Kodeks Karny
Część I - Ogólna
Rozdział I
ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ
Art. 1. [Przestępstwo]
Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod
groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest
znikoma.
Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu
przypisać winy w czasie czynu.
Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego popełnionego
nieumyślnie.
Art. 2. [Odpowiedzialność za zaniechanie]
Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez
zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył szczególny prawny obowiązek
zapobiegnięcia skutkowi.
Art. 3. [Zmiana ustawy]
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia
przestępstwa stosuje się ustawę nową. Jednakże należy stosować ustawę
obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.
Art. 4. [Zasada terytorialna]
Ustawę karną wandyjską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn
zabroniony na terytorium Mandragoratu Wandystanu.
Art. 5. [Czas i miejsce popełniania przestępstwa]
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał
lub zaniechał działania do którego był obowiązany.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał
lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek
stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy
miał nastąpić.
Art. 6. [Umyślność]
Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego
popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego
popełnienia, na to się godzi.
Art. 7. [Zbieg przepisów]
Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach
ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich
zbiegających się przepisów wymierzając karę na podstawie przepisu
przewidującego karę najsurowszą.
Art. 8. [Czyn ciągły]
Dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z
góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony, jeżeli
przedmiotem zamachu jest dobro osobiste. Warunkiem uznania wielkości
zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
Rozdział II
FORMY POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA
Art. 9. [Sprawstwo]
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo
wspólnie i w porozumieniu z inną osobą ale także kto kieruje wykonaniem
czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej
osoby od siebie, poleca jej wykonanie tego czynu.
Art. 10. [Usiłowanie]
Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim
zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie
następuje.
Art. 11. [Podżeganie]
Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, nakłania ją do tego.
Art. 12. [Pomocnictwo]
Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie.
Art. 13. [Karalność]
Sąd wymierza karę za sprawstwo, usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo w
granicach przewidzianych dla danego przestępstwa.
Art. 14. [Odstąpienie i czynny żal]
Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub
zapobiegł skutkowi stanowiącego znamię czynu zabronionego.
Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu
czynu zabronionego.
Rozdział III
WYŁĄCZENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ
Art. 15. [Obrona konieczna]
Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezprawny,
bezpośredni zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
Art. 16. [Stan wyższej konieczności]
Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego
niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli
niebezpieczeństwa nie da się inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie
przestawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.
Przepis powyższy stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy z ciążących na
sprawcy obowiązków tylko jeden może być spełniony.
Art. 17. [Błąd co do kontratypu]
Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w
usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca
bezprawność albo winę.
Art. 18. [Osoby nietykalne]
Nie popełnia przestępstwa Mandragor.
Rozdział IV
KARY
Art. 19. [Kary]
Karami są:
nadzór,
areszt,
więzienie,
twierdza,
banicja.
Art. 20. [Wymiar kary]
Kary nadzoru, aresztu, więzienia i twierdzy wymierza się w miesiącach i
dniach.
Art. 21. [Nadzór]
Kara nadzoru trwa najkrócej siedem dni, najdłużej miesiąc.
Skazany na karę nadzoru nie może swobodne wypowiadać się w miejscach
publicznych (moderacja).
Art. 22. [Areszt]
Kara aresztu trwa najkrócej czternaście dni, najdłużej trzy miesiące.
Skazany na karę aresztu nie może swobodnie wypowiadać się w miejscach
publicznych (moderacja) a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać
z publicznego systemu bankowego i gospodarczego.
Art. 23. [Więzienie]
Kara więzienia trwa najkrócej miesiąc, najdłużej sześć miesięcy.
Skazany na karę więzienia nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, a
także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu
bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych
funkcji publicznych a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas
odbywania kary.
Sąd w wyroku powołuje, a sąd penitencjarny może powoływać i odwoływać
kuratora spośród obywateli sarmackich godnych zaufania. Kurator na wniosek
skazanego publikuje w dniu tygodnia wyznaczonym wyrokiem sądu wypowiedzi
skazanego, chyba że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że są one niezgodne z
prawem. Kurator publikuje wypowiedzi skazanego na publicznej liście
dyskusyjnej w formie jednego listu.
Art. 24. [Twierdza]
Kara twierdzy trwa najkrócej trzy, najdłużej dwanaście miesięcy.
Skazany na karę twierdzy nie może wypowiadać się w miejscach publicznych a
także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu
bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych
funkcji publicznych a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas
odbywania kary.
Sąd w wyroku powołuje, a sąd penitencjarny może powoływać i odwoływać
kuratora spośród obywateli sarmackich godnych zaufania. Kurator na wniosek
skazanego może publikować w dniu miesiąca wyznaczonym wyrokiem sądu
wypowiedzi skazanego, jeżeli przemawiają za tym cele kary a nie zachodzi
uzasadnione podejrzenie, że wypowiedzi skazanego są niezgodne z prawem.
Kurator publikuje wypowiedzi skazanego na publicznej liście dyskusyjnej w
formie jednego listu jednakże nie dłuższego niż pięć tysięcy znaków.
Art. 25. [Banicja]
Skazanego na karę banicji usuwa się z Mandragoratu Wandystanu. Adresy poczty
elektronicznej skazanego usuwa się z publicznych list dyskusyjnych. Dane
osobowe skazanego usuwa się z systemów informatycznych. Skazany, z mocy
samego prawa, traci posiadane obywatelstwo, tytuł szlachecki lub
arystokratyczny, ordery i odznaczenia państwowe a także stopień wojskowy.
Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych.
W zakresie praw majątkowych, skazanego uznaje się za zmarłego.
Skazany na karę banicji nie może wypowiadać się w miejscach publicznych a
także korzystać z publicznych systemów informatycznych.
Karę banicji wykonuje się nie wcześniej niż w terminie siedmiu dni od
uprawomocnienia się wyroku, chyba że Mandragor oświadczy że nie skorzysta z
prawa łaski.
Rozdział V
KARY ZAMIENNE
Art. 26. [Kary zamienne]
Karami zamiennymi są:
nawiązka,
chłosta,
zesłanie,
katorga,
wieża górna,
wieża dolna.
Sąd orzekając karę zamienną odstępuje od wymierzenia orzeczonej kary
podstawowej, jeżeli ustawa tak stanowi, a wymierzenie samej tylko kary
zamiennej wystarcza, by cele skazania zostały osiągnięte.
Art. 27. [Nawiązka]
Sąd może orzec karę nawiązki, odstępując od wymierzenia kary nadzoru.
Nawiązki nie orzeka się, a od wymierzenia kary nadzoru nie odstępuje się,
jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany nawiązki nie uiści, a
jej egzekucja okaże się bezskuteczna.
Nawiązkę wymierza się na rzecz skarbu państwa.
Nawiązkę wymierza się w stawkach.
Sąd wymierza nawiązkę od trzech do czternastu stawek.
Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego.
Stawka wynosi od pięciu do stu libertów.
Jeżeli skazany nie uiści nawiązki, a jej egzekucja okaże się bezskuteczna,
zamienia się nawiązkę na karę nadzoru, przyjmując, że jednej stawce nawiązki
przypada jeden dzień nadzoru.
Art. 28. [Chłosta]
Sąd może orzec karę chłosty, odstępując od wymierzenia kary nadzoru lub
aresztu.
Chłosty nie orzeka się, jeżeli orzeczono karę nawiązki.
Chłostę wymierza się w batach.
Sąd wymierza chłostę nie niższą od dwunastu i nie wyższą od trzydziestu
sześciu batów.
Chłostę wykonuje się w ten sposób, że dane osobowe skazanego oraz sentencję
wyroku, a za zgodą skazanego także jego rzeczywisty wizerunek, umieszcza się
na stronie internetowej pręgierza książęcego a nadto dokonuje się
obwieszczenia o rozpoczęciu wykonania kary chłosty. Każdy obywatel ma prawo
wymierzyć jeden bat skazanemu. Wymierzenie bata zostaje odnotowane na
stronie internetowej pręgierza książęcego.
Karę chłosty uznaje się za wykonaną nie tylko z chwilą wymierzenia
orzeczonej ilości batów, lecz także po upływie trzech dni od rozpoczęcia jej
wykonania, chociażby nie wymierzono orzeczonej liczby batów.
Dane osobowe skazanego, sentencję wyroku, wizerunek skazanego a także
odnotowanie wymierzonych batów usuwa się ze strony internetowej pręgierza w
terminie co najwyżej siedmiu dni od dnia uznania kary chłosty za wykonaną.
Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia tych danych w archiwum pręgierza.
Art. 29. [Zesłanie]
Sąd może orzec zesłanie skazanego, odstępując od wymierzenia kary więzienia.
Kara zesłania trwa najkrócej miesiąc, najdłużej sześć miesięcy.
Skazany na karę zesłania nie może wypowiadać się miejscach publicznych, a
także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu
bankowego i gospodarczego. Jednakże skazanemu na karę zesłania umożliwia się
swobodne wypowiadanie w miejscu do którego został zesłany. Skazany z mocy
prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może
obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.
Art. 30. [Katorga]
Sąd może orzec katorgę skazanego, odstępując od wymierzenia kary twierdzy.
Kara katorgi trwa najkrócej trzy, najdłużej dwanaście miesięcy.
Skazany na karę katorgi nie może wypowiadać się miejscach publicznych a
także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z publicznego systemu
bankowego i gospodarczego. Jednakże skazanemu na karę katorgi umożliwia się
wypowiadanie w miejscach w którym kara jest wykonywana, uniemożliwiając
jedynie swobodę wypowiedzi (moderacja). Skazany z mocy prawa zostaje złożony
z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji
publicznych podczas odbywania kary.
Art. 31. [Wieża górna]
Sąd może orzec karę wieży górnej, odstępując od wymierzenia kary banicji.
Kara wieży górnej jest dożywotnia.
Skazany na karę wieży górnej nie może wypowiadać się w miejscach
publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z
publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje
złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji
publicznych podczas odbywania kary.
Art. 32. [Wieża dolna]
Sąd może orzec karę wieży dolnej, warunkowo odstępując od wymierzenia kary
banicji.
Kara wieży dolnej jest dożywotnia.
Skazany na karę wieży dolnej nie może wypowiadać się w miejscach
publicznych, a także zmieniać miejsca zamieszkania oraz korzystać z
publicznego systemu bankowego i gospodarczego. Skazany z mocy prawa zostaje
złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji
publicznych podczas odbywania kary.
Jeżeli w wieży dolnej przebywa co najmniej dwóch skazanych sąd może
zarządzić przeprowadzenie procedury ostracyzmu. Każdy obywatel ma prawo
wyznaczyć w głosowaniu tajnym jednego ze skazanych na karę wieży dolnej.
