o Prokuraturze
[jednolity tekst z dnia 17 marca 2010 roku]
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1. Prokuraturę Królestwa stanowi Prokurator Generalny Królestwa
Dreamlandu, zwany dalej "Prokuratorem Generalnym", oraz Prokuratorzy
Prowincji.
2. Prokurator Generalny jest naczelnym organem Prokuratury Królestwa.
3. Prokuratorzy Prowincji stoją na czele powszechnych jednostek
organizacyjnych Prokuratury poszczególnych Prowincji.
4. Zasady powoływania i odwoływania prokuratorów określa Konstytucja Królestwa. 5. (skreślony) 6. Zasady organizacji jednostek Prokuratury o których mowa w ust. 3, wtym powoływania funkcjonariuszy krajowych urzędujących w ramach tych jednostek, nie będących prokuratorami, określają właściwe prawa krajowe.
Art. 2.
Zadaniem Prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad
ściganiem przestępstw.
Art. 3.
1. Zadania określone w art. 2 Prokurator Generalny wraz Prokuratorami
Prowincji wykonują przez:
(1) prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w
sprawach karnych oraz sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego
przed sądami;
(2) wytaczanie powództw w sprawach karnych i cywilnych;
(3) podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do
prawidłowego i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym,
administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych
postępowaniach;
(4) zaskarżanie do sadu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych
oraz udział w postępowaniu sądowym w sprawach zgodności z prawem
takich decyzji;
(5) koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw,
prowadzonej przez inne organy państwowe;
(6) współdziałanie z organami krajowymi w zapobieganiu przestępczości
i innym naruszeniom prawa;
(7) podejmowanie niewładczych działań zmierzających do upowszechniania
praworządności wśród obywateli;
(8) podejmowanie innych czynności określonych w ustawach.
2. Prokurator kieruje do sądu akt oskarżenia po przeprowadzeniu
postępowania przygotowawczego, jeżeli w jego ocenie w świetle wyników
tego postępowania z uwagi na okoliczności czynu lub osobowość
podejrzanego, skorzystanie z innych środków prawnych, w szczególności
możliwości skierowania wniosku o stwierdzenie wykroczenia, jest
niewystarczające.
Art. 4.
Prokurator Prowincji może występować do właściwych organów krajowych o
zmianę aktu normatywnego wydanego z naruszeniem prawa federalnego.
Art. 5.
Prokurator jest obowiązany do podejmowania działań określonych w
ustawach, kierując się zasadą bezstronności i równego traktowania
wszystkich obywateli.
Art. 6.
1. Prokuratorzy Prowincji przy wykonywaniu czynności określonych w
ustawach są niezależni, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2.
2. Prokurator Prowincji jest obowiązany wykonywać zarządzenia,
wytyczne i polecenia Prokuratora Generalnego. Polecenie Prokuratora
Generalnego dotyczące treści czynności procesowej na żądanie
Prokuratora Prowincji wymaga uzasadnienia.
3. Prokurator Generalny w razie stwierdzenia oczywistej obrazy prawa
przy prowadzeniu sprawy wytyka właściwemu Prokuratorowi Prowincji
uchybienie.
4. W razie stwierdzenia oczywistej i rażącej obrazy prawa Prokurator
Generalny jest zobowiązany zażądać wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego przeciwko prokuratorowi, który obrazy się dopuścił.
Obwiniony prokurator zostaje zawieszony w swoich czynnościach.
Art. 7.
Ustawa niniejsza nie wyklucza połączenia w drodze dekretu królewskiego
funkcji Prokuratora Generalnego i ministra właściwego do spraw
sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ II
Organizacja Prokuratury
Art. 8.
Prokuratorem może być ten, kto:
(1) posiada obywatelstwo Królestwa i korzysta z pełni praw cywilnych i
obywatelskich;
(2) jest nieskazitelnego charakteru.
Art. 9.
Prokuratorem nie może być osoba, która będąc obywatelem innego państwa
wirtualnego, zasiada w organach władzy centralnej tego państwa.
Art. 10.
Prokurator Generalny:
(1) kieruje działalnością Prokuratury Królestwa osobiście bądź przez
zastępców Prokuratora Generalnego;
(2) wydaje zarządzenia, wytyczne i polecenia;
(3) powołuje i odwołuje zastępców Prokuratora Generalnego, spośród
osób spełniających wymogi określone w art. 8 i 9;
(4) na wniosek Premiera Rządu Królewskiego dokonuje obsługi prawnej
Rządu w zakresie przedłożonych projektów.
Art. 11.
1. Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi Prokuratury są Prokuratury
Prowincji.
2. Dopuszcza się możliwość utworzenie dodatkowych jednostek
organizacyjnych Prokuratury na terenie jednej Prowincji.
Art. 12.
1. Rozporządzenie federalne wydane przez ministra właściwego do spraw
sprawiedliwości może dookreślić, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 6, ustrój
Prokuratury Królestwa; rozporządzenie może w szczególności tworzyć i
znosić dodatkowe jednostki organizacyjne Prokuratury Królestwa, w tym
wydzielone ze względu na charakter spraw.
2. Funkcjonariuszy jednostek organizacyjnych, o których mowa w ustępie
poprzedzającym, powołuje i odwołuje Prokurator Generalny; art. 8 i 9
stosuje się odpowiednio.
Art. 13.
1.Wynagrodzenie Prokuratora Generalnego określa odrębna ustawa.
2. Wynagrodzenie Prokuratorów Prowincji określa odrębna ustawa.
Art. 14.
(skreślony)
Art. 15.
