Kodeks Cywilny

From: Piotr Kalmus <p.kalmus_usunto_at_wsisiz.edu.pl>
Date: Thu, 20 Nov 2003 00:37:21 +0100


Przepraszam, ale z powodu późnej pory nie podałem całości ustawy. Właśnie sie poprawiam i prosze o wyrozumiałość

Ustawa

z dnia 19.listopada 2003

Kodeks cywilny.    

Rozdział I

Postanowienia ogólne  

Art. 1.

Kodeks niniejszy reguluje stosunki majątkowe i niemajątkowe między podmiotami w zakresie, w jakim nie korzystają one z przysługującego im władztwa publicznego.  

Art. 2.

  1. Przez zdolność prawną rozumie się zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków.
  2. Przez zdolność do czynności prawnych rozumie się zdolność do powodowania, samodzielnie lub wspólnie z innym podmiotem, powstania, zmiany lub ustania stosunku prawnego w drodze czynności prawnej.

Art. 3.

  1. Ilekroć Kodeks niniejszy wymaga zachowania terminu, termin jest zachowany jeżeli uprawniony podejmie odpowiednie działania przed upływem terminu.
  2. Termin oznaczony w dniach liczy się od dnia następującego po dniu, w którym nastąpiło zdarzenie wszczynające jego bieg, a upływa z końcem ostatniego dnia terminu.
  3. Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach, upływa z końcem dnia, który nazwą lub oznaczeniem odpowiada dniowi, w którym nastąpiło zdarzenie wszczynające jego bieg.
  4. Bieg terminu ulega zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania wszczętego w sprawie przed sądem lub innym właściwym organem; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli toczy się postępowanie w przedmiocie istotnym ze względu na roszczenie, którego dotyczy termin.
  5. Po upływie terminu nie można dochodzić roszczenia przed sądem, jednakże świadczenie spełnione zgodnie z roszczeniem jest świadczeniem należnym.

Art. 4.

Jeżeli rozstrzygnięcie zależy od działania w dobrej lub złej wierze, domniemywa się działanie w dobrej wierze.  

Rozdział II

Czynności prawne  

Art. 5.

  1. Czynność prawna niezgodna z prawem jest nieważna.
  2. Czynność prawna nieważna nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie może być następnie uznana za ważną, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
  3. Nieważność nie wyklucza roszczenia o naprawienie szkody powstałej wskutek dokonania czynności.
  4. Czynność prawna to działanie osoby fizycznej lub prawnej prowadzące do powstania, zniesienia lub zmiany danego stosunku prawnego.

Art. 6.

  1. Nieważna jest czynność prawna dokonana w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji lub wyrażenie woli.
  2. Nieważna jest czynność prawna dokonana pod wpływem błędu uzasadniającego przypuszczenie, że gdyby dokonujący czynności wiedział o prawdziwym stanie rzeczy nie dokonałby tej czynności, jeżeli błąd ten świadomie wywołał podmiot będący adresatem oświadczenia woli objętego czynnością, albo jeżeli podmiot ten wiedząc o błędzie dokonującego czynności nie uprzedził go tym fakcie.

Art. 7.

  1. Czynność prawna może być dokonana w dowolnej formie, chyba że prawo stanowi inaczej.
  2. Jeżeli prawo wymaga zachowania formy pisemnej, do jej zachowania wystarczy złożenie oświadczenia za pośrednictwem poczty elektronicznej i opatrzenie go pełnym oznaczeniem podmiotu składającego oświadczenie.
  3. Jeżeli prawo wymaga zachowania formy urzędowej, do jej zachowania wystarczy złożenie oświadczenia w formie pisemnej sądowi lub upoważnionemu w myśl przepisów odrębnych sędziemu albo urzędnikowi, a następnie niezwłoczne sporządzenie i przesłanie składającemu oświadczenie aktu potwierdzającego złożenie oświadczenia przez osobę uprawnioną, przy czym osoba uprawniona może zażądać dodatkowych wyjaśnień bezpośrednio związanych z przedmiotem oświadczenia; osoba uprawniona odmawia wydania aktu potwierdzającego złożenie oświadczenia, jeżeli dokonywana czynność jest sprzeczna z prawem, przy czym na odmowę wydania aktu przysługuje skarga do sądu.
  4. Forma urzędowa zostaje również zachowana w przypadku zautomatyzowanego obrotu rejestrowanego, określonego odrębnymi przepisami.

