DK O ZM. UF O SĄDOWNICTWIE I UF KODEKSU KARNEGO

From: Edward I Artur, R. <Krieg_usunto_at_poczta.fm>
Date: Sat, 18 Apr 2009 21:53:08 +0200


DEKRET KRÓLEWSKI
z dnia 18 kwietnia 2009 roku

o zmianie ustawy federalnej o sądownictwie i ustawy federalnej-Kodeksu karnego.

My, Edward I Artur, Król Dreamlandu, Najwyższy Zwierzchnik Furlandii, Luindoru, Morlandu, Surmali i Weblandu, Najwyższy Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Wielki Mistrz Heroldii Królestwa, etc.

stanowimy, co następuje:

Art. 1.
W ustawie federalnej z dnia 10 sierpnia 2008 roku o sądownictwie wprowadza się następujące zmiany:
(1) art. 10 otrzymuje brzmienie:

"Art. 10.
1. W sprawach karnych, gdy oskarżony w trakcie postępowania przygotowawczego lub postępowania sądowego opuścił Dreamland, sąd może na wniosek oskarżyciela lub z urzędu orzec zaocznie. 2. Dla orzeczenia zaocznego wykorzystuje się ostatnie znane dane oskarżonego wpisane do właściwych rejestrów. 3. Orzeczoną karę wykonuje się po powrocie osoby."
(2) w art. 52 skreśla się ust. 6.

Art. 2.
W art. 3.2. ustawy federalnej z dnia 12 marca 2004 roku - Kodeksu karnego [j.t. z dn. 3 stycznia 2009 roku]:
(1) dotychczasową treść oznacza się jako ustęp 1;
(2) dodaje się ust. 2 w brzmieniu:

"2. Bieg terminu ulega zawieszeniu na czas nieobecności skazanego w Królestwie, jeśli wyrok wydano zaocznie".

Art. 3.
W sprawach karnych wszczętych przed wejściem w życie niniejszego dekretu zastosowany areszt tymczasowy uważa się za wniosek oskarżyciela o orzeczenie zaoczne.

Art. 4.
Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

(-) Edward I Artur, R.

(-) dr net. Krzysztof wicehrabia Jazłowiecki

USTAWA FEDERALNA
z dnia 12 marca 2004 roku

Kodeks karny.

[ogł. 13 marca 2004 r.]
[jednolity tekst z dnia 18 kwietnia 2009 roku]

CZĘŚĆ OGÓLNA ROZDZIAŁ I
Odpowiedzialność karna

Art. 1.
1. Ustawę karną stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Królestwa Dreamlandu.
2. Niniejszą ustawę karną stosuje się także do obywatela Królestwa Dreamlandu, który popełnił przestępstwo na terytorium innego państwa wirtualnego.
3. Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest uznanie takiego czynu za przestępstwo również przez akt normatywny obowiązujący w miejscu jego popełnienia. 4. Jeśli zachodzą różnice miedzy ustawą karną Królestwa Dreamlandu a ustawą obowiązującą w miejscu popełnienia czynu, stosując ustawę karną Królestwa Dreamlandu, sąd może uwzględnić te różnice na korzyść sprawcy. 5. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada każdy, kto popełnił czyn zabroniony, przy czym wiek rzeczywisty sprawcy, jego stopień rozwoju, właściwości i warunki osobiste, nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności łagodzących.
6. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

Art. 2.
Jeśli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, chyba że ustawa wcześniejsza jest względniejsza dla sprawcy.

Art. 3.
1. Jeśli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa. 2. Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe.

Art. 3.1.
Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 18 miesięcy w przypadku zbrodni albo 8 miesięcy - w przypadku występku.

Art. 3.2.
1. Nie można wykonać orzeczonej kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło 12 miesięcy. 2. Bieg terminu ulega zawieszeniu na czas nieobecności skazanego w Królestwie, jeśli wyrok wydano zaocznie.

Art. 4.
1. Czyn uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu nastąpił lub podług zamiaru sprawcy miał nastąpić. 2. Czyn uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany.

Art. 5.
1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. 2. Sąd odstępuje od wymierzenia kary, jeśli przekroczenie granic obrony koniecznej było wynikiem wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami zamachu.

Art. 6.
Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

ROZDZIAŁ II
Przestępstwo

Art. 7.
1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. 2. Za zbrodnię uważa się czyn zabroniony zagrożony karą banicji na czas nie krótszy niż 6 miesięcy albo karę surowszą.

Art. 8.
1. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie, występek można popełnić także nieumyślnie.
2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

Art. 9.
Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.

Art. 9.1.
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.

Art. 9.2.
1. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając środków technicznych, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. 2. Sąd wymierza karę za pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo.

Art. 10.
1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
2. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.

Art. 11.
Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienie czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania.

Art. 12.
1. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.
2. Sąd wymierza karę za podżeganie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.

Art. 13.
Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego.

ROZDZIAŁ III
Kary i środki karne

Art. 14.
Karami są:
(1) grzywna,
(2) banicja,
(3) eliminacja.

Art. 15.
1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 100.
2. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 5 D, ani też przekraczać 15 D.

Art. 16.
1. Jeśli ustawa nie stanowi inaczej, kara banicji trwa najkrócej trzy miesiące, najdłużej dziewięć miesięcy. 2. Skazany na karę banicji zobowiązany jest do ustąpienia z wszystkich zajmowanych przez siebie stanowisk, czasowej rezygnacji z wykonywania zawodu, prowadzenia określonej działalności gospodarczej. 3. W czasie odbywania kary banicji skazany pozbawiony jest prawa przesyłania wiadomości elektronicznych na główną i wewnętrzne listy dyskusyjne Królestwa Dreamlandu.
4. Za zabezpieczenie dóbr własnych skazanego odpowiada prokuratura.

Art. 17.
Przez karę eliminacji wymienioną w art. 14 (3), rozumie się bezwarunkowe wygnanie, połączone z dożywotnim zakazem powrotu na terytorium Królestwa Dreamlandu i trwałym przepadkiem mienia, które staje się własnością Skarbu Królestwa.