Jeżeli działalność jednostek organizacyjnych Prokuratury, o których
mowa w art. 1 ust. 3, nie zapewnia należytej ochrony porządku
prawnego, Prokurator Generalny może zwrócić się do Senatu Królewskiego
o podjęcie uchwały wprowadzającej bezpośrednie kierownictwo danej
jednostki organizacyjnej przez Prokuratora Generalnego lub
wyznaczonego przezeń prokuratora albo funkcjonariusza federalnego nie
będącego prokuratorem.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Art. 16.
1. Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
2. Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc wszelkie
przepisy dotyczące kwestii w niej uregulowanych.
3. Prokuratorzy urzędujący w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy,
zachowują swoje stanowiska.
4. Do czasu ustanowienia Prokuratorów Prowincji, jednak nie dłużej
aniżeli w ciągu miesiąca od wejścia w życie niniejszej ustawy, ich
kompetencje przysługują Namiestnikom Koronnym.
---(2)---
USTAWA FEDERALNA
z dnia 10 sierpnia 2008 roku
o sądownictwie
[jednolity tekst z dnia 17 marca 2010 roku]
Rozdział I
Postanowienia ogólne
Art. 1
1. Ustawa niniejsza określa ustrój sądownictwa Królestwa, w tym ustrój
i organizację sądów Królestwa zwanych dalej "sądami", obowiązki i
prawa sędziów i asesorów, a także obowiązki innych podmiotów wobec
sądów.
2. Zasady sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy w ramach
jurysdykcji przysługujących innym państwom określają stosowne traktaty
międzynarodowe.
Art. 2
1. Każdy podmiot może występować o ochronę swoich praw przed sąd dlań właściwy.
2. Każdy obywatel może występować również o ochronę interesu
publicznego; nie dotyczy to postępowania w sprawach karnych.
3. Podmiotem w rozumieniu niniejszej ustawy jest:
(1)osoba fizyczna;
(2)osoba prawna, w tym Skarb Królestwa lub Prowincja;
(3)federalny lub krajowy organ władzy publicznej, nieposiadający
odrębnej od Skarbu Królestwa albo właściwej Prowincji osobowości
prawnej, jeżeli sprawa dotyczy bezpośrednio działalności tego organu;
(4)inna jednostka organizacyjna, jeżeli sąd uzna w konkretnej sprawie,
że jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru
sprawiedliwości.
4. Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o żądaniu, oznacza to każdy
rodzaj oświadczenia mającego na celu wszczęcie postępowania sądowego
lub jego części, stosownie do danego rodzaju postępowania.
Art. 3
1. Każdy obowiązany jest udzielać sądowi pomocy w zakresie określonym
przez sąd, właściwego prezesa sądu lub sędziego przewodniczącego; w
szczególności każdy ma obowiązek stanąć przed sądem jako świadek i
złożyć zeznania, okazać żądane dokumenty lub inne przedmioty.
2. Każdy obowiązany jest podporządkować się prawomocnemu orzeczeniu
sądu, a także orzeczeniu nieprawomocnemu, jeżeli sąd nadał mu rygor
natychmiastowej wykonalności.
3. Organy władzy publicznej obowiązane są zapewnić wykonalność
orzeczeń sądowych w zakresie wynikającym z zakresu ich właściwości, a
w szerszym zakresie jeżeli tak stanowi wykonalne orzeczenie.
Art. 4
1. Prezes Sądu Królestwa czuwa nad przestrzeganiem sędziowskiej
niezawisłości oraz niezależności sądów.
2. Prezes Sądu Królestwa reprezentuje ogół sądów, sędziów, asesorów
sądowych oraz sędziów pokoju wobec innych podmiotów.
3. Prezes Sądu Królestwa sprawuje ogólne kierownictwo nad sądami i
odpowiada za ich należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie
narusza to sędziowskiej niezawisłości.
4. Prezes Sądu Królestwa wykonuje wszelkie kompetencje prezesów innych
sądów, jeżeli jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru
sprawiedliwości.
5. Król, przed powołaniem Prezesa Sądu Królestwa, zwraca się do
prezesów sądów powszechnych oraz sędziów Sądu Królestwa z wnioskiem o
wskazanie kandydata na stanowisko Prezesa Sądu Królestwa.
6. Po zakończeniu kadencji, dotychczasowy Prezes Sądu Królestwa pełni
swoje funkcje do czasu powołania następcy.
Art. 5
1. Prezes sądu kieruje działalnością danego sądu i odpowiada za jego
należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie narusza to
sędziowskiej niezawisłości.
2. Prezes sądu reprezentuje sąd wobec innych podmiotów.
3. W zakresie o którym mowa w ustępach poprzedzających, prezes sądu
podlega Prezesowi Sądu Królestwa.
4. Jeżeli w danym sądzie urzęduje jeden sędzia, przysługują mu prawa i
obowiązki prezesa oraz pełnego składu tego sądu.
Rozdział II
Postępowanie sądowe w ogólności
Art. 6
1. Sądy orzekają jednoosobowo na żądanie, chyba że prawo stanowi inaczej.
2. W wypadkach prawem przewidzianych, Sąd Królestwa podejmuje uchwały
w pełnym składzie.
3. Sąd Królestwa może postanowić o rozpoznaniu zawisłej przed nim
sprawy w pełnym składzie także z uwagi na jej precedensowy charakter
lub inne szczególne okoliczności.
4. Rozstrzygnięcie sprawy w danej instancji co do istoty następuje w
drodze wyroku, wydanego po przeprowadzeniu rozprawy.
5. Ilekroć przepisy odrębne przewidują tryb nieprocesowy, sąd
rozstrzyga w przedmiocie wniosku postanowieniem bez konieczności
przeprowadzenia rozprawy.
6. Sporne kwestie proceduralne oraz inne, nie stanowiące
rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, sąd rozstrzyga postanowieniem.