Zarządza się wykonanie orzeczonej kary banicji wobec skazanego, który
uzyskał największą liczbę wyznaczeń. Pozostałym skazanym karę wieży dolnej
zamienia się na karę wieży górnej.
Rozdział VI
KARY DODATKOWE
Art. 33. [Kary dodatkowe]
Karami dodatkowymi są:
grzywna,
przepadek,
dyby,
napiętnowanie,
infamia,
zakaz sprawowania funkcji publicznych,
obniżenie stopnia wojskowego,
degradacja.
Art. 34. [Grzywna]
Sąd może orzec karę grzywny obok kary nadzoru, aresztu, więzienia lub
twierdzy albo obok kary zamiennej zesłania, katorgi, wieży górnej lub wieży
dolnej.
Sąd może orzec karę grzywny, jeżeli przestępstwo było popełnione w celu
uzyskania korzyści majątkowej albo skazany taką korzyść z przestępstwa
uzyskał.
Grzywny nie orzeka się jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że
skazany nawiązki nie uiści a jej egzekucja okaże się bezskuteczna albo
orzeczono karę nawiązki.
Grzywnę wymierza się na rzecz skarbu państwa.
Grzywnę wymierza się w stawkach.
Sąd wymierza grzywnę:
obok kary nadzoru: nie niższą od 7 i nie wyższą od 30 stawek,
obok kary aresztu: nie niższą od 14 i nie wyższą od 90 stawek,
obok kary więzienia lub zesłania: nie niższą od 30 i nie wyższą od 180
stawek,
obok kary twierdzy, katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej: nie niższą od 90
i nie wyższą od 360 stawek.
Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego.
Stawka jest równa co najmniej jednemu engelsowi i co najwyżej dziesięciu
engelsom.
Jeżeli skazany nie uiści grzywny a jej egzekucja okaże się bezskuteczna
zamienia się grzywnę na karę obok której wymierzono grzywnę przyjmując, że
jednej stawce grzywny przypada jeden dzień kary obok której wymierzono
grzywnę. Przepisu nie stosuje się, jeżeli grzywnę orzeczono obok kary wieży
górnej lub wieży dolnej.
Art. 35. [Przepadek]
Sąd orzeka przepadek mienia pochodzącego bezpośrednio z przestępstwa z
zakresie w jakim mienie to nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu
podmiotowi.
Sąd orzeka przepadek korzyści majątkowych, które sprawca, chociażby
pośrednio uzyskał z popełnienia przestępstwa w zakresie w jakim korzyść ta
nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
Art. 36. [Dyby]
Sąd może orzec karę dyb obok kary nadzoru, aresztu, więzienia lub twierdzy
albo obok kary zamiennej zesłania, katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej,
jeżeli przestępstwo popełniono z motywacji zasługującej na szczególnie
potępienie.
Dyby wymierza się w dniach.
Kara dyb trwa najkrócej trzy, najdłużej siedem dni.
Dyby wykonuje się w ten sposób, że dane osobowe skazanego oraz sentencję
wyroku, a za zgodą skazanego także jego rzeczywisty wizerunek, umieszcza się
na stronie internetowej dyb a nadto dokonuje się obwieszczenia o rozpoczęciu
wykonania kary dyb.
Dane osobowe skazanego, sentencję wyroku oraz wizerunek skazanego usuwa się
ze strony internetowej dyb w terminie co najwyżej trzech dni od dnia
zakończenia wykonania kary. Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia tych
danych w archiwum dyb.
Art. 37. [Napiętnowanie]
Sąd orzeka karę napiętnowania obok kary twierdzy albo obok kary zamiennej
katorgi, wieży górnej lub wieży dolnej.
Sąd może orzec karę napiętnowania obok kary nadzoru, aresztu lub więzienia
albo obok kary zamiennej zesłania, jeżeli stopień społecznej szkodliwości
czynu jest znaczny.
Kara napiętnowania jest dożywotnia.
Napiętnowanie wykonuje się w ten sposób, że w systemie ewidencji ludności
obok danych osobowych skazanego umieszcza się graficzne przedstawienie
piętna. Nie stoi to na przeszkodzie umieszczenia graficznego przedstawienia
piętna lub informacji o nim także podczas dokonywania innych operacji w
publicznym systemie informatycznym, w szczególności przy publikowaniu
komentarzy do artykułów oficjalnej sarmackiej agencji prasowej.
Piętno przedstawia wizerunek róży koloru błękitnego opatrzonej inskrypcją
"przestępca", chyba że ustawa stanowi inaczej.
Piętno osoby skazanej za przestępstwo zagrożone karą więzienia albo twierdzy
lub karą twierdzy albo banicji przedstawia wizerunek wszy koloru błękitnego
opatrzony inskrypcją "zbrodniarz", chyba że ustawa stanowi inaczej.
Piętno osoby skazanej za przestępstwo przeciwko Mandragoratu Wandystanu
zagrożone karą twierdzy albo banicji przedstawia wizerunek szczura koloru
błękitnego opatrzony inskrypcją "zdrajca".
Art. 38. [Infamia]
Sąd orzeka karę infamii obok kary wieży górnej.
Sąd może orzec karę infamii obok kary twierdzy albo obok kary zamiennej
wieży dolnej.
