Podpisane ustawy.

From: Robert I, R. <r.buuren_usunto_at_gmail.com>
Date: Wed, 17 Mar 2010 12:38:36 +0100


KRÓLEWSKI PAŁAC
EKHORN Dnia 17 marca 2010 roku

 Dreamlandczycy!

 Podpisaliśmy dziś dwie ustawy federalne, przyjęte przez Nasz Parlament. Pierwsza dotyczy nowelizacji procedury rejestracji oraz likwidacji partii politycznych, druga natomiast wprowadza do dreamlandzkiego porządku prawnego nowy rodzaj postępowania sądowego - postępowanie wykroczeniowe. Ma ono na celu stwierdzenie naruszenia prawa przez osoby bez konieczności sięgania po, niejednokrotnie zbyt represyjne i niewspółmierne, środki karne. Szczegółowe przedstawienie obu nowelizacji jest na tyle obszerne, iż ich streszczanie mogłoby nie oddać ich pełnego wyrazu. Dlatego, w celu pełnego i dokładnego zobrazowania wprowadzanych zmian, pozwoliliśmy sobie dołączyć uzasadnienia do projektów, jakie zostały przedstawione przez autorów projektów w toku debaty parlamentarnej.

 Uzasadnienie do projektu uf o zmianie dekretów królewskich o partiach politycznych oraz o Centralnym Rejestrze Instytucji i Przedsiębiorstw:

"Celem projektu jest likwidacja dotychczasowego postępowania o
rejestrację i likwidację partii politycznej. Postępowanie to przewidywało wydawanie decyzji przez Prezesa Sądu Królestwa. Należy przyjąć iż w tym zakresie, działalność Prezesa Sądu Królestwa była podejmowana w trybie administracyjnym, skoro przepisy regulują tryb odwoławczy, zaś organem odwoławczym jest Król, bez wskazania iż w zakresie sprawowania przezeń najwyższej władzy sądowniczej.  Takie ukształtowanie postępowania z jednej strony nie przyznaje partiom politycznym niezależnej ochrony sądowej, zaś z drugiej - w sposób zbędny, a jednocześnie burzący jasny podział kompetencji w ramach trójpodziału władzy publicznej - stawia Prezesa Sądu Królestwa, który stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów, w roli organu administracji. Projekt ma na celu uporządkowanie kwestii rejestracji partii w zakresie postępowania, w sposób jednoznaczny przekazując je sądom, a więc zapewniając partiom politycznym - jako osobom prawnym - realizację konstytucyjnego prawa do sądu w sprawach dlań najbardziej żywotnych. Rejestracja, w tym jej odmowa, jak i likwidacja osoby prawnej, decyduje w istocie o jej prawnym istnieniu, dotyczy zatem spraw najbardziej fundamentalnych, których ochrona w postępowaniu sądowym jest jak najbardziej uzasadniona. Projekt powierza rozpoznanie wniosku o rejestrację partii sądowi właściwemu ze względu na jej siedzibę w postępowaniu nieprocesowym, co zapewnić ma możliwie sprawne rozpoznanie wniosku. Postępowanie nieprocesowe jest maksymalnie niesformalizowane, w szczególności nie wymaga przeprowadzenia rozprawy. Sąd bada w nim jedynie, czy wniosek i jego ewentualne załączniki spełniają wymogi określone prawem i w zależności od wyniku sprawdzenia wydaje stosowne orzeczenie. Dla porównania przeprowadzenie rozprawy wymaga udzielenia terminu co najmniej - w postępowaniu cywilnym - na wniesienie odpowiedzi na pozew, następnie zgłoszenie wniosków dowodowych, ewentualne ich przeprowadzenie (np. przesłuchanie świadków), wreszcie udzielenie każdej ze stron terminu do złożenia oświadczenia końcowego w sprawie. W przypadku wniosku o rejestrację partii politycznej zasadne jest odstąpienie od trybu procesowego, skoro w razie niespełnienia przesłanek możliwe jest ponowne wniesienie wniosku w sytuacji, gdy przesłanki zostaną już spełnione. Analogicznie w sytuacji gdy dochodzi do dobrowolnej likwidacji partii politycznej. Sąd wówczas obowiązany jest jedynie zbadać, czy przyjęta procedura rozwiązania jest zgodna ze statutem partii. W razie istotnej niezgodności wniosek nie zostanie uwzględniony, zatem brak jest w obecnym stanie podstaw do obaw, że zastosowanie w tym wypadku postępowania nieprocesowego doprowadzi do naruszenia jakichkolwiek konstytucyjnych wartości. Zgoła inaczej ma się sprawa w przypadku likwidacji przymusowej, czy to z uwagi na niespełnienie wymogów ustawowych, czy wręcz niekonstytucyjność