7. Prezesi sądów w zakresie kierowania sądem oraz sędziowie
przewodniczący w zakresie kierowania postępowaniem wydają zarządzenia.
Art. 7
1. Wyroki uzasadnia się z urzędu i ogłasza na liście Królestwa wraz z
uzasadnieniem.
2. Postanowienia kończące postępowanie ogłasza się na liście
Królestwa; uzasadnia się je na wniosek podmiotu posiadającego czynny
dostęp do listy Królestwa zgłoszony na tej liście, chyba że prawo
stanowi inaczej, albo z urzędu.
3. Pozostałe postanowienia, a także zarządzenia ogłasza się w ramach
prowadzonego postępowania.
4. Oczywiste omyłki pisarskie w treści orzeczenia lub jego
uzasadnienia, a także zarządzenia, można sprostować w każdym czasie
odpowiednio postanowieniem lub zarządzeniem, także z urzędu.
Art. 8
1. Od wyroku wydanego w pierwszej instancji stronom przysługuje
apelacja w ciągu 7 dni od dnia urzędowego ogłoszenia wyroku wraz z
uzasadnieniem, chyba że postępowanie jest jednoinstancyjne.
2. Na postanowienia wydane w pierwszej instancji, kończące
postępowanie, a także w innych wypadkach prawem przewidzianych,
stronom przysługuje zażalenie w ciągu 3 dni od dnia urzędowego
ogłoszenia postanowienia; wniesienie zażalenia jest równoznaczne ze
złożeniem wniosku o uzasadnienie.
3. Można skarżyć wyłącznie rozstrzygnięcia naruszające prawa lub
interesy skarżącego; nie dotyczy to prokuratora.
4. Sąd pierwszej instancji, uznając zażalenie za oczywiście zasadne,
może nie sporządzając uzasadnienia uchylić zaskarżone postanowienie i
stosownie do okoliczności orzec w tym zakresie ponownie; na tak wydane
postanowienie zażalenie przysługuje na zasadach ogólnych.
5. Sąd odwoławczy może na odrębny wniosek skarżącego rozpoznać środek
zaskarżenia wniesiony po terminie, jeżeli uzna to za zasadne.
6. Rozpoznając środek zaskarżenia, sąd odwoławczy może sprostować
oczywiste omyłki pisarskie w zaskarżonym orzeczeniu, także z urzędu.
Art. 9
1. Sąd może tymczasowo uregulować istniejący stan prawny lub
faktyczny, jeżeli jest to zasadne ze względu na konieczność
zabezpieczenia porządku publicznego lub ważnego interesu prywatnego,
choćby postępowanie sądowe nie zostało jeszcze wszczęte.
2. Postanowienie tymczasowe jest natychmiast wykonalne, chyba że sąd
postanowi inaczej.
3. Na postanowienie tymczasowe przysługuje zażalenie wnioskodawcy w
zakresie nie uwzględnienia jego żądania, a także innemu podmiotowi w
zakresie, w jakim postanowienie ogranicza jego prawa.
4. Sąd może zmieniać postanowienie tymczasowe stosownie do
okoliczności, także z urzędu.
Art. 10
1. W sprawach karnych, gdy oskarżony w trakcie postępowania
przygotowawczego lub postępowania sądowego opuścił Dreamland, sąd może
na wniosek oskarżyciela lub z urzędu orzec zaocznie.
2. Dla orzeczenia zaocznego wykorzystuje się ostatnie znane dane
oskarżonego wpisane do właściwych rejestrów.
3. Orzeczoną karę wykonuje się po powrocie osoby.
Art. 10a
1. Król, jeżeli nie sprawuje osobiście najwyższej władzy sądowniczej,
prokurator oraz inne organy władzy publicznej, a także grupy co
najmniej 3 obywateli, mogą wnosić o stwierdzenie wykroczenia przez
określony podmiot, zwany dalej "obwinionym", przeciwko prawu
federalnemu lub krajowemu, a w sytuacji, o której mowa w art. 46 ust.
3 Konstytucji Królestwa, także zasadom słuszności i utrwalonym
zwyczajom.
2. Stwierdzając wykroczenie, sąd może nakazać określone zachowanie
celem usunięcia skutków naruszenia.
3. Zmiana ustalonego w wyroku zachowania, o którym mowa w ustępie
poprzedzającym, może nastąpić także postanowieniem wydanym w trybie
nieprocesowym.
4. Do postępowania w sprawach wykroczeniowych stosuje się odpowiednio
ust. 1 i 2 artykułu poprzedzającego.
Art. 11
1. Sąd Królestwa w drodze uchwały może ustalać reguły postępowania
sądowego w zakresie, w jakim postępowanie to nie jest uregulowane
Konstytucją Królestwa, ustawami federalnymi lub dekretami królewskimi,
a w odniesieniu do sądów krajowych także właściwym prawem krajowym.
2. Sąd może odstąpić od reguł postępowania ustalonych przez Sąd
Królestwa, także z urzędu, jeżeli w konkretnej sprawie jest to
konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości;
postanowienie podlega uzasadnieniu z urzędu.
3. Tryb postępowania w zakresie odrębnie nieuregulowanym określa
sędzia przewodniczący.
Rozdział III
Obowiązki i prawa sędziów
Art. 12
1. Obejmując urząd, sędzia składa ślubowanie według następującej roty:
"Ślubuję uroczyście jako Sędzia [nazwa sądu] służyć wiernie Królestwu
stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie,
sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.".
2. Prezes Sądu Królestwa składa ślubowanie według następującej roty:
"Ślubuję uroczyście jako Prezes Sądu Królestwa służyć wiernie
Królestwu stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać
sumiennie, sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego
sumienia, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości
oraz strzec niezawisłości sędziów i niezależności sądów Królestwa.".
3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty
na listę dyskusyjną Królestwa.