Skazany na infamię traci prawo posługiwania się dotychczasowym numerem
identyfikacyjnym mieszkańca. Skazany otrzymuje numer identyfikacyjny
mieszkańca, który otrzymałby, gdyby dokonał zapisu w systemie ewidencji
mieszkańców w dniu wykonania kary jako nowy mieszkaniec.
Art. 39. [Zakaz sprawowania funkcji publicznych]
Sąd orzeka zakaz sprawowania wszystkich albo określonych funkcji
państwowych, jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa w związku z
wykonywaniem przez niego funkcji publicznej a z okoliczności wynika, że
sprawowanie w przyszłości funkcji publicznej przez sprawcę groziłoby
istotnym dobrom chronionym prawem.
Zakaz sprawowania funkcji publicznych wymierza się w dniach i miesiącach.
Zakaz sprawowania funkcji publicznych trwa najkrócej najkrócej sześć,
najdłużej osiemnaście miesięcy.
Art. 40. [Obniżenie stopnia wojskowego]
Sąd może orzec obniżenie stopnia wojskowego, jeżeli żołnierz dopuścił się
czynu zabronionego w związku z pełnieniem służby wojskowej.
Art. 41. [Degradacja]
Sąd może orzec degradację, jeżeli żołnierz dopuścił się czynu zabronionego w
związku z pełnieniem służby wojskowej a stopień społecznej szkodliwości
czynu był znaczny.
Degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do
stopnia szeregowego.
Rozdział VII
RECYDYWA
Art. 42. [Recydywa]
Popełnia przestępstwo w warunkach recydywy, kto będąc uprzednio skazanym za
przestępstwo, ponownie popełnia przestępstwo zagrożone taką samą karą lub
karą łagodniejszą.
Art. 43. [Kara]
Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą nadzoru albo
aresztu, podlega karze aresztu albo więzienia.
Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą aresztu albo
więzienia, podlega karze więzienia albo twierdzy.
Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą więzienia
albo twierdzy, podlega karze więzienia albo banicji. Sąd orzekając karę
banicji odstępuje od jej wymierzenia i orzeka karę wieży górnej.
Kto, w warunkach recydywy, popełnia przestępstwo zagrożone karą twierdzy
albo banicji, podlega karze banicji.
Rozdział VIII
WYKONANIE KAR POZBAWIENIA WOLNOŚCI
Art. 44. [Pozbawienie wolności]
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się do kar pozbawienia wolności
Karami pozbawienia wolności są w hierarchii surowości od najłagodniejszej do
najsurowszej:
nadzór,
areszt,
zesłanie,
więzienie,
katorga,
twierdza,
wieża górna,
wieża dolna.
Art. 45. [Kara łączna]
Sąd wymierzając karę pozbawienia wolności osobie skazanej uprzednio za inne
przestępstwo na karę pozbawienia wolności, która nie została jeszcze w
całości lub części wykonana, orzeka karę łączną. Jeżeli karę pozbawiania
wolności już w części wykonano, przy obliczaniu kary łącznej, przyjmuje się,
że karę tę orzeczono w wymiarze, który pozostał do jej odbycia w całości.
Sąd orzeka jako karę łączną karę tego rodzaju, co najsurowsza z kar
orzeczonych za jedno ze zbiegających się przestępstw.
Sąd wymierza karę łączną nie mniejszą niż najsurowsza z kara orzeczonych za
jedno ze zbiegających się przestępstw, a nie większą niż suma kar
orzeczonych za zbiegające się przestępstwa. Obliczając sumę kar, sąd
przyjmuje, że jeden dzień twierdzy równa się: jednemu dniowi katorgi,
więzienia lub zesłania albo dwóm dniom aresztu, dozoru lub nadzoru.
Niezależnie od przepisu ustępu poprzedniego, kara łączna nie może
przekroczyć:
jednego miesiąca i czternastu dni nadzoru albo
czterech miesięcy i czternastu dni aresztu lub dozoru albo
dziewięciu miesięcy więzienia lub zesłania albo
osiemnastu miesięcy twierdzy, lub katorgi.
Art. 46. [Kara łączna wieży]
Jeżeli najsurowszą z kar pozbawienia wolności za jedno ze zbiegających się
przestępstw jest kara wieży górnej albo wieży dolnej orzeka się tę karę jako
karę łączną.
W wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar wieży górnej orzeka się jako karę
łączną karę wieży dolnej.
W wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar wieży dolnej orzeka się jako karę
łączną karę banicji.
Art. 47. [Kary majątkowe]
Przepisy o karze łącznej stosuje się odpowiednio do kary pozbawienia
wolności orzeczonej zamiast kary nawiązki albo kary grzywny.
Art. 48. [Zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych]
Przez zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych podczas odbywania kary
pozbawienia wolności rozumie się także pośrednie uczestnictwo w miejscach
publicznych, w szczególności przekazywanie prywatnych listów skazanego na
publiczne listy dyskusyjne.
Bieg terminu wykonania kary ulega przerwaniu, jeżeli skazany narusza zakazy
wynikające z orzeczonej kary.
Art. 49. [Zasady wykonania kary]
Niezależnie od przepisów rozdziałów poprzednich skazanemu na karę
pozbawienia wolności umożliwia się swobodne wypowiadanie w miejscach
publicznych oraz korzystanie z publicznego systemu informatycznego w
zakresie, w jakim jest to niezbędne do podejmowania czynności procesowych
przed wymiarem sprawiedliwości.