Art. 17.1.
1. Nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju albo, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, odstąpienie od wymierzenia kary.
2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadkach przewidzianych w ustawie, a także w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa; w szczególności:
(1) jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została
naprawiona albo pokrzywdzony i sprawca ułożyli się co do naprawienia szkody;
(2) ze względu na postawę sprawcy.

Art. 18.
Środkami karnymi są:
(1) pozbawienie praw publicznych,
(2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego
zawodu, lub prowadzenie określonej działalności gospodarczej,
(3) zakaz czynnego udziału w głównej i wewnętrznych listach dyskusyjnych,
(4) przepadek przedmiotów,
(5) pozbawienie tytułu szlacheckiego lub arystokratycznego,
(6) obowiązek naprawienia szkody,
(7) podanie wyroku do wiadomości publicznej.

Art. 19.
1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, utratę prawa do sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwowych - federalnych i krajowych, jak również utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego, pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych.
2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę banicji na czas nie krótszy niż 4 miesiące za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

Art. 20.
Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeśli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywania zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

Art. 21.
Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

Art. 22.
Sąd orzeka zakaz czynnego udziału w głównej i wewnętrznych listach dyskusyjnych Królestwa Dreamlandu tj. przesyłania wiadomości elektronicznych na w/w listy, chyba że orzeczono już karę banicji.

Art. 23.
Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, chyba że podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu.

Art. 24.
1. Sąd, w porozumieniu z Heroldią Królewską, może orzec pozbawienie tytułu szlacheckiego, lub arystokratycznego w przypadku gdy sprawca postąpił w sposób urągający braci szlacheckiej Królestwa Dreamlandu, niegodny obywatela dreamlandzkiego.
2. Sąd może orzec pozbawienie tytułu szlacheckiego lub arystokratycznego w razie skazania na karę banicji.

Art. 25.
W przypadku spowodowanej przez sprawcę szkody sąd może orzec obowiązek naprawienia szkody.

Art. 26.
Sąd podaje wyrok do informacji publicznej każdorazowo po orzeczeniu kary.

Art. 27.
1. Ilekroć w niniejszym Kodeksie mowa jest o przemocy, rozumie się przez to spamowanie, przesyłanie zainfekowanych wiadomości, a także każdy rodzaj elektronicznego naruszenia nietykalności osobistej internauty. 2. Ilekroć w niniejszym Kodeksie mowa jest o groźbie bezprawnej, rozumie się przez to groźbę o której mowa w art. 53, jak i groźbę spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.

CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA ROZDZIAŁ IV
Przestępstwa przeciwko Królestwu

Art. 28.
Kto posługuje się więcej niż jednym obywatelstwem Królestwa Dreamlandu, podlega karze banicji albo karze eliminacji.

Art. 29.
Kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie obszaru lub zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Królestwa Dreamlandu, podejmuje w porozumieniu z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu, podlega karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy albo karze eliminacji.

Art. 30.
Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego organu Królestwa Dreamlandu, podlega karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy.

Art. 31.
Kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Królestwa Dreamlandu w stosunkach z rządem obcego państwa wirtualnego, lub zagraniczną organizacją, działa świadomie na szkodę Królestwa Dreamlandu, podlega karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy.

Art. 32.
Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu lub innej organizacji wirtualnej przeciwko Królestwu Dreamlandu, podlega karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy albo karze eliminacji.

Art. 33.
Kto oddając usługi wywiadowcze Królestwu Dreamlandu wprowadza świadomie w błąd dreamlandzki organ państwowy przez dostarczenie podrobionych dokumentów lub innych przedmiotów, podlega karze grzywny albo karze banicji.

Art. 34.
Kto publicznie znieważa ogół obywateli lub Królestwo Dreamlandu, podlega karze grzywny.

Art. 35.
1. Kto dopuszcza się czynnej napaści na Króla Dreamlandu, przez co rozumie się spamowanie i przesyłanie zainfekowanych listów elektronicznych na konto pocztowe monarchy, podlega karze grzywny w wysokości co najmniej 50 stawek dziennych, karze banicji albo karze eliminacji.
2. Kto publicznie znieważa Króla Dreamlandu, podlega karze grzywny albo karze banicji.

Art. 36.
Kto na terytorium Królestwa Dreamlandu dopuszcza się znieważenia głowy obcego państwa lub akredytowanego szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa albo osobę korzystającą z podobnej ochrony na mocy umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, podlega karze grzywny albo karze banicji.

ROZDZIAŁ V
Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu na listach dyskusyjnych

Art. 37.
1. Kto, bezprawnie korzystając z cudzego konta pocztowego, występuje w imieniu właściciela konta, podlega karze grzywny albo karze banicji. 2. Jeśli czyn określony w pkt 1 popełniono w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, sprawca podlega karze banicji na okres nie krótszy od 4 miesięcy.

Art. 38.
Kto, wiedząc o infekcji własnego komputera, rozsyła listy elektroniczne, narażając bezpośrednio komputer innej osoby na takie zarażenie, podlega karze grzywny.

Art. 39.
Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych, wyznaniowych lub innych podlega grzywnie albo karze banicji na czas do 4 miesięcy.

Art. 40.
Kto publicznie znieważa grupę ludności albo poszczególną osobę z powodu jej przynależności narodowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 6 miesięcy.

Art. 41.
Kto, zabierając głos na wewnętrznej liście dyskusyjnej Królestwa Dreamlandu, używa słów powszechnie uznawanych za wulgarne, podlega karze grzywny.

ROZDZIAŁ VI
Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych

Art. 42.
1. Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe organu administracji federalnej lub krajowej podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 6 miesięcy.
2. Tej samej karze podlega, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.

Art. 43.
Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli w zakresie inspekcji skarbowej udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej podlega karze grzywny.

Art. 44.
1. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda, podlega karze banicji na czas od 4 do 8 miesięcy. 2. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, uzależnia wykonanie czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej, podlega karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy.

Art. 45.
Kto udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczna, podlega karze banicji na czas do 6 miesięcy.

Art. 46.
Kto, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkowa lub jej obietnicę, podlega karze banicji.