Art. 13
1. Sędzia obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu.
2. Za naruszenie prawa oraz obowiązków służbowych sędzia odpowiada
dyscyplinarnie przed Sądem Królestwa.
3. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje na wniosek Króla,
prezesa sądu lub innego sędziego.
4. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego może wystąpić
również, za pośrednictwem Króla, inny organ władzy publicznej.
Art. 14
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia;
(4) wydalenie ze służby.
2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas
dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być
niższe od 1/5 wynagrodzenia sędziego orzekającego w pierwszej
instancji.
3. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 15
1. Sąd Królestwa stwierdza z urzędu opróżnienie urzędu sędziego,
jeżeli zajmujący je sędzia nie uczestniczy w pracach sądu i nie
zgłasza woli dalszego uczestniczenia.
2. Sąd Królestwa stwierdza opróżnienie urzędu także wówczas, gdy
zajmujący je sędzia wprawdzie wyraża gotowość uczestniczenia w pracach
sądu, to jednak w nich nie uczestniczy.
Art. 16
1. Sędziemu Sądu Królestwa przysługuje miesięczne wynagrodzenie w
wysokości równej 2/3 wartości miesięcznych apanaży królewskich,
ustalanych zgodnie z odrębnymi przepisami; tak ustalone wynagrodzenie
sędziego nie może być niższe aniżeli wynagrodzenie senatora Królestwa.
2. Pozostałym sędziom przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości
połowy wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa.
3. Prezesom sądów przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości 1/10
wynagrodzenia sędziego właściwego sądu.
4. Wynagrodzenia wypłaca Prezes Sądu Królestwa do 10. dnia miesiąca
następującego po miesiącu, za który wypłaca się wynagrodzenie.
5. Jeżeli sędzia rozpoczął lub zakończył służbę w trakcie miesiąca,
należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość
wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym
miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku.
6. Sędziemu przysługuje prawo zamieszkania, w warunkach odpowiednich
do godności sprawowanego urzędu, na koszt sądu przez czas sprawowania
urzędu i w ciągu miesiąca po zakończeniu służby; prawo zamieszkania po
zakończeniu służby nie przysługuje, jeżeli jej zakończenie nastąpiło
na skutek postępowania dyscyplinarnego.
Art. 17
1. Sędziom nie wolno piastować funkcji w administracji państwowej na
szczeblu federalnym oraz kandydować do Izby Poselskiej.
2. Każdy sędzia jest zobowiązany poinformować Prezesa Sądu o
piastowanych funkcjach publicznych w administracji krajowej oraz
prowadzonej działalności gospodarczej, naukowej i dydaktycznej.
3. Sędzia, który piastuje funkcje publiczne w administracji krajowej
jednej z prowincji nie może orzekać w sprawach, w których stroną jest
ta Prowincja lub jej władze.
4. Sędzia, który prowadzi działalność gospodarczą lub jest zatrudniony
w przedsiębiorstwie nie może orzekać w sprawie, w której stroną są
przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w tej samej lub
zbliżonej branży gospodarki.
5. Sędziemu, który pobiera regularne dochody z innych źródeł niż
wynagrodzenie sędziego, nie przysługuje wynagrodzenie sędziego.
Art. 18
1. Żaden organ władzy publicznej nie może, bez zgody Sądu Królestwa,
prowadzić przeciwko sędziemu postępowania umożliwiającego zastosowanie
jakiejkolwiek sankcji.
2. Prezes Sądu Królestwa może wyrazić zgodę na dokonanie czynności nie
cierpiącej zwłoki.
Rozdział IV
Sąd Królestwa
Art. 19
1. Sąd Królestwa jest naczelnym organem wymiaru sprawiedliwości w Królestwie.
2. Sąd Królestwa sprawuje nadzór judykacyjny nad działalnością
pozostałych sądów, w szczególności poprzez rozpoznawanie apelacji od
orzeczeń innych sądów oraz udzielanie odpowiedzi na pytania prawne.
3. Ilekroć Król sprawuje osobiście najwyższą władzę sądowniczą, orzeka
w Sądzie Królestwa.
Art. 20
1. Na wniosek Króla niesprawującego osobiście najwyższej władzy
sądowniczej, Prokuratora Generalnego Królestwa lub federalnego
ministra właściwego do spraw sprawiedliwości, Sąd Królestwa może
wznowić postępowanie prawomocnie zakończone, jeżeli uchylenie
prawomocnego orzeczenia jest konieczne dla zachowania należytego
wymiaru sprawiedliwości.
2. W przedmiocie wznowienia postępowania Sąd Królestwa wydaje wyrok po
przeprowadzeniu rozprawy, którym uchyla prawomocne orzeczenie i
przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji
albo orzeka co do istoty jeżeli uzna, że przeprowadzenie postępowania
dowodowego w sprawie nie jest konieczne, bądź odmawia wznowienia
postępowania.
3. Wyrok wydany w sprawie karnej na skutek wznowienia postępowania nie
może zmieniać prawomocnego orzeczenia na niekorzyść skazanego.
Art. 21
1. Król, jeżeli nie sprawuje osobiście najwyższej władzy sądowniczej,
sądy oraz inne organy władzy publicznej, a także grupy co najmniej 3
obywateli, mogą wnosić o udzielenie przez Sąd Królestwa odpowiedzi na
pytanie prawne.
2. Wykładnia prawa dokonana na skutek pytania prawnego wiąże sądy
krajowe oraz inne organy władzy publicznej do czasu zmiany
odpowiednich przepisów albo odstąpienia przez Sąd Królestwa od
dotychczasowej wykładni.