5.Jeżeli czynność prawna ma charakter wielostronny, osoba uprawniona sporządza

dwa akty potwierdzające dokonanie tej czynności niezwłocznie po złożeniu

oświadczenia przez ostatni z podmiotów, a następnie przesyła pierwszy akt wszystkim

stronom oraz składa akt drugi w archiwum sądu.  

6. Czynność prawna wykonana w niewłaściwej formie jest nieważna, jednakże każda czynność może być ważnie dokonana w formie urzędowej.  

Art. 8.

  1. Czynność prawna może być dokonana przez pełnomocnika, chyba że prawo stanowi inaczej.
  2. Pełnomocnikiem może być wyłącznie osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych.
  3. Pełnomocnictwo wymaga zachowania formy pisemnej; jednakże jeżeli do dokonania czynności prawnej wymagana jest forma urzędowa, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności wymaga zachowania formy urzędowej.
  4. Osoba prawna dokonuje czynności prawnych przez swoje organy.

Art. 9.

  1. Czynność prawna może dotyczyć oznaczonego i wyodrębnionego zbioru rzeczy lub praw; w takim wypadku w razie wątpliwości rozstrzyga stan z chwili dokonania czynności.
  2. Jeżeli jednak czynność prawna dotyczy rozporządzenia przedsiębiorstwem, rozstrzyga stan z chwili przeniesienia własności przedsiębiorstwa.

Art. 10.

  1. Zawarcie umowy następuje z chwilą przesłania oferentowi oświadczenia o przyjęciu oferty; jeżeli oferty nie było, zawarcie umowy następuje z chwilą złożenia oświadczenia przez ostatniego kontrahenta.
  2. Miejscem zawarcia umowy jest miejsce zamieszkania lub siedziba kontrahenta, który przyjął ofertę; jeżeli oferty nie było, miejscem zawarcia umowy jest miejsce zamieszkania lub siedziba kontrahenta, który składa oświadczenie jako ostatni.
  3. Jeżeli umowa zostaje sporządzona w formie urzędowej, jej zawarcie następuje z chwilą przesłania kontrahentom aktu potwierdzającego dokonanie czynności, a miejscem jej zawarcia jest miejscowość, w której pełni swoje funkcje osoba uprawniona przyjmująca oświadczenia kontrahentów albo prowadząca automatyczny rejestr.

Art. 11.

Prawomocny wyrok sądu stwierdzający obowiązek złożenia określonego oświadczenia zastępuje to oświadczenie; nie wyklucza to obowiązku osobistego przeproszenia w razie naruszenia dóbr osobistych.  

Rozdział III
Podmioty  

Art. 12.

  1. Każda osoba fizyczna ma zdolność prawną.
  2. Organizacja może mieć zdolność prawną, jeżeli zostanie utworzona w przewidzianym prawem trybie, posiada statut regulujący jej ustrój wewnętrzny i sposób reprezentacji oraz cele działania, a następnie zostanie zarejestrowana przez sąd lub inny właściwy organ; organizacja nabywa zdolność prawną z chwilą wpisu do właściwego rejestru.
  3. Sąd ani inny właściwy organ nie może odmówić rejestracji organizacji, która spełnia wymogi określone prawem.
  4. Organizacja mająca zdolność prawną jest osobą prawną.
  5. Prowadzenie rejestrów regulują odrębne przepisy.

Art. 13.

  1. Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
  2. Jeżeli miejsca zamieszkania w sposób określony w ustępie poprzedzającym ustalić nie można, uznaje się dla potrzeb niniejszego Kodeksu iż osoba ta zamieszkuje w stolicy Królestwa.
  3. Siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której znajduje się nieruchomość, wpisana w rejestrze dla tej osoby prawnej, podczas rejestracji, chyba że osoba prawna wniosła o zmianę siedziby i ta została uwzględniona w rejestrze.