ROZDZIAŁ VII
Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości

Art. 47.
Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze banicji na czas do 6 miesięcy.

Art. 48.
Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynów zabronionych, podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 4 miesięcy.

Art. 49.
Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi, kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo albo w toku postępowania zabiegi takie przedsiębierze, podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 6 miesięcy.

Art. 50.
Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa podlega karze grzywy albo karze banicji na czas do 6 miesięcy.

Art. 51.
Kto nie stosuje się do orzeczonej przez sąd kary grzywny, podlega karze banicji do 6 miesięcy.

Art. 52.
Kto nie stosuje się do orzeczonej przez sąd kary banicji, podlega karze eliminacji.

ROZDZIAŁ VIII
Przestępstwa przeciwko wolności

Art. 53.
1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega karze grzywny albo karze banicji. 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 54.
1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania lub zaniechania, podlega karze grzywny albo karze banicji.

ROZDZIAŁ IX
Przestępstwa przeciwko obyczajności i wolności sumienia i wyznania

Art. 55.
Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej, podlega karze grzywny.

Art. 56.
Kto, przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia, narusza sferę życia prywatnego innej osoby, a zwłaszcza jej seksualności, podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 4 miesięcy.

ROZDZIAŁ X
Przestępstwa przeciwko ochronie informacji

Art. 57.
Kto ujawnia lub wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje stanowiące tajemnicę państwową, podlega karze grzywny albo karze banicji.

Art. 58.
1. Kto, wbrew przepisom ustawy lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu ujawnia lub wykorzystuje informacje, z którą zapoznał się w związku z pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością publiczną, społeczną, gospodarczą lub naukową, podlega karze grzywny albo karze banicji. 2. Ściganie przestępstwa określonego w ust. 1 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

ROZDZIAŁ XI
Przestępstwa przeciwko mieniu

Art. 59.
Kto kradnie z włamaniem do konta bankowego, podlega karze banicji.

Art. 60.
Kto przywłaszcza sobie cudzą nieruchomość lub prawo majątkowe, podlega karze grzywny albo karze banicji.

Art. 61.
1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze grzywny albo karze banicji.
2. Tej samej karze podlega, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy.

USTAWA FEDERALNA
z dnia 10 sierpnia 2008 roku

o sądownictwie.

[jednolity tekst z dnia 18 kwietnia 2009 roku]

My, Edward I Artur, Król Dreamlandu, Najwyższy Zwierzchnik Furlandii, Luindoru, Morlandu, Surmali i Weblandu, Najwyższy Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Wielki Mistrz Heroldii, etc.

na zgodny wniosek Senatorów i Posłów w Naszym Parlamencie zgromadzonych stanowimy, co następuje:

Rozdział I
Postanowienia ogólne

Art. 1
1. Ustawa niniejsza określa ustrój sądownictwa Królestwa, w tym ustrój i organizację sądów Królestwa zwanych dalej “sądami”, obowiązki i prawa sędziów i asesorów, a także obowiązki innych podmiotów wobec sądów. 2. Zasady sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy w ramach jurysdykcji przysługujących innym państwom określają stosowne traktaty międzynarodowe.

Art. 2
1. Każdy podmiot może występować o ochronę swoich praw przed sąd dlań właściwy.
2. Każdy obywatel może występować również o ochronę interesu publicznego; nie dotyczy to postępowania w sprawach karnych. 3. Podmiotem w rozumieniu niniejszej ustawy jest:
(1)osoba fizyczna;
(2)osoba prawna, w tym Skarb Królestwa lub Prowincja;
(3)federalny lub krajowy organ władzy publicznej, nieposiadający
odrębnej od Skarbu Królestwa albo właściwej Prowincji osobowości prawnej, jeżeli sprawa dotyczy bezpośrednio działalności tego organu;
(4)inna jednostka organizacyjna, jeżeli sąd uzna w konkretnej sprawie,
że jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości. 4. Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o żądaniu, oznacza to każdy rodzaj oświadczenia mającego na celu wszczęcie postępowania sądowego lub jego części, stosownie do danego rodzaju postępowania.

Art. 3
1. Każdy obowiązany jest udzielać sądowi pomocy w zakresie określonym przez sąd, właściwego prezesa sądu lub sędziego przewodniczącego; w szczególności każdy ma obowiązek stanąć przed sądem jako świadek i złożyć zeznania, okazać żądane dokumenty lub inne przedmioty. 2. Każdy obowiązany jest podporządkować się prawomocnemu orzeczeniu sądu, a także orzeczeniu nieprawomocnemu, jeżeli sąd nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności.
3. Organy władzy publicznej obowiązane są zapewnić wykonalność orzeczeń sądowych w zakresie wynikającym z zakresu ich właściwości, a w szerszym zakresie jeżeli tak stanowi wykonalne orzeczenie.

Art. 4
1. Prezes Sądu Królestwa czuwa nad przestrzeganiem sędziowskiej niezawisłości oraz niezależności sądów. 2. Prezes Sądu Królestwa reprezentuje ogół sądów, sędziów, asesorów sądowych oraz sędziów pokoju wobec innych podmiotów. 3. Prezes Sądu Królestwa sprawuje ogólne kierownictwo nad sądami i odpowiada za ich należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie narusza to sędziowskiej niezawisłości.
4. Prezes Sądu Królestwa wykonuje wszelkie kompetencje prezesów innych sądów, jeżeli jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości.
5. Król, przed powołaniem Prezesa Sądu Królestwa, zwraca się do prezesów sądów powszechnych oraz sędziów Sądu Królestwa z wnioskiem o wskazanie kandydata na stanowisko Prezesa Sądu Królestwa. 6. Po zakończeniu kadencji, dotychczasowy Prezes Sądu Królestwa pełni swoje funkcje do czasu powołania następcy.

Art. 5
1. Prezes sądu kieruje działalnością danego sądu i odpowiada za jego należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie narusza to sędziowskiej niezawisłości.
2. Prezes sądu reprezentuje sąd wobec innych podmiotów. 3. W zakresie o którym mowa w ustępach poprzedzających, prezes sądu podlega Prezesowi Sądu Królestwa.
4. Jeżeli w danym sądzie urzęduje jeden sędzia, przysługują mu prawa i obowiązki prezesa oraz pełnego składu tego sądu.