działalności partii politycznej. W tej sytuacji zachodzi niewątpliwie
konieczność zapewnienia pełnych gwarancji procesowych, stąd też
konieczność wystąpienia z powództwem o likwidację partii politycznej.
Jednocześnie, dla wykluczenia choćby cienia podstaw dla zarzutów o możliwym blokowaniu likwidacji partii politycznej przez związki z Prokuraturą, proponuje się skorzystanie z przewidzianego w ustawie o sądownictwie prawa każdego obywatela do wystąpienia do sądu o ochronę interesu publicznego. Zważywszy jednak na wysoce sporną materię i nieubłagane konteksty polityczne, dla uniknięcia składania w takiej sytuacji pozwów oczywiście bezzasadnych, zakreślono minimalną liczebność grup mogących wystąpić z powództwem w miejsce właściwego Prokuratora."

Uzasadnienie do projektu uf o zmianie ustawy federalnej o sądownictwie oraz ustawy federalnej o Prokuraturze:

"Przedmiotem regulacji jest stworzenie nowego rodzaju postępowania
sądowego, umożliwiającego stwierdzenie naruszenia prawa w sposób nieskutkujący koniecznością stosowania norm prawa karnego. Dotychczasowe rozwiązania nie przewidują w istocie żadnej rozsądnej alternatywy dla odpowiedzialności karnej, w zakresie czynów, które są społecznie szkodliwe, jednakże w stopniu mieszczącym się w sferze granicznej dla odpowiedzialności karnej. Nie jest to rozwiązanie korzystne, gdyż prowadzi do marginalizacji znaczenia odpowiedzialności karnej, osłabiając tym samym jej społeczne oddziaływanie. Dodatkowo w warunkach wirtualnych odpowiedzialność karna w rozumieniu tradycyjnym - jak wskazuje doświadczenie - zazwyczaj skutkuje nie tyle wolą poprawy skazanego, co faktycznym opuszczeniem przezeń Królestwa. Ustawodawca winien reagować i na taki skutek karania.

 Projekt w tym zakresie wprowadza postępowanie wykroczeniowe, jednakże - inaczej aniżeli w warunkach np. polskich - świadomie nie wprowadza się nowej kategorii czynów zabronionych jako wykroczenia. Pozwala to na możliwe uelastycznienie całej procedury, co jest szczególnie istotne w warunkach państwa wirtualnego. Stąd też relatywnie szeroki zakres podmiotowy uprawnionych do złożenia wniosku o stwierdzenie wykroczenia. Istotnym elementem projektu jest całkowita rezygnacja z jakiejkolwiek formy karania. Nie taki jest cel tego postępowania. Ma ono wskazywać obwinionemu, jak powinien postąpić, a więc pełnić funkcję edukacyjną w stosunku do obwinionego, a jednocześnie - poprzez możliwość nakazania określonego zachowania, a więc zarówno działania jak i zaniechania - chronić interes publiczny. Nie oznacza to oczywiście, że rozwiązanie to pozostaje całkowicie nieegzekwowalne. Uprawnienie sądu do nakazania określonego zachowania, o którym mowa w proponowanym art. 10a ust. 2 ustawy federalnej o sądownictwie, jest w ocenie autora wystarczającym argumentem w większości wypadków do przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym Królestwa. Autorytet jakim cieszą się dreamlandzkie sądy oraz odpowiedzialność mieszkańców Królestwa i wola poszanowania prawa są w znakomitej większości wypadków dostateczną gwarancją realizacji orzeczenia sądu w tym zakresie. Dla tych nielicznych wypadków, w których jednakże rozważania te okażą się niezasadne, przestrogą będzie ryzyko poniesienia odpowiedzialności za obrazę sądu, wynikającą z niepodporządkowania się orzeczeniu sądowemu. Chodzi jednak wówczas już nie o odpowiedzialność za pierwotny czyn, ale za to, że mimo sądowego rozstrzygnięcia sporu i wskazania, jak należy się zachować, pierwotnie obwiniony nie postępuje zgodnie z nakazem sądu. Nie wydaje się jednak, byśmy w naszych warunkach doczekali zastosowania tej odpowiedzialności. Natomiast sukcesywne wykroczenia będą mogły być ewentualne dowodzone w postępowaniu karnym za inny czyn popełniony przez już wówczas oskarżonego, i jako dowód jego dotychczasowego postępowania, będą brane pod uwagę przy ewentualnym wymiarze kary.