Art. 50. [Kary inne niż pozbawienie wolności]
Kary inne, niż polegające na pozbawieniu wolności wykonuje się niezależnie
od kar pozbawienia wolności.
Rozdział IX
ZWOLNIENIE Z ODBYCIA RESZTY KARY
Art. 51. [Zwolnienie z kary pozbawienia wolności]
Sąd może skazanego na karę pozbawienia wolności zwolnić z odbycia reszty
kary, jeżeli z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku
prawnego.
Sąd skazanego na karę pozbawienia wolności zwalnia z odbycia reszty kary,
jeżeli skazany podczas odbywania kary wykonał pracę użyteczną społecznie
znacznych rozmiarów, a z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał
porządku prawnego.
Art. 52. [Zwolnienie z kary innej niż pozbawienie wolności]
Przepisy artykułu poprzedniego stosuje się odpowiednio do zwolnienia z kary
napiętnowania oraz zakazu zajmowania funkcji publicznych.
Art. 53. [Ograniczenia]
Skazanego można zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej 1/3 orzeczonej
kary pozbawienia wolności. Przepis stosuje się odpowiednio do zwolnienia z
zakazu zajmowania funkcji publicznej.
Skazanego na karę wieży górnej lub wieży dolnej można zwolnić po odbyciu
przez niego co najmniej czterech miesięcy kary. Przepis stosuje się
odpowiednio do zwolnienia z kary napiętnowania.
Rozdział X
ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA PRZESTĘPSTWA POPEŁNIONE ZA GRANICĄ
Art. 54.
Ustawę karną wandyjską stosuje się do mieszkańca Mandragoratu Wandystanu
nieposiadającego statusu mieszkańca ani obywatelstwa państwa, w którym
przestępstwo popełniono.
Art. 55.
Ustawę karną wandyjską stosuje się do mieszkańca Mandragoratu Wandystanu,
który posiada status mieszkańca lub obywatelstwo państwa, w którym
popełniono przestępstwo, a popełnił przestępstwo przeciwko Mandragoratowi
Wandystanu, wandyjskim osobom fizycznym i prawnym, wandyjskim jednostkom
organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej oraz instytucjom
wandyjskim.
Art. 56.
Warunkiem odpowiedzialności karnej za czyn popełniony za granicą jest
uznanie tego czynu za przestępstwo w miejscu jego popełnienia.
Jeśli między ustawą wandyjską, a prawem obowiązującym na terenie, na którym
przestępstwo popełniono, zachodzą różnice, należy je uwzględnić na korzyść
sprawcy.
Warunku przewidzianego w ustępach poprzednich nie stosuje się wobec
funkcjonariuszy publicznych Mandragoratu Wandystanu, którzy popełnili za
granicą przestępstwo w związku z pełnieniem swoich funkcji lub wykonywaniem
zadań Służby Bezpieczeństwa Mandragoratu Wandystanu oraz do mieszkańców
Mandragoratu Wandystanu, którzy popełnili przestępstwo na terenie nie
podlegającym żadnej władzy.
Rozdział XI
OBJAŚNIENIE WYRAŻEŃ USTAWOWYCH
Art. 57.
Korzyścią majątkową lub osobistą jest zarówno korzyść dla siebie, jak dla
innych.
Art. 58.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę
rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej
szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez
sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj
naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Art. 59.
Groźbą bezprawną jest również groźba spowodowania postępowania karnego lub
rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby
najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego,
jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.
Art. 60.
Funkcjonariuszami publicznymi są:
Mandragorzy,
Prezydent,
kwiatoni,
komisarze ludowi,
szefowie i pracownicy państwowych agencji,
sędziowie, asesorzy i aplikanci sądowi,
prokuratorzy i aplikanci prokuratorscy,
osoby zarządzające jednostkami samorządu terytorialnego,
członkowie organów stanowiących w jednostkach samorządu terytorialnego,
kierownicy i członkowie misji dyplomatycznych i konsularnych,
inne osoby będące pracownikami administracji rządowej lub samorządowej,
chyba, że pełnią wyłącznie funkcje usługowe,
funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa,
Art. 61.
Napaścią, w rozumieniu ustawy, jest zarówno napaść słowna dokonana przy
użyciu wyrazów obraźliwych lub wulgarnych, jak i spamowanie skrzynki
pocztowej lub świadome wysyłanie zainfekowanych wiadomości elektronicznych
albo wiadomości elektronicznych zawierających odsyłacze do zainfekowanych
stron internetowych lub programów komputerowych.
Część II - Szczególna
Rozdział XII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MANDRAGORATOWI WANDYSTANU
Art. 62.
Kto podejmuje działania, które mają na celu pozbawienie Mandragoratu
Wandystanu niepodległości, oderwanie od niego części obszaru lub zmianę
środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Mandragoratu Wandystanu,
podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Art. 63.
Kto podejmuje działania zmierzające bezpośrednio do bezprawnego usunięcia
konstytucyjnego organu Mandragoratu Wandystanu, podlega karze twierdzy albo
karze banicji.
Art. 64.
Kto środkami bezprawnymi wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego
organu Mandragoratu Wandystanu, podlega karze więzienia alko karze twierdzy.
Art. 65.
Kto posługuje się więcej, niż jedną tożsamością w Mandragoratu Wandystanu,
podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Art. 66.
