym nie jest to
zastrzeżone dla kompetencji innych organów) oraz przepisem Ustawy z
dnia 14 grudnia 2004 r., o urzędzie Prezydenta, stanowiącym, że
Prezydent określi w drodze edyktu kompetencje Komisarzy Ludowych i
jako takie obejmuje dość szerokie uprawnienia.
Jednakże Trybunał Ludowy zwraca uwagę na fakt, że uprawnienie do działań faktycznych nie obejmuje prawa do wydawania decyzji administracyjnych wobec obywateli. Zaznaczenia wymaga fakt, że wiążąca decyzja administracyjna winna być oparta na podstawie prawnej, którą stanowić może jedynie akt normatywny stanowiący źródło powszechnie obowiązującego prawa. Tak więc w tej kwestii dowolność jest istotnie ograniczona istniejącymi przepisami prawa. W przypadku wydania przez Komisarza decyzji, która nie byłaby oparta na właściwej podstawie prawnej, decyzja taka mogłaby zostać skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego.
Trybunał Ludowy stoi na stanowisku, że kompetencje Komisarza Ludowego obejmują wszystkie sprawy z dziedziny jego działalności, poza sprawami przekazanymi do właściwości innych organów, a także prawem do wydawania edyktów i decyzji administracyjnych, chyba, ze będą oparte na właściwej podstawie prawnej.
Od niniejszej uchwały nie służą środki zaskarżenia.
(-) Michał Sobczak
Sędzia Trybunału Ludowego
Received on Fri 26 Aug 2005 - 11:57:34 CEST
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Wed 08 Jan 2020 - 17:31:13 CET