Sąd Prowincji w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący - SSK Robert markiz van Buuren
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 5 lipca - 8 sierpnia 2009 roku
sprawy III/2009
z oskarżenia Prokuratury Generalnej Królestwa
przeciwko Józefowi markizowi Kalickiemu
oskarżonemu o to, że w okresie od 25 grudnia 2007 roku do 6 lutego
2008 roku bez umocowania prawnego sprawował funkcję Senatora Księstwa
Surmali i łączył ją z mandatem posła,
- tj. o czyn z art. 42 ust. 1 kk w zw. z art. 19 ust. 2 uf o
Parlamencie Królewskim z dn. 13 czerwca 2009 r. i art. 2 ust. 2 uf o
funkcjonariuszach Królestwa z dn. 19 czerwca 2007 r.
orzeka, co następuje:
I. Uznaje Józefa markiza Kalickiego za w i n n e g o dokonania zarzucanych jemu czynów, tj. łączenia mandatu posła i urzędu senatora w okresie od 25 grudnia 2007 r. do 6 lutego 2008 r. II. Kosztami postępowania sądowego, w tym postępowania apelacyjnego, obciąża Józefa markiza Kalickiego.
UZASADNIENIE
(1)
Pełny zapis przebiegu postępowania dostępny jest w siedzibie Sądu
Prowincji, Wydziale II Karnym
(http://www.dreamland.net.pl/sk/viewtopic.php?f=16&t=141 ).
(2)
Aktem oskarżenia z dnia 30 grudnia 2008 roku Prokurator Generalny
Królestwa (dalej: prokurator) oskarżył Józefa markiza Kalickiego
(dalej: oskarżony) o to, że w okresie od 25 grudnia 2007 roku do 6
lutego 2008 roku łączył bezprawnie mandat posła z urzędem senatora, co
zostało wyrażone w fakcie wzięcia udziału w głosowaniu w Senacie
Królewskim w dniu 25 grudnia 2007 roku przez oskarżonego, który
wówczas posiadał mandat poselski i sprawował funkcję Marszałka Izby
Poselskiej.
(3)
Oskarżony nie przyznaje się do zarzucanych jemu czynów argumentując to
tym, iż niemożliwe z mocy prawa jest jednoczesne posiadanie mandatu
posła i senatora, w związku z czym nie mógł sprawować urzędu senatora
we wskazanym okresie. Oskarżony podnosi ponadto, iż jego aktywność w
Senacie w dniu 25 grudnia 2007 r. to nie jest sprawowanie funkcji
senatora. W zeznaniach złożonych w ramach postępowania
przygotowawczego, oskarżony stwierdził, iż wzięcie udziału w pracach
Senatu osoby nieupoważnionej jest złamaniem Regulaminu Senatu i za to
odpowiada się wyłączenie przed Marszałkiem Senatu Królewskiego.
W trakcie postępowania przed sądem, oskarżony podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
(4)
Mając na uwadze zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy oraz
obowiązujące prawo zważono, co następuje:
(4.A)
Sąd jednoznacznie stoi na stanowisku, iż oskarżony faktycznie
wykonywał obowiązki senatora Królestwa, pomimo tego, iż formalnie nie
został do tego upoważniony przez Koronę. W tym okresie umocowany
reprezentant Księstwa Surmali nie uczestniczył w pracach Senatu. Fakt
ten jednak nie upoważnia w żaden sposób do samowolnego występowania w
Senacie, w szczególności w sytuacji, kiedy posiada się również mandat
poselski. Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż w tej sprawie winą nie
powinien być obarczony wyłącznie oskarżony, ale również Marszałkowie
obu Izb Parlamentu (w tym wypadku dodatkowo Marszałek Senatu, gdyż
oskarżony pełnił funkcję Marszałka Izby Poselskiej). Zgodnie z art. 19
ust. 2 uf o Parlamencie Królewskim z dn. 13 czerwca 2009 roku "Posłem
nie może być (...) senator Królestwa ..." i właśnie w związku z tym
przepisem Marszałek Izby Poselskiej, w ocenie Sądu, powinien ogłosić o
wygaśnięciu mandatu. W chwili, kiedy osoba nieposiadająca umocowania
prawnego do uczestniczenia w głosowania bierze pomimo tego w nich
udział - Marszałek Senatu powinien odpowiednio zareagować.
(4.B)
Sąd jednak chciałby podkreślić, że zaniedbanie Marszałka Senatu w
żaden sposób nie może usprawiedliwiać oskarżonego, gdyż to także on
posiada odpowiednie narzędzia do zapobieżenia łamaniu art. 19 ufPK.
Zrzeczenie się mandatu i wnioskowanie do Króla o odwołanie
reprezentanta Surmali w Senacie to dwie sprawy, które powinny być
załatwione przed zabieraniem głosu w głosowaniach Izby Wyższej.