Kto włamuje się do systemów informatycznych Mandragoratu Wandystanu, podlega
karze więzienia albo karze twierdzy.
Tej samej karze podlega ten, kto wykorzystuje luki w systemach
informatycznych Mandragoratu Wandystanu do użycia go niezgodnie z prawem
albo przeznaczeniem.
Art. 67.
Kto doprowadza miejsca publiczne Mandragoratu Wandystanu, samorządów lub ich
organów do stanu praktycznej nieużywalności, podlega karze więzienia albo
karze twierdzy.
Art. 68.
Kto, wbrew przepisom ustawy lub prawa miejscowego, niszczy lub usuwa zapisy
albo archiwa z miejsc publicznych Mandragoratu Wandystanu lub samorządów,
podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Art. 69.
Kto działa na szkodę Mandragoratu Wandystanu, będąc upoważnionym do
występowania w jego imieniu w stosunkach z rządem obcego państwa, podlega
karze więzienia albo karze twierdzy.
Kto, dopuszczając się przestępstwa określonego w ust. 1, wywołał szkody
wielkich rozmiarów, podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Art. 70.
Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Mandragoratu
Wandystanu, podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Art. 71.
Kto przechowuje, zdobywa lub gromadzi informacje w celu przekazania ich
obcemu wywiadowi, podlega karze więzienia albo karze w twierdzy.
Art. 72.
Kto publicznie znieważa Naród Wandyjski lub Mandragoratu Wandystanu podlega
karze nadzoru albo karze aresztu.
Art. 73.
Kto dopuszcza się napaści na Mandragora podlega karze aresztu albo karze
więzienia.
Art. 74.
Kto na terytorium wandyjskim dopuszcza się napaści na głowę państwa obcego,
kierownika placówki dyplomatycznej lub konsularnej, osobę należącą do misji
dyplomatycznej lub konsularnej albo osobą korzystającą z podobnej ochrony na
podstawie umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów, podlega
karze aresztu albo karze więzienia. Przepis stosuje się, jeśli państwo obce
zapewnia wzajemność.
Art. 75.
Kto publicznie znieważa, usuwa lub, mając taki obowiązek, nie umieszcza
symboli państwowych, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
Tej samej karze podlega, kto znieważa, usuwa lub, mając taki obowiązek, nie
umieszcza obcego symbolu państwowego. Przepis stosuje się, jeśli państwo
obce zapewnia wzajemność.
Rozdział XIII
PRZESTĘPSTWO PRZECIWKO SIŁOM ZBROJNYM
Art. 76.
Kto prowadzi zaciąg do służby wojskowej w obcym wojsku lub w obcej
organizacji wojskowej, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Rozdział XIV
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU
Art. 77.
Kto publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa, podlega karze nadzoru
albo karze aresztu.
Art. 78.
Kto publicznie pochwala popełnienie przestępstwa, podlega karze nadzoru albo
karze aresztu.
Art. 79.
Kto publicznie znieważa pomnik lub inne miejsce urządzone w celu
upamiętnienia zdarzenia historycznego lub uczczenia osoby, podlega karze
nadzoru albo karze aresztu.
Art. 80.
Kto prezentuje treści pornograficzne osobie nieletniej, podlega karze
aresztu albo karze więzienia.
Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to
narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy, podlega karze
nadzoru albo karze aresztu.
Ściganie przestępstwa określonego w ust. 2 odbywa się z oskarżenia
prywatnego.
Art. 81.
Kto, bez odpowiedniej informacji, rozpowszechnia adresy stron internetowych,
których otwarcie może spowodować zagrożenie dla pracy albo mienia osoby
oglądającej, podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
Rozdział XV
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OSOBIE
Art. 82.
Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, uniemożliwia albo utrudnia
komuś wypowiadanie się w miejscach publicznych Mandragoratu Wandystanu,
samorządów lub ich organów albo uniemożliwia lub utrudnia komuś korzystanie
z systemów informatycznych Mandragoratu Wandystanu, podlega karze aresztu
albo karze więzienia.
Art. 83.
Kto stosuje groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego
działania lub zaniechania, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 84.
Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną, jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub
właściwości, które mogą ją poniżyć w oczach opinii publicznej lub narazić na
utratę zaufania potrzebnego do określonej działalności, stanowiska lub
zawodu, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 85.
Kto podmiot wymieniony w artykule poprzednim, publicznie znieważa w
zamiarze, aby zniewaga dotarła do niego, podlega karze nadzoru albo karze
aresztu.
Sprawca nie podlega karze, jeśli zniewagę wywołało naganne zachowanie się
pokrzywdzonego, albo odpowiedział on zniewagą wzajemną.
Art. 86.
Ściganie przestępstw określonych w rozdziale niniejszym odbywa się z
oskarżenia prywatnego.
Rozdział XVI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI SUMIENIA LUB WYZNANIA
Art. 87.
Kto publicznie lży lub wyszydza uznane prawnie wyznanie lub związek
religijny, albo jego dogmaty, wierzenia lub obrzędy, w taki sposób, że może
to narzucić ich odbiór osobie, która sobie tego nie życzy, podlega karze
nadzoru albo karze aresztu.
Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Rozdział XVII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DZIAŁALNOŚCI INSTYTUCJI PAŃSTWOWYCH I SAMORZĄDOWYCH
Art. 88.