Art. 14.

  1. Zdolność do czynności prawnych ma każda osoba, chyba że została ograniczona w tej zdolności przez sąd.
  2. Sąd ogranicza na wniosek wierzyciela zdolność do czynności prawnych osoby, której majątek nie pozwala na zaspokojenie wymagalnych wierzytelności lub jeżeli osoba ta uchyla się od ich zaspokojenia; inne przypadki ograniczenia zdolności do czynności prawnych określają odrębne przepisy.
  3. Sąd może odmówić ograniczenia zdolności do czynności prawnych, jeżeli osobie o której mowa majątek nie pozwala na zaspokojenie wymaganych wierzytelności lub osoba taka przedstawi wiarygodny plan spłaty wierzytelności; plan może przewidywać odroczenie spłaty poszczególnych wierzytelności na okres nie dłuższy niż 30 dni; odmowa jest jednak niedopuszczalna, jeżeli sąd odmówił ograniczenia w ciągu dwóch miesięcy poprzedzających złożenie wniosku.
  4. Ważność czynności prawnych dokonanych przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych zależy od ich potwierdzenia przez kuratora ustanowionego przez sąd.
  5. Osoba zainteresowana może wyznaczyć kuratorowi termin do potwierdzenia czynności prawnej dokonanej przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, po upływie którego uznaje się, iż czynność jest nieważna; termin nie może być krótszy aniżeli 7 dni od jego wyznaczenia.

Art. 15.

  1. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, oznaczeniem osoby fizycznej jest jej imię, nazwisko, oraz numer jej paszportu w Królestwie Scholandii, jak również posiadane tytuły.
  2. Oznaczeniem osoby prawnej jest jej nazwa oraz numer NIP, a także adres siedziby, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Art. 16.

  1. Dobra osobiste, w szczególności życie, zdrowie, wolność, cześć, oznaczenie, twórczość, podlegają ochronie na podstawie niniejszego Kodeksu niezależnie od ochrony przewidzianej w przepisach odrębnych.
  2. Każdy, czyje dobro osobiste jest zagrożone cudzym zachowaniem, może żądać zmiany lub zaniechania tego zachowania i naprawienia powstałej szkody.
  3. Naprawienie szkody polega w szczególności, obok uiszczenia odpowiedniego świadczenia pieniężnego na rzecz poszkodowanego lub wskazany przezeń cel, na publicznym przeproszeniu poszkodowanego, chyba że naruszenie nie miało miejsca na forum publicznym; nie można zasądzić odszkodowania pieniężnego, jeżeli naruszenie cudzych dóbr nie było zawinione.

Rozdział IV

Rzeczy  

Art. 17.

  1. Rzeczy będące przedmiotem obrotu dzielą się na ruchomości i nieruchomości.
  2. Nieruchomością jest wyodrębniona część obszaru Królestwa.
  3. Ruchomościami są w szczególności dane utrwalone w postaci elektronicznej, w tym strony internetowe i ich części składowe, z wyłączeniem prostej korespondencji publicznej i prywatnej.
  4. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub odłączanego przedmiotu; część składowa nie może być odrębnym przedmiotem własności.
  5. Częścią składową nieruchomości są w szczególności wzniesione na niej budynki.

Art. 18.

  1. Właściciel może korzystać z rzeczy, pobierać z niej pożytki i rozporządzać rzeczą, z wyłączeniem innych osób.
  2. Przez pożytki rozumie się wszelkie korzyści, jakie właściciel może zgodnie z prawem otrzymać z rzeczy, zarówno naturalne jak i prawne; pożytki stają się odrębnym przedmiotem własności z chwilą ich pobrania.

Art. 19.