Rozdział II
Postępowanie sądowe w ogólności

Art. 6
1. Sądy orzekają jednoosobowo na żądanie, chyba że prawo stanowi inaczej. 2. W wypadkach prawem przewidzianych, Sąd Królestwa podejmuje uchwały w pełnym składzie.
3. Sąd Królestwa może postanowić o rozpoznaniu zawisłej przed nim sprawy w pełnym składzie także z uwagi na jej precedensowy charakter lub inne szczególne okoliczności.
4. Rozstrzygnięcie sprawy w danej instancji co do istoty następuje w drodze wyroku, wydanego po przeprowadzeniu rozprawy. 5. Ilekroć przepisy odrębne przewidują tryb nieprocesowy, sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku postanowieniem bez konieczności przeprowadzenia rozprawy.
6. Sporne kwestie proceduralne oraz inne, nie stanowiące rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, sąd rozstrzyga postanowieniem. 7. Prezesi sądów w zakresie kierowania sądem oraz sędziowie przewodniczący w zakresie kierowania postępowaniem wydają zarządzenia.

Art. 7
1. Wyroki uzasadnia się z urzędu i ogłasza na liście Królestwa wraz z uzasadnieniem.
2. Postanowienia kończące postępowanie ogłasza się na liście Królestwa; uzasadnia się je na wniosek podmiotu posiadającego czynny dostęp do listy Królestwa zgłoszony na tej liście, chyba że prawo stanowi inaczej, albo z urzędu.
3. Pozostałe postanowienia, a także zarządzenia ogłasza się w ramach prowadzonego postępowania.
4. Oczywiste omyłki pisarskie w treści orzeczenia lub jego uzasadnienia, a także zarządzenia, można sprostować w każdym czasie odpowiednio postanowieniem lub zarządzeniem, także z urzędu.

Art. 8
1. Od wyroku wydanego w pierwszej instancji stronom przysługuje apelacja w ciągu 7 dni od dnia urzędowego ogłoszenia wyroku wraz z uzasadnieniem, chyba że postępowanie jest jednoinstancyjne. 2. Na postanowienia wydane w pierwszej instancji, kończące postępowanie, a także w innych wypadkach prawem przewidzianych, stronom przysługuje zażalenie w ciągu 3 dni od dnia urzędowego ogłoszenia postanowienia; wniesienie zażalenia jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o uzasadnienie. 3. Można skarżyć wyłącznie rozstrzygnięcia naruszające prawa lub interesy skarżącego; nie dotyczy to prokuratora. 4. Sąd pierwszej instancji, uznając zażalenie za oczywiście zasadne, może nie sporządzając uzasadnienia uchylić zaskarżone postanowienie i stosownie do okoliczności orzec w tym zakresie ponownie; na tak wydane postanowienie zażalenie przysługuje na zasadach ogólnych. 5. Sąd odwoławczy może na odrębny wniosek skarżącego rozpoznać środek zaskarżenia wniesiony po terminie, jeżeli uzna to za zasadne. 6. Rozpoznając środek zaskarżenia, sąd odwoławczy może sprostować oczywiste omyłki pisarskie w zaskarżonym orzeczeniu, także z urzędu.

Art. 9
1. Sąd może tymczasowo uregulować istniejący stan prawny lub faktyczny, jeżeli jest to zasadne ze względu na konieczność zabezpieczenia porządku publicznego lub ważnego interesu prywatnego, choćby postępowanie sądowe nie zostało jeszcze wszczęte.
2. Postanowienie tymczasowe jest natychmiast wykonalne, chyba że sąd postanowi inaczej.
3. Na postanowienie tymczasowe przysługuje zażalenie wnioskodawcy w zakresie nie uwzględnienia jego żądania, a także innemu podmiotowi w zakresie, w jakim postanowienie ogranicza jego prawa. 4. Sąd może zmieniać postanowienie tymczasowe stosownie do okoliczności, także z urzędu.

Art. 10.
1. W sprawach karnych, gdy oskarżony w trakcie postępowania przygotowawczego lub postępowania sądowego opuścił Dreamland, sąd może na wniosek oskarżyciela lub z urzędu orzec zaocznie. 2. Dla orzeczenia zaocznego wykorzystuje się ostatnie znane dane oskarżonego wpisane do właściwych rejestrów. 3. Orzeczoną karę wykonuje się po powrocie osoby.

Art. 11
1. Sąd Królestwa w drodze uchwały może ustalać reguły postępowania sądowego w zakresie, w jakim postępowanie to nie jest uregulowane Konstytucją Królestwa, ustawami federalnymi lub dekretami królewskimi, a w odniesieniu do sądów krajowych także właściwym prawem krajowym. 2. Sąd może odstąpić od reguł postępowania ustalonych przez Sąd Królestwa, także z urzędu, jeżeli w konkretnej sprawie jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości; postanowienie podlega uzasadnieniu z urzędu.
3. Tryb postępowania w zakresie odrębnie nieuregulowanym określa sędzia przewodniczący.

Rozdział III
Obowiązki i prawa sędziów

Art. 12
1. Obejmując urząd, sędzia składa ślubowanie według następującej roty: “Ślubuję uroczyście jako Sędzia [nazwa sądu] służyć wiernie Królestwu stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”. 2. Prezes Sądu Królestwa składa ślubowanie według następującej roty: “Ślubuję uroczyście jako Prezes Sądu Królestwa służyć wiernie Królestwu stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości oraz strzec niezawisłości sędziów i niezależności sądów Królestwa.”. 3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty na listę dyskusyjną Królestwa.

Art. 13
1. Sędzia obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu. 2. Za naruszenie prawa oraz obowiązków służbowych sędzia odpowiada dyscyplinarnie przed Sądem Królestwa.
3. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje na wniosek Króla, prezesa sądu lub innego sędziego.
4. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego może wystąpić również, za pośrednictwem Króla, inny organ władzy publicznej.