Kto wywiera bezprawny wpływ na czynności urzędowe organu państwowego lub
samorządowego, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Tej samej karze podlega ten, kto umyślnie wprowadza w błąd funkcjonariusza
publicznego w związku z pełnieniem przezeń swoich funkcji.
Art. 89.
Kto znieważa funkcjonariusza publicznego, albo osobę przybraną mu do pomocy
w czasie lub w związku z wykonywaniem przez te osoby czynności urzędowych,
podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
Tej samej karze podlega ten, kto znieważa konstytucyjny organ Mandragoratu
Wandystanu.
Art. 90.
Kto wykonuje czynności urzędowe funkcjonariusza publicznego nie będąc do
tego odpowiednio umocowanym, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 91.
Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej przyjmuje korzyść majątkową
albo obietnicę takowej, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Tej samej karze podlega ten, kto uzależnia dokonanie czynności urzędowej od
otrzymania korzyści majątkowej albo jej obietnicy lub takiej korzyści albo
jej obietnicy żąda.
Tej samej karze podlega ten, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści
majątkowej osobie powołanej do pełnienia funkcji publicznej w związku z
pełnieniem takowej funkcji.
Odpowiedzialności karnej określonej w ustępach poprzednich nie podlega
osoba, która zawiadomiła o zaistniałym fakcie organy powołane do ścigania
przestępstw oraz ujawniła wobec nich wszelkie okoliczności czynu, zanim
dowiedziały się one o fakcie, jeśli korzyść majątkowa, jej żądanie lub
propozycja została przyjęta.
Art. 92.
Kto podejmuje się lub obiecuje podjęcie się pośrednictwa w załatwieniu
sprawy w instytucji państwowej, samorządowej, międzynarodowej lub innej
dysponującej środkami publicznymi, powołując się na wpływy w niej podlega
karze więzienia albo karze twierdzy.
Tej samej karze podlega ten, kto obiecuje korzyść majątkową osobie
wymienionej w ustępie poprzednim.
Nie podlega odpowiedzialności karnej określonej w ustępach poprzednich, ten,
kto zawiadomi o zaistniałym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw
oraz ujawni wobec niego wszelkie okoliczności czynu, zanim ten dowiedział
się o nim, jeśli propozycja została przyjęta.
Art. 93.
Kto, pełniąc funkcję publiczną, przekroczył swoje uprawnienia lub nie
dopełnił obowiązków służbowych, wyrządzając szkodę interesowi publicznemu
lub prywatnemu, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Kto dopuścił się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej podlega więzienia albo karze twierdzy.
Rozdział XVIII
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WYMIAROWI SPRAWIEDLIWOŚCI
Art. 94.
Kto wywiera bezprawny wpływ na czynności urzędowe sądu, podlega karze
więzienia albo karze twierdzy.
Art. 95.
Kto składa fałszywe zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym
lub postępowaniu przygotowawczym do postępowania sądowego, podlega karze
więzienia albo karze twierdzy.
Przepis ustępu poprzedniego stosuje się odpowiednio do biegłego, którego
opinia ma służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub postępowaniu
przygotowawczym do postępowania sądowego.
Art. 96.
Kto fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynów zabronionych przed
organem powołanym do ścigania przestępstw, podlega karze aresztu albo karze
więzienia.
Art. 97.
Kto tworzy fałszywe dowody i na podstawie ich lub innych podstępnych
zabiegów kieruje przeciwko innej osobie ściganie lub postępowanie sądowe,
podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 98.
Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie czynów
zabronionych, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 99.
Kto zawiadamia o przestępstwie lub wykroczeniu organ powołany do ścigania
przestępstw lub wykroczeń, wiedząc, że czynu zabronionego nie popełniono,
podlega karze nadzoru albo karze aresztu.
Art. 100.
Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne poprzez pomaganie sprawcy
przestępstwa albo odbywanie za niego kary, podlega karze aresztu albo karze
więzienia.
Art. 101.
Kto, mając wiarygodną wiadomość o czynie karalnym, nie zawiadamia o tym
organu powołanego do ścigania przestępstw, podlega karze nadzoru albo karze
aresztu.
Odpowiedzialności karnej określonej w ustępie poprzednim nie podlega ten,
kto posiada wiarygodną informacje, że organ powołany do ścigania przestępstw
o czynie wie, albo kto zapobiegł dokonaniu czynu.
Art. 102.
Kto, odbywając karę pozbawienia wolności narusza, chociażby pośrednio,
zakazy z takiej kary wynikające podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Art. 103.
Kto nie wykonuje prawomocnego orzeczenia sądu podlega karze aresztu albo
karze więzienia.
Kto nie wykonuje prawomocnego orzeczenia sądu pomimo wyraźnego upomnienia
sądu albo innego uprawnionego organu podlega karze więzienia albo karze
twierdzy.
Rozdział XIX
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO OCHRONIE INFORMACJI
Art. 104.
Kto wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje stanowiące tajemnicę
państwową, podlega karze więzienia, albo karze twierdzy.
Tej samej karze podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy tajemnicę państwową
osobie niepowołanej ujawnia lub odmawia jej ujawnienia osobie, która ma do
niej prawo.
Art. 105.
Kto, wbrew przepisom ustawy bądź przyjętego na siebie zobowiązania, ujawnia,
wykorzystuje lub odmawia ujawnienia uprawnionej osobie tajemnicy państwowej
mającej szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa, w szczególności
informacji dostępowych do państwowych rachunków bankowych lub do publicznych
serwerów, podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Art. 106.