  1. Jedna rzecz może mieć kilku właścicieli, chyba że prawo stanowi inaczej.
  2. Jeżeli prawo nie stanowi inaczej albo współwłaściciele inaczej nie postanowili, każdy ze współwłaścicieli ma równy udział we współwłasności, z uwzględnieniem udziałów nabytych lub zbytych w trakcie trwania współwłasności; odrębne postanowienie współwłaścicieli wymaga zgody ich wszystkich, przy czym zgoda współwłaściciela na ustrój umowny obowiązujący w chwili nabycia przez niego udziału wynika z tego nabycia.
  3. W zakresie zwykłego zarządu przedmiotem współwłasności decyduje większość głosów obliczona według udziałów.
  4. W zakresie przekraczającym zwykły zarząd wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli; jeżeli zgody osiągnąć nie można, każdy ze współwłaścicieli może zwrócić się do sądu o rozstrzygnięcie.
  5. Ustęp poprzedzający stosuje się odpowiednio, jeżeli czynność w ramach zwykłego zarządu dokonywana jest z pokrzywdzeniem współwłaściciela.
  6. Współwłaściciele mogą ustanowić zarząd rzeczą wspólną; w takim wypadku współwłaścicielom nie przysługuje prawo dokonywania czynności zwykłego zarządu.
  7. Ustanowienie zarządu wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli oraz zachowania formy urzędowej.
  8. Każdy współwłaściciel może żądać zniesienia współwłasności przez sąd; zniesienie współwłasności polega na odpowiednim podziale rzeczy, a jeżeli nie jest to możliwe, na przyznaniu rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych.

Art. 20.

  1. Pierwszym właścicielem ruchomości jest ten, kto ją wytworzył lub pobrał jako należny mu pożytek.
  2. Jeżeli jednak wytworzenie rzeczy jest przedmiotem umowy, własność rzeczy przechodzi na kontrahenta z chwila spełnienia świadczenia wzajemnego, a jeżeli świadczenia wzajemnego nie przewidziano, z chwilą wytworzenia.
  3. Czynność przenosząca własność na inny podmiot aniżeli określony w ustępie

poprzedzającym jest nieważna; nie dotyczy to wypadku, gdy kontrahent opóźnia

się ze spełnieniem świadczenia wzajemnego, nie spełniając go w dodatkowym, co

najmniej dwudniowym terminie wyznaczonym przez pierwszego właściciela.

4. Pierwszym właścicielem nieruchomości jest Królestwo Scholandii.  

Art. 21.

  1. Przeniesienie własności rzeczy wymaga zachowania formy pisemnej, jednakże przeniesienie własności nieruchomości wymaga zachowania formy urzędowej. Formę urzędową uważa się za zachowaną, jeśli przeniesienie nastąpiło poprzez użycie przez zainteresowanych do aktu przeniesienia własności automatycznych systemów Królestwa.
  2. Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności indywidualnie oznaczonej rzeczy przenosi własność z chwilą spełnienia świadczenia wzajemnego, chyba że prawo stanowi inaczej albo strony inaczej się umówiły; jeżeli nie przewidziano świadczenia wzajemnego, przeniesienie własności następuje z chwilą zawarcia umowy.
  3. Współwłaścicielom przysługuje prawo pierwokupu, polegające na uprawnieniu do nabycia zbywanego udziału przez spełnienie świadczenia wzajemnego w ciągu 15 dni od przekazania wiadomości o zawarciu umowy; jeżeli sprzedawca nie powiadomił współwłaściciela o zawarciu umowy sprzedaży udziału objętego prawem pierwokupu, czynność prawna jest nieważna.
  4. Jeżeli jest kilku współwłaścicieli, prawo pierwokupu może wykonać każdy z nich w części odpowiadającej jego udziałowi, jednakże prawo musi być wykonane w całości.

Art. 22.

  1. Właściciel może żądać zwrotu rzeczy znajdującej się we władaniu innej osoby, chyba że osoba ta ma skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą; właściciel może żądać również wydania wszelkich pożytków pobranych przez osobę do tego nieuprawnioną oraz naprawienia szkody.
  2. Właściciel może żądać zaniechania naruszania jego własności i naprawienia szkody wynikłej z naruszenia.

Art. 23.