3. Udzielając odpowiedzi na pytanie prawne, Sąd Królestwa podejmuje
uchwałę; w tym samym trybie Sąd Królestwa może odmówić udzielenia
odpowiedzi na pytanie prawne, jeżeli w zakresie objętym pytaniem brak
jest zasadniczej wątpliwości co do prawa.
4. Uchwała Sądu Królestwa podlega ogłoszeniu na liście Królestwa wraz
z uzasadnieniem.
Art. 22
1. Sąd Królestwa urzęduje w Pałacu Sprawiedliwości w Królewskim
Stołecznym Mieście Dreamopolis.
2. Siły porządkowe oraz wojsko mogą wkroczyć i przebywać na terenie
Pałacu Sprawiedliwości wyłącznie na wezwanie Prezesa Sądu Królestwa.
3. Sąd Królestwa prowadzi własny serwis internetowy.
4. Serwisem, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, mogą zostać
objęte również pozostałe sądy, a także inne organy, jeżeli działalność
tych organów jest związana z działalnością sądów w stopniu
uzasadniającym objęcie wspólnym serwisem.
Art. 23
1. Sąd Królestwa prowadzi oficjalny zbiór aktów prawnych, obejmujący
co najmniej orzeczenia Sądu oraz wszystkie obowiązujące federalne akty
normatywne.
2. Poszczególne akty prawne wprowadza się do zbioru na podstawie
właściwych urzędowych ogłoszeń.
3. Domniemywa się, że tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze jest
identyczny z tekstem oficjalnym.
4. Nie ponosi odpowiedzialności karnej ani administracyjnej, kto
działa w oparciu o tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze, chyba że
działa w złej wierze.
Rozdział V
Sądy powszechne
Art. 24
1. Sądami powszechnymi są:
(1) Sąd Prowincji;
(2) sądy krajowe, w razie ich utworzenia.
2. Jeżeli właściwe prawo krajowe nie stanowi inaczej, o utworzeniu i
zniesieniu Sądu Krajowego Prowincji postanawia jej Namiestnik Koronny.
3. Sędziowie Sądu Prowincji mogą orzekać w sądach krajowych za zgodą
Prezesa Sądu Królestwa.
4. Sędziowie sądów krajowych orzekają w Sądzie Prowincji, jeżeli
zostaną wezwani przez Prezesa Sądu Królestwa.
Art. 25
1. Sąd Prowincji jest sądem właściwym w pierwszej instancji w
sprawach, w których:
(1) pozwanym jest Skarb Królestwa lub federalny organ władzy publicznej;
(2) pozwanym, oskarżonym, obwinionym, wnioskodawcą albo skarżącym jest
podmiot zamieszkały albo mający siedzibę w Domenie Królewskiej;
(3) brak jest właściwego sądu krajowego.
2. Sąd krajowy jest właściwy w pierwszej instancji w sprawach, w
których pozwany, wnioskodawca, oskarżony, obwiniony albo skarżący ma
miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze właściwej Prowincji, z
wyłączeniem spraw między Prowincjami.
3. Strony sporu już istniejącego albo mogącego powstać w przyszłości
mogą zawrzeć umowę o sąd powszechny właściwy do rozpoznania sprawy w
pierwszej instancji; jednakże gdyby właściwy według umowy sąd nie
funkcjonował, sądem właściwym w pierwszej instancji jest Sąd
Prowincji.
Art. 26
1. Sąd powszechny, który nie jest właściwy do rozpoznania zgłoszonego żądania, przekazuje sprawę sądowi właściwemu z urzędu; nie dotyczy to właściwości wynikającej z umowy o właściwość sądu powszechnego.2. Na wniosek właściwego sądu powszechnego, Sąd Królestwa może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi powszechnemu, jeżeli służyć to będzie zachowaniu należytego wymiaru sprawiedliwości.
Art. 27
1. Strona postępowania przed sądem powszechnym może wnosić do Sądu
Królestwa o przekazanie sprawy innemu sądowi powszechnemu, jeżeli jest
to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości.
2. Uprawnienie o którym mowa w ustępie poprzedzającym przysługuje w
każdej sprawie również prokuratorowi.
Art. 28
1. Sądy krajowe wykonują również czynności określone we właściwym
prawie krajowym.
2. Jeżeli prawo krajowe powierza sądowi krajowemu określone
kompetencje, a brak jest właściwego sądu krajowego uznaje się, że
prawo krajowe powierza dane kompetencje Sądowi Prowincji, chyba że
wprost stanowi ono inaczej.
3. Prokurator Generalny Królestwa może zwrócić się do Sądu Królestwa o
uchylenie jako niekonstytucyjnych postanowień prawa krajowego, które
powierzają sądowi krajowemu funkcje nie dające się pogodzić z
ustrojową rolą sądownictwa, a władze krajowe nie usunęły tego stanu,
mimo wystąpienia Prokuratora Generalnego Królestwa lub właściwego
Prokuratora Prowincji.
Art. 29
1. Jeżeli Sąd Prowincji nie funkcjonuje, jego jurysdykcję sprawuje sąd
krajowy wskazany przez Sąd Królestwa w drodze uchwały podjętej w
pełnym składzie i ogłaszanej na liście dyskusyjnej Królestwa; możliwe
jest wskazanie różnych sądów krajowych dla poszczególnych kategorii
spraw.
2. Sąd Królestwa przejmuje jurysdykcję Sądu Prowincji jeżeli uzna, że
ustalenie właściwości jakiegokolwiek sądu krajowego w myśl ustępu
poprzedzającego nie jest możliwe.
3. Jeżeli Sąd Królestwa sprawuje jurysdykcję Sądu Prowincji, środki
zaskarżenia od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji rozpoznaje Sąd
Królestwa w pełnym składzie, z wyłączeniem sędziego orzekającego w
pierwszej instancji.