Argumentując swoje racje tym, iż oskarżony nie był formalnie senatorem
i złamał wyłącznie Regulamin Senatu, oskarżony przyznaje się do
stawianych zarzutów w przedmiocie uczestniczenia w głosowaniu w
Senacie Królewskim (wyjaśnienia oskarżonego złożone w Prokuraturze
dnia 29 czerwca 2008 r. - zał. VI do aktu oskarżenia). Ponadto
oskarżony błędnie wnioskuje, iż za te przewinienia może odpowiadać
wyłącznie przed Marszałkiem Senatu Królewskiego, gdyż ustawodawca nie
zna ani terminu "mandatu senatorskiego" ani tym bardziej "immunitetu
senatorskiego", więc może a nawet powinien odpowiadać za łamanie prawa
(w tym wewnętrznego prawa Senatu Królewskiego) przed niezawisłym
sądem.
(4.C)
W związku z tym, iż skutkiem działania oskarżonego jest złamanie art.
19 ust. 2 ufPK oraz porządku obrad Senatu Królewskiego i jest wyrazem
zaniedbania Marszałka Senatu Królewskiego, sąd nie może orzec o karze
w związku z brakiem przepisu karnego expressis verbis zakazującego
tego typu działań i określającego sankcję karną, zgodnie z paremią
"Nullum crimen, nulla poena sine lege" (Nie ma przestępstwa/kary bez
ustawy).
(4.D)
Sąd pragnie odnieść się również do przepisów na podstawie których
wniesiono oskarżenie. Na początek należy wskazać, iż sąd postanowił
opierać orzeczenie na uf o Parlamencie Królewskim z dn. 13 czerwca
2009 r. w związku z nieobowiązywaniem w tej chwili ustawy o Izbie
Poselskiej. Art. 2 kk umożliwia orzekanie na podstawie nowej ustawy
jeżeli nie pogarsza ona sytuacji oskarżonego - w przedmiotowej sprawie
tak się właśnie nie dzieje, gdyż art. 28 ufIP i art. 19 ufPK są
identyczne. Oskarżony istotnie dopuścił się niedopełnienia art. 2 uf o
funkcjonariuszach Królestwa, gdyż zaniechał obowiązku przestrzegania
przepisów prawa. Dopuścił się wyraźnego niedochowania art. 19 ufPK
oraz Regulaminu Senatu Królewskiego. Przepis karny, na podstawie
którego sąd miałby orzekać o karze (czyli art. 42 ust. 1 kk), w ocenie
sądu, jest przez oskarżyciela traktowany zbyt szeroko i nie ma w
sprawie zastosowania. Sąd pragnie przypomnieć, iż przepisy karne
powinny być interpretowane zgodnie z wykładnią literalną z zachowaniem
zakazu stosowania minus dixit quam voluit (wykładni rozszerzającej),
jeżeli wykładnia taka miała by prowadzić do rozszerzenia
odpowiedzialności karnej oskarżonego - jest to ściśle związane z
zasadą nullum crimen, nulla poena sine lege. Znaczeniem literalnym
przepisu karnego jest jego znaczenie potoczne albo, jeżeli takowe
nadano, znaczenie prawne lub prawnicze albo znaczenie specjalne.
Wykładnia ta jest o tyle istotna, iż w demokratycznym państwie prawa
obywatel ma prawo polegać na tym, co ustawodawca karny powiedział, a
nie na tym, co miał na myśli lub co powiedziałby, gdyby znał nowe
okoliczności. Art. 42 ust. 1 kk w żaden sposób nie zawiera sankcji
karnej za łączenie mandatu posła z urzędem Senatora Królestwa (czyli
złamanie art. 19 ust. 1 ufPK) czy też złamanie art. 2 uffK. Ponadto
ustawodawca karny expressis verbis nadal pojęciom: przemocy i groźby
bezprawnej definicje - odpowiednio art. 27 ust. 1 i art. 27 ust. 2 kk.
Czyn popełniony przez oskarżonego zatem nie kwalifikuje się ani jako
przemoc ani jako groźba bezprawna.
(4.E)
W związku z brakiem przepisu karnego adekwatnego do popełnionego czynu
sąd potwierdza wyłącznie fakt łączenia przez oskarżonego mandatu posła
z urzędem senatora Królestwa, stosując wyłącznie środek karny w
postaci upublicznienia niniejszego orzeczenia.
(4.F)
Sąd postanowił o kosztach postępowania sądowego w I instancji oraz
postępowania apelacyjnego w związku z przegraniem sprawy przez
oskarżonego.
(4.G)
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
(-) SSK Robert markiz van Buuren
POUCZENIE
Na niniejsze orzeczenie jako wydane w I instancji stronie mającej
interes prawny przysługuje apelacja, którą należy wnieść w ciągu 7 dni
od urzędowego ogłoszenia.
Received on Sat 08 Aug 2009 - 03:33:59 CEST
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:05 CET