  1. Wywłaszczenie może nastąpić jedynie na podstawie prawomocnego wyroku sądu wydanego ze względu na ważny interes publiczny.
  2. Wywłaszczenie polega na odpłatnym, przymusowym przejściu własności rzeczy na rzecz Królestwa lub właściwej Prowincji, z chwilą uiszczenia ceny oznaczonej w wyroku wywłaszczeniowym.
  3. Cena nie może być niższa aniżeli rynkowa wartość rzeczy, powiększona o 1/5.
  4. Za zgodą wywłaszczanego zapłata może polegać na przeniesieniu na jego rzecz własności innej rzeczy i ewentualnego uiszczenia dopłaty umownie ustalonej.
  5. Jeżeli rzecz będąca przedmiotem wywłaszczenia nie zostanie zagospodarowana na cele publiczne w ciągu 45 dni od orzeczenia wywłaszczenia, podlega zwrotowi byłemu właścicielowi pod warunkiem zwrotu wartości rynkowej rzeczy z chwili wywłaszczenia.

Rozdział V

Zobowiązania  

Art. 24.

  1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać spełnienia przez dłużnika określonego świadczenia, a dłużnik ma obowiązek to świadczenie spełnić.
  2. Jeżeli przedmiotem zobowiązania jest świadczenie, którego spełnienie byłoby sprzeczne z prawem albo obiektywnie niemożliwe, zobowiązanie jest nieważne.

Art. 25.

  1. Zobowiązanie może wynikać z umowy, jednostronnej czynności prawnej, orzeczenia sądu albo wprost z przepisów prawa.
  2. Zobowiązanie należy wykonywać zgodnie z prawem i utrwalonymi zwyczajami, mając na względzie zasadę należytej staranności.
  3. Przez należytą staranność rozumie się staranność, jakiej można wymagać w danej sprawie od przeciętnego uczestnika obrotu; jeżeli kontrahent jest specjalistą w danej sprawie, należy to uwzględnić.

Art. 26.

  1. Wierzycielowi przysługuje roszczenie o wykonanie zobowiązania; roszczenie to przedawnia się z upływem 30 dni od upływu terminu, w jakim dłużnik miał spełnić świadczenie.
  2. Wierzyciel nie może żądać spełnienia świadczenia dopóki nie zgłosił gotowości spełnienia świadczenia własnego, określonego w umowie wzajemnej, chyba że inaczej się umówiono.
  3. Przez umowę wzajemną rozumie się umowę, na podstawie której kontrahenci są jednocześnie względem siebie wierzycielami i dłużnikami, a ich świadczenia mają być swoimi odpowiednikami.

Art. 27.

  1. Jeżeli umowy wzajemnej nie wykonano, kontrahent który spełnił swoje świadczenie może żądać jego zwrotu i naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania; jeżeli spełnił swoje świadczenie w części, roszczenie o naprawienie szkody przysługuje w części odpowiedniej.
  2. Ustęp poprzedzający stosuje się odpowiednio, jeżeli umowa wzajemna została wykonana nienależycie w całości lub w części.

Art. 28.

  1. Kto ogłosi publicznie o nagrodzie za określone osiągnięcie, obowiązany jest przyrzeczenia dotrzymać; jeżeli nie wyznaczono terminu ani nie zastrzeżono nieodwołalności, ogłoszenie może zostać odwołane, dopóki nie ma wierzyciela nagrody.
  2. Wierzycielem nagrody jest ten, kto pierwszy spełni warunki wskazane w ogłoszeniu; jeżeli warunki spełni równocześnie kilka osób niezależnie od siebie, każdej przysługuje cała nagroda, chyba że w ogłoszeniu inaczej zastrzeżono.
  3. Ogłaszający może zastrzec w ogłoszeniu, że o przyznaniu nagrody zdecyduje on lub powołana przez niego albo w inny sposób komisja; w takim wypadku ogłoszenie jest ważne, jeżeli określono termin w ciągu którego należy spełnić warunki określone w ogłoszeniu.

Art. 29.