4. W przypadku niemożności utworzenia składu orzekającego zgodnie z
ustępem poprzedzającym, środki zaskarżenia rozpoznaje Król w ramach
sprawowania najwyższej władzy sądowniczej.
Rozdział VI
Asesorzy sądowi
Art. 30
Powoływanie i odwoływanie asesorów sądowych, zwanych dalej "asesorami"
reguluje Konstytucja Królestwa.
Art. 31
1. Asesor sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie jemu powierzonym
w sądzie powszechnym, w którym został powołany.
2. Jeżeli Król powołując asesora nie postanowił inaczej, asesor
sprawuje wymiar sprawiedliwości w I instancji we wszystkich sprawach
cywilnych, karnych i administracyjnych, w tym również w postępowaniu
nieprocesowym.
3. W zakresie orzekania asesorowi przysługują wszelkie uprawnienia
sędziowskie, w tym prawo przewodniczenia w toku postępowania.
Art. 32
1. Asesorem może być ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za popełnienie przestępstwa;
(3) uzyskał tytuł co najmniej magistra prawa, względnie w ocenie
Prezesa Sądu Królestwa posiada wiedzę niezbędną do zawodowego
sprawowania wymiaru sprawiedliwości w Królestwie.
2. Obejmując stanowisko, asesor składa ślubowanie według następującej roty:
"Ślubuję uroczyście jako asesor sądowy służyć wiernie Królestwu stojąc
na straży Konstytucji, obowiązki asesora wypełniać sumiennie,
sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.".
3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty
na listę dyskusyjną Królestwa.
Art. 33
1. Asesor obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu oraz
stale podnosić swoje kwalifikacje.
2. Za naruszenie ślubowania asesor odpowiada dyscyplinarnie przed
właściwym prezesem sądu.
3. Od decyzji prezesa sądu asesorowi przysługuje skarga do Sądu Królestwa.
4. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 34
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia.
2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas
dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być
niższe od 1/5 wynagrodzenia asesora.
3. Jeżeli wcześniej stosowane kary dyscyplinarne okazały się
nieskuteczne lub przewinienie asesora jest szczególnie ciężkie i
świadczy o niezdolności do sprawowania wymiaru sprawiedliwości,
właściwy prezes sądu powszechnego zamiast wszczynać postępowanie
dyscyplinarne może wystąpić za pośrednictwem Prezesa Sądu Królestwa do
Króla z wnioskiem o odwołanie asesora.
Art. 35
Król odwołuje asesora w razie jego prawomocnego skazania za przestępstwo.
Art. 36
1. Asesorowi przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2/3
wynagrodzenia sędziego sądu powszechnego.
2. Wynagrodzenia wypłaca federalny minister właściwy do spraw
sprawiedliwości do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za
który wypłaca się wynagrodzenie.
3. Jeżeli asesor został powołany lub odwołany w trakcie miesiąca,
należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość
wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym
miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku.
4. Skarb Królestwa pokrywa rzeczywiście poniesione przez asesora
koszty zamieszkania przez czas pełnienia funkcji i w ciągu miesiąca po
jej zakończeniu; prawo do pokrycia rzeczywistych miesięcznych kosztów
zamieszkania po odwołaniu ze stanowiska nie przysługuje, jeżeli asesor
został pozbawiony stanowiska w trybie dyscyplinarnym.
Rozdział VII
Sędziowie pokoju
Art. 37
1. Sędziowie pokoju w zakresie wykonywanych obowiązków orzeczniczych
są niezawiśli.
2. W zakresie nienaruszającym sędziowskiej niezawisłości, o której
mowa w ustępie poprzedzającym, sędziowie pokoju podlegają Prezesowi
Sądu Królestwa oraz właściwemu prezesowi sądu.
Art. 38
1. Sędzią pokoju może zostać ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za przestępstwo;
(3) nie pełni żadnych funkcji związanych ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim;
(4) daje należytą rękojmię zachowania bezstronności przy wykonywaniu
obowiązków orzeczniczych.
2. Sędziów pokoju powołuje Król na wniosek Prezesa Sądu Królestwa.
3. Namiestnicy Koronni oraz arystokraci Królestwa mają obowiązek
sprawowania funkcji sędziego pokoju, jeżeli Prezes Sądu Królestwa
zwróci się do Króla o ich powołanie dla zapewnienia należytego wymiaru
sprawiedliwości.
Art. 39
Art. 40
1. Sędzia pokoju zostaje odwołany przez Króla, jeżeli złoży taki wniosek.
2. Sędzia pokoju może zostać odwołany przez Króla na wniosek Prezesa
Sądu Królestwa, jeżeli nie daje należytej rękojmi zachowania
bezstronności przy wykonywaniu obowiązków orzeczniczych, w
szczególności gdy nie wywiązuje się z powierzonych obowiązków.
3. Sędzia pokoju traci urząd z mocy prawa z chwilą:
(1) uprawomocnienia się wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa;
(2) utraty obywatelstwa;
(3) objęcia jakiejkolwiek funkcji związanej ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim.
4. Prezes Sądu Królestwa urzędowo ogłasza o utracie urzędu przez
sędziego pokoju.
5. Jeżeli okoliczność uzasadniająca utratę urzędu, powstała przed
wydaniem wyroku, zostanie ujawniona po jego wydaniu, każda ze stron
może domagać się ponownego rozpoznania sprawy; uprawnienie to
przysługuje również prokuratorowi.
Art. 41
1. Sędziowie pokoju orzekają w Sądzie Prowincji.
2. Sędziowie pokoju mogą orzekać w sądach krajowych, jeżeli właściwe
prawo krajowe tak stanowi, przy czym sędziów pokoju do orzekania w
danym sądzie krajowym wskazuje Prezesowi Sądu Królestwa właściwy
Namiestnik Koronny.