 Uzupełnieniem procedury wykroczeniowej jest nowelizacja ustawy federalnej o Prokuraturze. W dotychczasowych uregulowaniach Prokurator Generalny nie miał wyboru i obowiązany był, w razie stwierdzenia naruszenia prawa karnego, wnieść akt oskarżenia. Było to powodem nieuzasadnionej krytyki Jego Ekscelencji Paula markiza von Panevnicka, wynikającej z niezrozumienia jego roli jako organu ścigania przestępstw. Zgodnie z proponowaną nowelizacją, prokurator - każdy, nie tylko Prokurator Generalny Królestwa - będzie miał możliwość dokonania oceny, czy nie byłoby zasadne wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie wykroczenia w miejsce wnoszenia aktu oskarżenia, przy czym proponowana stylizacja przepisu wskazuje, że właśnie takie zakończenie sprawy, a więc przez złożenie wniosku o stwierdzenie wykroczenia, jest preferowane przez ustawodawcę.

 Przepisy końcowe przewidują wejście w życie ustawy z dniem następującym po dniu ogłoszenia. Jest to rozwiązanie zasadne w sytuacji, gdy wprowadza się złagodzenie dotychczasowego reżimu odpowiedzialności.

 Złagodzenie odpowiedzialności winno skutkować również w tych postępowaniach, które zostały już wszczęte. Tutaj decyzję pozostawia się oskarżycielowi publicznemu.

 Za zasadne uznano również stworzenie możliwości weryfikacji dotychczasowych skazań w postępowaniach karnych. W tym wypadku jednak, zważywszy na fakt istnienia prawomocnego wyroku, automatyzm mógłby okazać się powodem zbyt daleko idącego chaosu. Z tego też względu proponuje się przyjęcie rozwiązania, które przy minimalnym formalizmie zapewnia wystarczający poziom ochrony prawomocnych rozstrzygnięć. Tryb nieprocesowy pozwala na rozpoznanie sprawy - która nie jest sprawą sporną, skoro została już rozstrzygnięta - w sposób możliwie uproszczony, przy ograniczeniu wymogów proceduralnych wyłącznie do wysłuchania skazanego.

 Zmianą niezależną od powyższych, acz pilną, jest poprawienie błędu redakcyjnego w art. 44, gdzie doszło do zamiany kolejności dwóch pierwszych ustępów, co proponowany art. 1 ust. 1 (4) ustawy nowelizującej naprawia, nie ingerując w żaden sposób w treść przepisów, których kolejność jedynie zamienia.

 Wejście w życie nowelizacji nie przyniesie żadnych obciążeń dla mieszkańców Królestwa, wręcz przeciwnie - będzie przejawem istotnego złagodzenia polityki karnej.

 Nowelizacja nie zwiększa również zadań organów władzy publicznej, jako że modyfikuje jedynie zasady odpowiedzialności już istniejącej. Ewentualne zwiększenie liczby wniosków, o ile w ogóle nastąpi, według aktualnych przewidywań nie powinno doprowadzić do gwałtownego pogorszenia warunków służby sędziowskiej."

(-) Robert I, R. Received on Wed 17 Mar 2010 - 04:47:15 CET

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:06 CET