  1. Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
  2. Naprawienie szkody polega, wedle wyboru poszkodowanego, na przywróceniu stanu poprzedniego albo wypłacie odszkodowania w pieniądzu i obejmuje zarówno poniesioną stratę jak i nieosiągnięte korzyści; jeżeli przywrócenie stanu poprzedniego w całości lub w części byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione, sąd może orzec odpowiednie odszkodowanie pieniężne.
  3. Przedsiębiorca obowiązany jest do naprawienia szkody powstałej w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
  4. Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu.
  5. Zobowiązany do naprawienia szkody odpowiada tylko za normalne następstwa zachowania będącego przyczyną powstania szkody.
  6. Jeżeli dokładnej wartości poniesionej straty lub nieosiągniętych korzyści ustalić nie można, sąd określa rozmiar obowiązku naprawienia szkody uwzględniając wszelkie istotne okoliczności.
  7. Kto posługuje się innymi przy wykonywaniu określonych czynności, odpowiada za szkodę wyrządzoną przez te osoby przy wykonywaniu tych czynności; jeżeli szkodę naprawił, przysługuje mu roszczenie o zwrot spełnionego świadczenia względem tych osób.
  8. Królestwo odpowiada za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy Królestwa przy wykonywaniu swoich kompetencji; przepis stosuje się odpowiednio do Prowincji i ich funkcjonariuszy.
  9. Roszczenia określone w artykule niniejszym przedawniają się z upływem 30 dni od ustalenia odpowiedzialnego, a w każdym razie po upływie 3 miesięcy od powstania szkody.

Art. 30.

  1. Kto bezpodstawnie wzbogacił się kosztem drugiego, obowiązany jest zwrócić mu wartość wzbogacenia, chyba że nie jest już wzbogacony; mimo braku aktualnego wzbogacenia obowiązek jego zwrotu istnieje, jeżeli utrata wzbogacenia nastąpiła w złej wierze.
  2. Obowiązek zwrotu wzbogacenia dotyczy w szczególności zwrotu nienależnego świadczenia; jeżeli przyjmujący świadczenie wiedział, albo przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć, że świadczenie jest nienależne, obowiązany jest także do naprawienia szkody.

Rozdział VI
Następstwo  

Art. 31.

  1. Każdy może wskazać następcę na wypadek swojego ustania; dopuszczalne jest również wskazanie dalszych następców na wypadek, gdyby poprzedni odmówili wstąpienia w ogół praw i obowiązków wskazującego.
  2. Dopuszczalne jest wskazanie współnastępców; w takim wypadku sąd przeprowadza odpowiedni podział.
  3. Wskazanie następcy, współnastępców oraz dalszych następców wymaga zachowania formy urzędowej.

Art. 32.

  1. Następca wstępuje w ogół praw i obowiązków majątkowych poprzednika z chwilą ustania poprzednika.
  2. Następca może odmówić wstąpienia w ogół praw i obowiązków poprzednika w ciągu 10 dni od potwierdzenia otrzymania zawiadomienia go przez sąd lub inny właściwy organ o ustaniu

poprzednika; odmowa wymaga zachowania formy urzędowej.

3. Sąd stwierdza wstąpienie w ogół praw i obowiązków na wniosek każdego, kto ma w tym interes prawny.  

Art. 33.

  1. Następca odpowiada za zobowiązania poprzednika całym swoim majątkiem, chyba że w terminie przewidzianym dla odmowy wstąpienia zgłosi ograniczenie własnej odpowiedzialności do wartości praw, w które wstępuje.
  2. W przypadku zgłoszenia ograniczenia odpowiedzialności, wartość praw określa sąd; do czasu ich określenia następca nie może dysponować prawami, chyba że jest to konieczne ze względu na upływ terminu.
  3. Następca nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania poprzednika wobec następców mających przed nim pierwszeństwo, którzy odmówili wstąpienia w ogół praw i obowiązków.

Art. 34.

  1. Ogół praw i obowiązków osoby która nie wskazała następcy albo która wskazała następcę lub następców, spośród których wszyscy odmówili wstąpienia w ogół praw i obowiązków, przechodzi na Królestwo.
  2. W przypadku określonym w ustępie poprzedzającym, Królestwo odpowiada za zobowiązania do wartości praw, w które wstępuje; Królestwo nie ponosi jednak odpowiedzialności za zobowiązania wobec następców, którzy odmówili wstąpienia w ogół praw i obowiązków.

(-) Armin Frederik, Król

     (-) Piotr Kalmus, Marszałek Parlamentu Received on Wed 19 Nov 2003 - 15:38:05 CET

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:35 CET