3. Za zgodą Prezesa Sądu Królestwa możliwe jest jednoczesne orzekanie
przez sędziego pokoju w kilku sądach.
4. Sędzia pokoju sporządza uzasadnienie wydanego wyroku jedynie w
razie jego zaskarżenia.
Art. 42
1. Sędziowie pokoju pełnią swoje obowiązki honorowo i nie otrzymują
wynagrodzenia.
2. Sędziom pokoju za rozpoznaną sprawę przysługuje zryczałtowany zwrot
kosztów w wysokości 1/10 wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa.
3. Ryczałt wypłaca Prezes Sądu Królestwa w terminie 10 dni od
uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie; jeżeli
orzeczenie zostało zaskarżone, termin biegnie od dnia przesłania
uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Prezesowi Sądu Królestwa.
Rozdział VIII
Obraza sądu
Art. 43
1. Kto obiektywnie i bez względu na swoje zamiary nie podporządkowuje
się orzeczeniu sądu, zarządzeniu prezesa sądu lub sędziego
przewodniczącego, albo swoim zachowaniem narusza powagę sądu, podlega
odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu.
2. Poniesienie odpowiedzialności porządkowej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 44
Art. 45
1. Postanowienie porządkowe podlega uzasadnieniu z urzędu i jest
natychmiast wykonalne.
2. Na postanowienie porządkowe wydane przez sąd powszechny przysługuje
zażalenie.
3. Na postanowienie porządkowe wydane przez Sąd Królestwa zażalenie
nie przysługuje; może być jednak ono uchylone w każdym czasie przez
Sąd Królestwa lub Króla.
Art. 46
1. Areszt sądowy oraz pozbawienie czynnego prawa dostępu do listy
dyskusyjnej Królestwa uchyla się, jeżeli dopuszczający się obrazy sądu
wykonał nałożone nań obowiązki.
2. Wymienione w ustępie poprzedzającym kary porządkowe uchyla z urzędu
sąd, który je wydał.
3. Jeżeli sąd wydający postanowienie porządkowe nie uchyla
postanowienia mimo wykonania nałożonych obowiązków, każdy może wnieść
zażalenie do Sądu Królestwa.
4. Uchylone ukaranie karą porządkową uznaje się za niebyłe;
postanowień porządkowych nie wprowadza się do oficjalnego zbioru aktów
prawnych, prowadzonego przez Sąd Królestwa.
5. O zwolnieniu z aresztu sądowego ogłasza się w sposób przewidziany
dla ogłoszenia o aresztowaniu.
Rozdział IX
Koszty postępowania
Art. 47
1. Koszty postępowania obejmują opłatę sądową, zwaną dalej "opłatą",
wydatki Skarbu Królestwa ponoszone w związku z postępowaniem, jak
również celowe wydatki stron związane z uczestniczeniem w postępowaniu
sądowym.
2. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o stronie, rozumie się
przez to również innego uczestnika postępowania sądowego.
Art. 48
1. Opłacie podlega:
(1) pozew;
(2) akt oskarżenia;
(3) skarga;
(4) pytanie prawne, z wyłączeniem kierowanego przez sąd;
(5) wniosek wszczynający postępowanie nieprocesowe;
(6) apelacja;
(7) zażalenie.
2. Opłatę uiszcza strona wnosząca pismo, na rachunek bankowy sądu
właściwego do jego rozpoznania, najpóźniej w dniu złożenia wniosku.
3. Pismo od którego nie została uiszczona opłata w należytej
wysokości, zwraca się bez wzywania do jej uiszczenia.
4. Opłata stanowi dochód Skarbu Królestwa, wykorzystywany w pierwszej
kolejności na pokrycie kosztów funkcjonowania organów wymiaru
sprawiedliwości.
5. Jeżeli opłatę ma uiścić Skarb Królestwa, pokrywa się ją ze środków
pozostających w dyspozycji organu z którego działalnością związane
jest postępowanie sądowe.
Art. 49
1. Cała opłata wynosi:
(1) w sprawach konstytucyjnych - 3.000 D;
(2) w sprawach cywilnych:
(a) o roszczenia majątkowe - 5 % wartości dochodzonego roszczenia
jednakże nie mniej aniżeli 100 D i nie więcej aniżeli 10.000 D,
(b) o roszczenia niemajątkowe - 1.000 D;
(3) w sprawach karnych - 1.500 D;
(4) w sprawach administracyjnych - 500 D;
(5) w sprawach o udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne - 1.000 D.
2. Całą opłatę pobiera się od pozwu, aktu oskarżenia, skargi, pytania
prawnego wnoszonego przez inny podmiot aniżeli sąd lub grupa obywateli
oraz apelacji.
3. Połowę opłaty pobiera się od wniosku wszczynającego postępowanie
nieprocesowe oraz od pytania prawnego wnoszonego przez grupę
obywateli.
4. Czwartą część opłaty pobiera się od zażaleń, chyba że prawo stanowi inaczej.
Art. 50
Prawo krajowe może zmienić wysokość opłaty w postępowaniu przed
właściwym sądem krajowym, jednakże nie więcej aniżeli o połowę.
Art. 51
1. Wydatki Skarbu Królestwa obejmują w szczególności:
(1) wynagrodzenia biegłych z tytułu wydania opinii;
(2) koszty ogłoszeń prasowych;
(3) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
2. Wydatki ponosi tymczasowo Skarb Królestwa zaś wypłaca je prezes
sądu, przed którym sprawa się toczy.
3. Skarb Królestwa nie może odmówić środków na dokonanie zarządzonej wypłaty.
Art. 52
1. Strona może zostać zwolniona w całości lub w części z obowiązku
uiszczenia opłaty lub wydatków, jeżeli wykaże iż nie posiada majątku
ani możliwości zarobkowych wystarczających do jej poniesienia.