Kto ujawnia lub wykorzystuje niezgodnie z przyjętymi na siebie
zobowiązaniami tajemnicę służbową, handlową lub inną, z którą zapoznał się w
związku z pełnioną funkcją lub sprawowanym stanowiskiem, podlega karze
aresztu albo karze więzienia. Jeśli poszkodowanym nie jest Mandragorat
Wandystanu, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Art. 107.
Kto uzyskuje informacje przełamując elektroniczne lub inne szczególne ich
zabezpieczenia, podlega karze więzienia albo karze twierdzy. Jeśli
poszkodowanym nie jest Mandragorat Wandystanu, ściganie odbywa się z
oskarżenia prywatnego.
Art. 108.
Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, zmienia, uszkadza, niszczy lub
usuwa zapis istotnej informacji, podlega karze aresztu albo więzienia.
Kto dopuszcza się czynu określonego w ustępie poprzednim na szkodę istotnego
interesu Mandragoratu Wandystanu, podlega karze twierdzy albo karze banicji.
Jeśli pokrzywdzonym nie jest Korona, ściganie odbywa się z oskarżenia
prywatnego.
Rozdział XX
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DOKUMENTOM I TOŻSAMOŚCI
Art. 109.
Kto podrabia lub przerabia dokument w celu użycia go za autentyczny, podlega
karze więzienia albo karze twierdzy.
Art. 110.
Kto poświadcza w dokumencie nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie
prawne, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 111.
Kto używa dokumentu podrobionego, przerobionego albo poświadczającego
nieprawdę podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 112.
Kto wyłudza poświadczenie nieprawdy w dokumencie poprzez wprowadzenie w błąd
funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia
takowego, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 113.
Kto podszywa się pod inną osobę, podlega karze aresztu albo więzienia.
Kto dokonuje czynu określonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, taką
korzyść osiąga albo wyrządza istotną szkodę osobie pod którą się podszywa,
podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Rozdział XXI
PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU, OBROTOWI GOSPODARCZEMU, PIENIĘŻNEMU I
PAPIERAMI WARTOŚCIOWYMI
Art. 114.
Kto kradnie mienie, podlega karze więzienia albo karze twierdzy.
Art. 115.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inna osobę do
niekorzystnego rozporządzania mieniem, podlega karze aresztu albo karze
więzienia.
Art. 116.
Kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz, podlega więzienia albo karze
twierdzy.
Art. 117.
Jeśli przestępstwo kradzieży, oszustwa albo przywłaszczenia dokonane jest na
szkodę podmiotu innego, niż Mandragorat Wandystanu, ściganie odbywa się z
oskarżenia prywatnego.
Art. 118.
Kto rzecz uzyskana za pomocą czynu zabronionego zbywa, nabywa lub pomaga w
przeniesieniu jej własności podlega karze więzienia albo twierdzy.
Art. 119.
Przepisy artykułów poprzednich niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio
do programów komputerowych, stron internetowych oraz innej własności
intelektualnej.
Art. 120.
Kto działa na szkodę majątkową osoby fizycznej, prawnej albo jednostki
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będąc upoważnionym do
zajmowania się jej sprawami majątkowymi, podlega karze więzienia albo karze
twierdzy.
Art. 121.
Kto udaremnia lub utrudnia przetarg publiczny w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
Art. 122.
Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowanym, dokonuje zmian w bazach
danych systemu gospodarczego, bankowego, albo innego systemu Mandragoratu
Wandystanu, podlega karze twierdzy albo banicji.
Art. 123.
Kto, nie będąc do tego odpowiednio umocowany, puszcza w obieg krajowy lub
obcy pieniądz, papiery wartościowe, albo wartości dewizowe, podlega
więzienia albo karze twierdzy.
Art. 124.
Kto, wiedząc o tym, że pochodzi on z czynu przestępczego, pieniądz, papier
wartościowy, albo wartości dewizowe sprzedaje, nabywa, przyjmuje albo
pośredniczy w przeniesieniu ich własności, podlega karze więzienia albo
karze twierdzy.
Rozdział XXII
PRZEPISY KOŃCOWE
Art. 125.
Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech tygodni od dnia ogłoszenia.
UWAGI:
Dodano "lub wykonywaniem zadań Służby Bezpieczeństwa Mandragoratu Wandystanu
"
Art. 56.
Warunkiem odpowiedzialności karnej za czyn popełniony za granicą jest
uznanie tego czynu za przestępstwo w miejscu jego popełnienia.
Jeśli między ustawą wandyjską, a prawem obowiązującym na terenie, na którym
przestępstwo popełniono, zachodzą różnice, należy je uwzględnić na korzyść
sprawcy.
Warunku przewidzianego w ustępach poprzednich nie stosuje się wobec
funkcjonariuszy publicznych Mandragoratu Wandystanu, którzy popełnili za
granicą przestępstwo w związku z pełnieniem swoich funkcji lub wykonywaniem
zadań Służby Bezpieczeństwa Mandragoratu Wandystanu oraz do mieszkańców
Księstwa Sarmacji, którzy popełnili przestępstwo na terenie nie podlegającym
żadnej władzy.
USUNIĘTO:
Kto publicznie Bogu bluźni, podlega karze aresztu albo karze więzienia.
/-/ kwiaton Aleksander Keller
Received on Sun 05 Aug 2007 - 06:49:56 CEST