Art. 14
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia;
(4) wydalenie ze służby.

2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być niższe od 1/5 wynagrodzenia sędziego orzekającego w pierwszej instancji. 3. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza odpowiedzialności na zasadach ogólnych.

Art. 15
1. Sąd Królestwa stwierdza z urzędu opróżnienie urzędu sędziego, jeżeli zajmujący je sędzia nie uczestniczy w pracach sądu i nie zgłasza woli dalszego uczestniczenia.
2. Sąd Królestwa stwierdza opróżnienie urzędu także wówczas, gdy zajmujący je sędzia wprawdzie wyraża gotowość uczestniczenia w pracach sądu, to jednak w nich nie uczestniczy.

Art. 16
1. Sędziemu Sądu Królestwa przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości równej 2/3 wartości miesięcznych apanaży królewskich, ustalanych zgodnie z odrębnymi przepisami; tak ustalone wynagrodzenie sędziego nie może być niższe aniżeli wynagrodzenie senatora Królestwa. 2. Pozostałym sędziom przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości połowy wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa. 3. Prezesom sądów przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości 1/10 wynagrodzenia sędziego właściwego sądu. 4. Wynagrodzenia wypłaca Prezes Sądu Królestwa do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wypłaca się wynagrodzenie. 5. Jeżeli sędzia rozpoczął lub zakończył służbę w trakcie miesiąca, należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku. 6. Sędziemu przysługuje prawo zamieszkania, w warunkach odpowiednich do godności sprawowanego urzędu, na koszt sądu przez czas sprawowania urzędu i w ciągu miesiąca po zakończeniu służby; prawo zamieszkania po zakończeniu służby nie przysługuje, jeżeli jej zakończenie nastąpiło na skutek postępowania dyscyplinarnego.

Art. 17
1. Sędziom nie wolno piastować funkcji w administracji państwowej na szczeblu federalnym oraz kandydować do Izby Poselskiej. 2. Każdy sędzia jest zobowiązany poinformować Prezesa Sądu o piastowanych funkcjach publicznych w administracji krajowej oraz prowadzonej działalności gospodarczej, naukowej i dydaktycznej. 3. Sędzia, który piastuje funkcje publiczne w administracji krajowej jednej z prowincji nie może orzekać w sprawach, w których stroną jest ta Prowincja lub jej władze.
4. Sędzia, który prowadzi działalność gospodarczą lub jest zatrudniony w przedsiębiorstwie nie może orzekać w sprawie, w której stroną są przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w tej samej lub zbliżonej branży gospodarki.
5. Sędziemu, który pobiera regularne dochody z innych źródeł niż wynagrodzenie sędziego, nie przysługuje wynagrodzenie sędziego.

Art. 18
1. Żaden organ władzy publicznej nie może, bez zgody Sądu Królestwa, prowadzić przeciwko sędziemu postępowania umożliwiającego zastosowanie jakiejkolwiek sankcji.
2. Prezes Sądu Królestwa może wyrazić zgodę na dokonanie czynności nie cierpiącej zwłoki.

Rozdział IV
Sąd Królestwa

Art. 19
1. Sąd Królestwa jest naczelnym organem wymiaru sprawiedliwości w Królestwie.
2. Sąd Królestwa sprawuje nadzór judykacyjny nad działalnością pozostałych sądów, w szczególności poprzez rozpoznawanie apelacji od orzeczeń innych sądów oraz udzielanie odpowiedzi na pytania prawne. 3. Ilekroć Król sprawuje osobiście najwyższą władzę sądowniczą, orzeka w Sądzie Królestwa.

Art. 20
1. Na wniosek Króla niesprawującego osobiście najwyższej władzy sądowniczej, Prokuratora Generalnego Królestwa lub federalnego ministra właściwego do spraw sprawiedliwości, Sąd Królestwa może wznowić postępowanie prawomocnie zakończone, jeżeli uchylenie prawomocnego orzeczenia jest konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości. 2. W przedmiocie wznowienia postępowania Sąd Królestwa wydaje wyrok po przeprowadzeniu rozprawy, którym uchyla prawomocne orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji albo orzeka co do istoty jeżeli uzna, że przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie nie jest konieczne, bądź odmawia wznowienia postępowania.
3. Wyrok wydany w sprawie karnej na skutek wznowienia postępowania nie może zmieniać prawomocnego orzeczenia na niekorzyść skazanego.

Art. 21
1. Król, jeżeli nie sprawuje osobiście najwyższej władzy sądowniczej, sądy oraz inne organy władzy publicznej, a także grupy co najmniej 3 obywateli, mogą wnosić o udzielenie przez Sąd Królestwa odpowiedzi na pytanie prawne.
2. Wykładnia prawa dokonana na skutek pytania prawnego wiąże sądy krajowe oraz inne organy władzy publicznej do czasu zmiany odpowiednich przepisów albo odstąpienia przez Sąd Królestwa od dotychczasowej wykładni. 3. Udzielając odpowiedzi na pytanie prawne, Sąd Królestwa podejmuje uchwałę; w tym samym trybie Sąd Królestwa może odmówić udzielenia odpowiedzi na pytanie prawne, jeżeli w zakresie objętym pytaniem brak jest zasadniczej wątpliwości co do prawa. 4. Uchwała Sądu Królestwa podlega ogłoszeniu na liście Królestwa wraz z uzasadnieniem.

Art. 22
1. Sąd Królestwa urzęduje w Pałacu Sprawiedliwości w Królewskim Stołecznym Mieście Dreamopolis.
2. Siły porządkowe oraz wojsko mogą wkroczyć i przebywać na terenie Pałacu Sprawiedliwości wyłącznie na wezwanie Prezesa Sądu Królestwa. 3. Sąd Królestwa prowadzi własny serwis internetowy. 4. Serwisem, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, mogą zostać objęte również pozostałe sądy, a także inne organy, jeżeli działalność tych organów jest związana z działalnością sądów w stopniu uzasadniającym objęcie wspólnym serwisem.