2. Wniosek o zwolnienie z opłaty należy złożyć najpóźniej w piśmie
podlegającym opłacie.
3. Wniosek o zwolnienie z wydatków należy złożyć do zamknięcia
przewodu sądowego.
4. O zwolnieniu orzeka sąd właściwy do rozpoznania sprawy w I
instancji; jeżeli sprawa jest w toku, o zwolnieniu orzeka sąd
rozpoznający sprawę.
5. Na odmowę zwolnienia stronie przysługuje zażalenie, które nie
podlega opłacie.
6. (skreślony)
7. Zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty ma charakter tymczasowy i
nie oznacza zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w
przypadku przegrania sprawy w całości lub w części.
Art. 53
1. Wydatki stron obejmują wszelkie wydatki poniesione przez strony w
związku z toczącym się postępowaniem, bezpośrednio w celu dochodzenia
swoich praw, jeżeli ich poniesienie było celowe.
2. Do wydatków strony zalicza się w szczególności wynagrodzenie
jednego pełnomocnika, a także obrońcy w sprawach karnych.
3. Rozporządzenie federalne wydane przez ministra właściwego do spraw
sprawiedliwości może określić maksymalną wysokość wynagrodzenia, o
którym mowa w ustępie poprzedzającym, jaka może zostać uwzględniona
przy ustalaniu kosztów postępowania; przed wydaniem rozporządzenia
minister zasięga opinii Prezesa Sądu Królestwa.
Art. 54
1. Strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić poniesione przez
stronę wygrywającą koszty postępowania.
2. Jeżeli stroną wygrywającą jest federalny lub krajowy organ władzy
publicznej, zwrot kosztów zasądza się odpowiednio na rzecz Skarbu
Królestwa lub właściwej Prowincji, ze wskazaniem danego organu.
3. Jeżeli strony uległy wzajemnie co do swoich żądań, koszty
postępowania rozdziela się stosunkowo albo według zasad słuszności.
4. O kosztach postępowania rozstrzyga sąd w orzeczeniu kończącym
postępowanie w danej instancji.
5. Jeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie w danej
instancji nie orzeczono o wszystkich kosztach postępowania, sąd orzeka
o nich postanowieniem, przy czym o opłacie lub wydatkach Skarbu
Królestwa może orzec z urzędu; na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozdział X
Postanowienia końcowe
Art. 55
1. Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2008 roku.
2. . Ustawę niniejszą stosuje się do postępowań wszczętych i nie
zakończonych przed jej wejściem w życie, jeżeli nie narusza to zasad
należytego wymiaru sprawiedliwości.
Art. 56
Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc:
(1) ustawa federalna z dnia 28 października 2003 roku o Sądzie Królestwa;
(2) ustawa federalna z dnia 23 lutego 2007 roku o kosztach sądowych;
(3) dekret królewski z dnia 28 grudnia 2004 roku o asesorach sądowych;
(4) dekret królewski z dnia 2 marca 2004 roku o szczególnej właściwości sądów.
Art. 57
1. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o martwych
duszach i dziedziczeniu testamentowym w art. 17 dodaje się ust. 3 w
brzmieniu:
"3. Prezes Sądu Królestwa może powierzyć wykonywanie kompetencji
Notariusza Królestwa sędziemu sądu powszechnego.".
2. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o obywatelstwie:
(1) w art. 4 ust. 1 słowa "Sądu Królestwa" zastępuje się słowem "sądu";
(2) w art. 7 ust. 3 (1) słowa "Sądu Królestwa" zastępuje się słowem "sądu";
(3) w art. 11a ust. 6 słowa "Sądu Królestwa" zastępuje się słowem "sądu".
3. W dekrecie królewskim z dnia 31 marca 2004 roku o porządku listy
dyskusyjnej Królestwa, w art. 6 ust. 3 (9) i (10) otrzymują brzmienie:
"(9) W z odpowiednią sygnaturą - wyrok sądowy;
(10) P z odpowiednią sygnaturą - postanowienie sądowe.".
4. W ustawie federalnej z dnia 14 września 2002 roku o Izbie Poselskiej:
(1) w art. 12 i 13 występujące w różnych przypadkach słowa "Sąd
Królestwa" zastępuje się słowami "Sąd Prowincji" w odpowiednich
przypadkach;
(2) art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W razie stwierdzenia przez Sąd Prowincji zasadności co najmniej
jednej skargi na poprawność przeprowadzenia wyborów, Sąd Królestwa
orzeka nieważność wyborów, jeżeli stwierdzone uchybienia są tego
rodzaju, iż mogły istotnie wpłynąć na wynik wyborów; w przeciwnym
wypadku Sąd Królestwa orzeka o ważności wyborów mimo stwierdzonych
uchybień.".
(3) art. 15 otrzymuje brzmienie:
"Art. 15.
W sprawach, o których mowa w niniejszej ustawie, Sąd Królestwa orzeka
w pełnym składzie.".
5. W dekrecie królewskim z dnia 23 października 2004 roku o
wprowadzeniu systemu bankowego:
(4) art. 9 otrzymuje brzmienie:
"Art. 9.
Na decyzję ministra przysługuje wnioskodawcy skarga do sądu w ciągu 7
dni od dnia przesłania decyzji ministra; skarga musi zawierać
uzasadnienie.";
(5) art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. Od decyzji ministra przysługuje zainteresowanym podmiotom skarga do sądu".
6. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28
listopada 2002 roku, o ochronie konsumentów skreśla się art. 6.
7. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28
listopada 2002 roku, o postępowaniu administracyjnym w art. 16 skreśla
się ust. 3 i 4.
Received on Wed 17 Mar 2010 - 04:38:01 CET
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:06 CET