Art. 23
1. Sąd Królestwa prowadzi oficjalny zbiór aktów prawnych, obejmujący co najmniej orzeczenia Sądu oraz wszystkie obowiązujące federalne akty normatywne.
2. Poszczególne akty prawne wprowadza się do zbioru na podstawie właściwych urzędowych ogłoszeń.
3. Domniemywa się, że tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze jest identyczny z tekstem oficjalnym.
4. Nie ponosi odpowiedzialności karnej ani administracyjnej, kto działa w oparciu o tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze, chyba że działa w złej wierze.

Rozdział V
Sądy powszechne

Art. 24
1. Sądami powszechnymi są:
(1) Sąd Prowincji;
(2) sądy krajowe, w razie ich utworzenia.
2. Jeżeli właściwe prawo krajowe nie stanowi inaczej, o utworzeniu i zniesieniu Sądu Krajowego Prowincji postanawia jej Namiestnik Koronny. 3. Sędziowie Sądu Prowincji mogą orzekać w sądach krajowych za zgodą Prezesa Sądu Królestwa.
4. Sędziowie sądów krajowych orzekają w Sądzie Prowincji, jeżeli zostaną wezwani przez Prezesa Sądu Królestwa.

Art. 25
1. Sąd Prowincji jest sądem właściwym w pierwszej instancji w sprawach, w których:
(1) pozwanym jest Skarb Królestwa lub federalny organ władzy publicznej;
(2) pozwanym, oskarżonym, wnioskodawcą albo skarżącym jest podmiot
zamieszkały albo mający siedzibę w Domenie Królewskiej;
(3) brak jest właściwego sądu krajowego.
2. Sąd krajowy jest właściwy w pierwszej instancji w sprawach, w których pozwany, wnioskodawca, oskarżony albo skarżący ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze właściwej Prowincji, z wyłączeniem spraw między Prowincjami.
3. Strony sporu już istniejącego albo mogącego powstać w przyszłości mogą zawrzeć umowę o sąd powszechny właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji; jednakże gdyby właściwy według umowy sąd nie funkcjonował, sądem właściwym w pierwszej instancji jest Sąd Prowincji.

Art. 26
1. Sąd powszechny, który nie jest właściwy do rozpoznania zgłoszonego żądania, przekazuje sprawę sądowi właściwemu z urzędu; nie dotyczy to właściwości wynikającej z umowy o właściwość sądu powszechnego. 2. Na wniosek właściwego sądu powszechnego, Sąd Królestwa może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi powszechnemu, jeżeli służyć to będzie zachowaniu należytego wymiaru sprawiedliwości.

Art. 27
1. Strona postępowania przed sądem powszechnym może wnosić do Sądu Królestwa o przekazanie sprawy innemu sądowi powszechnemu, jeżeli jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości. 2. Uprawnienie o którym mowa w ustępie poprzedzającym przysługuje w każdej sprawie również prokuratorowi.

Art. 28
1. Sądy krajowe wykonują również czynności określone we właściwym prawie krajowym.
2. Jeżeli prawo krajowe powierza sądowi krajowemu określone kompetencje, a brak jest właściwego sądu krajowego uznaje się, że prawo krajowe powierza dane kompetencje Sądowi Prowincji, chyba że wprost stanowi ono inaczej.
3. Prokurator Generalny Królestwa może zwrócić się do Sądu Królestwa o uchylenie jako niekonstytucyjnych postanowień prawa krajowego, które powierzają sądowi krajowemu funkcje nie dające się pogodzić z ustrojową rolą sądownictwa, a władze krajowe nie usunęły tego stanu, mimo wystąpienia Prokuratora Generalnego Królestwa lub właściwego Prokuratora Prowincji.

Art. 29
1. Jeżeli Sąd Prowincji nie funkcjonuje, jego jurysdykcję sprawuje sąd krajowy wskazany przez Sąd Królestwa w drodze uchwały podjętej w pełnym składzie i ogłaszanej na liście dyskusyjnej Królestwa; możliwe jest wskazanie różnych sądów krajowych dla poszczególnych kategorii spraw. 2. Sąd Królestwa przejmuje jurysdykcję Sądu Prowincji jeżeli uzna, że ustalenie właściwości jakiegokolwiek sądu krajowego w myśl ustępu poprzedzającego nie jest możliwe.
3. Jeżeli Sąd Królestwa sprawuje jurysdykcję Sądu Prowincji, środki zaskarżenia od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji rozpoznaje Sąd Królestwa w pełnym składzie, z wyłączeniem sędziego orzekającego w pierwszej instancji.
4. W przypadku niemożności utworzenia składu orzekającego zgodnie z ustępem poprzedzającym, środki zaskarżenia rozpoznaje Król w ramach sprawowania najwyższej władzy sądowniczej.

Rozdział VI
Asesorzy sądowi

Art. 30
Powoływanie i odwoływanie asesorów sądowych, zwanych dalej “asesorami” reguluje Konstytucja Królestwa.

Art. 31
1. Asesor sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie jemu powierzonym w sądzie powszechnym, w którym został powołany. 2. Jeżeli Król powołując asesora nie postanowił inaczej, asesor sprawuje wymiar sprawiedliwości w I instancji we wszystkich sprawach cywilnych, karnych i administracyjnych, w tym również w postępowaniu nieprocesowym. 3. W zakresie orzekania asesorowi przysługują wszelkie uprawnienia sędziowskie, w tym prawo przewodniczenia w toku postępowania.

Art. 32
1. Asesorem może być ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za popełnienie przestępstwa;
(3) uzyskał tytuł co najmniej magistra prawa, względnie w ocenie Prezesa
Sądu Królestwa posiada wiedzę niezbędną do zawodowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości w Królestwie.
2. Obejmując stanowisko, asesor składa ślubowanie według następującej roty: “Ślubuję uroczyście jako asesor sądowy służyć wiernie Królestwu stojąc na straży Konstytucji, obowiązki asesora wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”. 3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty na listę dyskusyjną Królestwa.

Art. 33
1. Asesor obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu oraz stale podnosić swoje kwalifikacje.
2. Za naruszenie ślubowania asesor odpowiada dyscyplinarnie przed właściwym prezesem sądu.
3. Od decyzji prezesa sądu asesorowi przysługuje skarga do Sądu Królestwa. 4. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza odpowiedzialności na zasadach ogólnych.

Art. 34
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia.

2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być niższe od 1/5 wynagrodzenia asesora.
3. Jeżeli wcześniej stosowane kary dyscyplinarne okazały się nieskuteczne lub przewinienie asesora jest szczególnie ciężkie i świadczy o niezdolności do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, właściwy prezes sądu powszechnego zamiast wszczynać postępowanie dyscyplinarne może wystąpić za pośrednictwem Prezesa Sądu Królestwa do Króla z wnioskiem o odwołanie asesora.

Art. 35
Król odwołuje asesora w razie jego prawomocnego skazania za przestępstwo.

Art. 36
1. Asesorowi przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2/3 wynagrodzenia sędziego sądu powszechnego. 2. Wynagrodzenia wypłaca federalny minister właściwy do spraw sprawiedliwości do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który wypłaca się wynagrodzenie.
3. Jeżeli asesor został powołany lub odwołany w trakcie miesiąca, należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku. 4. Skarb Królestwa pokrywa rzeczywiście poniesione przez asesora koszty zamieszkania przez czas pełnienia funkcji i w ciągu miesiąca po jej zakończeniu; prawo do pokrycia rzeczywistych miesięcznych kosztów zamieszkania po odwołaniu ze stanowiska nie przysługuje, jeżeli asesor został pozbawiony stanowiska w trybie dyscyplinarnym.

Rozdział VII
Sędziowie pokoju

Art. 37
1. Sędziowie pokoju w zakresie wykonywanych obowiązków orzeczniczych są niezawiśli.
2. W zakresie nienaruszającym sędziowskiej niezawisłości, o której mowa w ustępie poprzedzającym, sędziowie pokoju podlegają Prezesowi Sądu Królestwa oraz właściwemu prezesowi sądu.

Art. 38
1. Sędzią pokoju może zostać ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za przestępstwo;
(3) nie pełni żadnych funkcji związanych ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim;
(4) daje należytą rękojmię zachowania bezstronności przy wykonywaniu
obowiązków orzeczniczych.
2. Sędziów pokoju powołuje Król na wniosek Prezesa Sądu Królestwa. 3. Namiestnicy Koronni oraz arystokraci Królestwa mają obowiązek sprawowania funkcji sędziego pokoju, jeżeli Prezes Sądu Królestwa zwróci się do Króla o ich powołanie dla zapewnienia należytego wymiaru sprawiedliwości.

Art. 39
1. Sędziowie pokoju orzekają w I instancji w sprawach cywilnych, karnych i administracyjnych.
2. Prezes Sądu Królestwa może, na wniosek zainteresowanego kandydata, zwrócić się do Króla o powołanie sędziego pokoju do orzekania w węższym zakresie spraw.

Art. 40
1. Sędzia pokoju zostaje odwołany przez Króla, jeżeli złoży taki wniosek. 2. Sędzia pokoju może zostać odwołany przez Króla na wniosek Prezesa Sądu Królestwa, jeżeli nie daje należytej rękojmi zachowania bezstronności przy wykonywaniu obowiązków orzeczniczych, w szczególności gdy nie wywiązuje się z powierzonych obowiązków. 3. Sędzia pokoju traci urząd z mocy prawa z chwilą:
(1) uprawomocnienia się wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa;
(2) utraty obywatelstwa;
(3) objęcia jakiejkolwiek funkcji związanej ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim.
4. Prezes Sądu Królestwa urzędowo ogłasza o utracie urzędu przez sędziego pokoju.
5. Jeżeli okoliczność uzasadniająca utratę urzędu, powstała przed wydaniem wyroku, zostanie ujawniona po jego wydaniu, każda ze stron może domagać się ponownego rozpoznania sprawy; uprawnienie to przysługuje również prokuratorowi.

Art. 41
1. Sędziowie pokoju orzekają w Sądzie Prowincji. 2. Sędziowie pokoju mogą orzekać w sądach krajowych, jeżeli właściwe prawo krajowe tak stanowi, przy czym sędziów pokoju do orzekania w danym sądzie krajowym wskazuje Prezesowi Sądu Królestwa właściwy Namiestnik Koronny.
3. Za zgodą Prezesa Sądu Królestwa możliwe jest jednoczesne orzekanie przez sędziego pokoju w kilku sądach.
4. Sędzia pokoju sporządza uzasadnienie wydanego wyroku jedynie w razie jego zaskarżenia.

Art. 42
1. Sędziowie pokoju pełnią swoje obowiązki honorowo i nie otrzymują wynagrodzenia.
2. Sędziom pokoju za rozpoznaną sprawę przysługuje zryczałtowany zwrot kosztów w wysokości 1/10 wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa. 3. Ryczałt wypłaca Prezes Sądu Królestwa w terminie 10 dni od uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie; jeżeli orzeczenie zostało zaskarżone, termin biegnie od dnia przesłania uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Prezesowi Sądu Królestwa.

Rozdział VIII
Obraza sądu

Art. 43
1. Kto obiektywnie i bez względu na swoje zamiary nie podporządkowuje się orzeczeniu sądu, zarządzeniu prezesa sądu lub sędziego przewodniczącego, albo swoim zachowaniem narusza powagę sądu, podlega odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu. 2. Poniesienie odpowiedzialności porządkowej nie wyklucza odpowiedzialności na zasadach ogólnych.

Art. 44
1. Jeżeli zgodnie z ustępem poprzedzającym sądu właściwego wskazać nie sposób, właściwy jest Sąd Prowincji. 2. O odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu orzeka z urzędu sąd wydający orzeczenie lub w którym wydano zarządzenie, bądź też sąd w którym toczy się postępowanie.
3. Sąd może zastosować, także łącznie, względem dopuszczającego się obrazy sądu następujące kary porządkowe:
(1) grzywnę;
(2) areszt sądowy;
(3) zawieszenie czynnego prawa dostępu do listy dyskusyjnej Królestwa.
4. Grzywnę za obrazę sądu wymierza się przez ustalenie stawki za każdy rozpoczęty dzień niepodporządkowania się podmiotu dopuszczającego się obrazy sądu, względnie jego zachowania naruszającego powagę sądu. 5. Areszt sądowy polega na umieszczeniu dopuszczającego się obrazy sądu pod strażą w zamkniętym pomieszczeniu znajdującym się w gmachu sądu, odpowiednio przystosowanym do tego celu, z jednoczesnym ogłoszeniem przez prezesa właściwego sądu faktu aresztowania danej osoby na liście dyskusyjnej Królestwa oraz w serwisie internetowym danego sądu. 6. Jeżeli dopuszczającym się obrazy sądu jest podmiot zbiorowy, odpowiedzialność porządkową w postaci aresztu sądowego oraz zawieszenia czynnego prawa dostępu do listy stosuje się względem osoby kierującej takim podmiotem, chyba że w ocenie sądu zasadne jest pociągnięcie do odpowiedzialności porządkowej innej osoby wchodzącej w skład tego podmiotu; dopuszczalne jest pociągnięcie do odpowiedzialności równocześnie kilku osób.
7. Odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu podlega także ten, kto mimo orzeczenia sankcji zawieszenia czynnego prawa dostępu do listy dyskusyjnej Królestwa, publikuje na liście Królestwa jakiekolwiek informacje pochodzące choćby pośrednio od dopuszczającego się obrazy sądu; nie dotyczy to opublikowania treści przeprosin.

Art. 45
1. Postanowienie porządkowe podlega uzasadnieniu z urzędu i jest natychmiast wykonalne.
2. Na postanowienie porządkowe wydane przez sąd powszechny przysługuje zażalenie.
3. Na postanowienie porządkowe wydane przez Sąd Królestwa zażalenie nie przysługuje; może być jednak ono uchylone w każdym czasie przez Sąd Królestwa lub Króla.

Art. 46
1. Areszt sądowy oraz pozbawienie czynnego prawa dostępu do listy dyskusyjnej Królestwa uchyla się, jeżeli dopuszczający się obrazy sądu wykonał nałożone nań obowiązki.
2. Wymienione w ustępie poprzedzającym kary porządkowe uchyla z urzędu sąd, który je wydał.
3. Jeżeli sąd wydający postanowienie porządkowe nie uchyla postanowienia mimo wykonania nałożonych obowiązków, każdy może wnieść zażalenie do Sądu Królestwa.
4. Uchylone ukaranie karą porządkową uznaje się za niebyłe; postanowień porządkowych nie wprowadza się do oficjalnego zbioru aktów prawnych, prowadzonego przez Sąd Królestwa.
5. O zwolnieniu z aresztu sądowego ogłasza się w sposób przewidziany dla ogłoszenia o aresztowaniu.

Rozdział IX
Koszty postępowania

Art. 47
1. Koszty postępowania obejmują opłatę sądową, zwaną dalej “opłatą”, wydatki Skarbu Królestwa ponoszone w związku z postępowaniem, jak również celowe wydatki stron związane z uczestniczeniem w postępowaniu sądowym.
2. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o stronie, rozumie się przez to również innego uczestnika postępowania sądowego.

Art. 48
1. Opłacie podlega:
(1) pozew;
(2) akt oskarżenia;
(3) skarga;
(4) pytanie prawne, z wyłączeniem kierowanego przez sąd;
(5) wniosek wszczynający postępowanie nieprocesowe;
(6) apelacja;
(7) zażalenie.

2. Opłatę uiszcza strona wnosząca pismo, na rachunek bankowy sądu właściwego do jego rozpoznania, najpóźniej w dniu złożenia wniosku. 3. Pismo od którego nie została uiszczona opłata w należytej wysokości, zwraca się bez wzywania do jej uiszczenia. 4. Opłata stanowi dochód Skarbu Królestwa, wykorzystywany w pierwszej kolejności na pokrycie kosztów funkcjonowania organów wymiaru sprawiedliwości.
5. Jeżeli opłatę ma uiścić Skarb Królestwa, pokrywa się ją ze środków pozostających w dyspozycji organu z którego działalnością związane jest postępowanie sądowe.

Art. 49
1. Cała opłata wynosi:
(1) w sprawach konstytucyjnych - 3.000 D;
(2) w sprawach cywilnych:
(a) o roszczenia majątkowe - 5 % wartości dochodzonego roszczenia
jednakże nie mniej aniżeli 100 D i nie więcej aniżeli 10.000 D,
(b) o roszczenia niemajątkowe - 1.000 D;
(3) w sprawach karnych - 1.500 D;
(4) w sprawach administracyjnych - 500 D;
(5) w sprawach o udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne - 1.000 D.
2. Całą opłatę pobiera się od pozwu, aktu oskarżenia, skargi, pytania prawnego wnoszonego przez inny podmiot aniżeli sąd lub grupa obywateli oraz apelacji.
3. Połowę opłaty pobiera się od wniosku wszczynającego postępowanie nieprocesowe oraz od pytania prawnego wnoszonego przez grupę obywateli. 4. Czwartą część opłaty pobiera się od zażaleń, chyba że prawo stanowi inaczej.

Art. 50
Prawo krajowe może zmienić wysokość opłaty w postępowaniu przed właściwym sądem krajowym, jednakże nie więcej aniżeli o połowę.

Art. 51
1. Wydatki Skarbu Królestwa obejmują w szczególności:
(1) wynagrodzenia biegłych z tytułu wydania opinii;
(2) koszty ogłoszeń prasowych;
(3) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
2. Wydatki ponosi tymczasowo Skarb Królestwa zaś wypłaca je prezes sądu, przed którym sprawa się toczy.
3. Skarb Królestwa nie może odmówić środków na dokonanie zarządzonej wypłaty.

Art. 52
1. Strona może zostać zwolniona w całości lub w części z obowiązku uiszczenia opłaty lub wydatków, jeżeli wykaże iż nie posiada majątku ani możliwości zarobkowych wystarczających do jej poniesienia. 2. Wniosek o zwolnienie z opłaty należy złożyć najpóźniej w piśmie podlegającym opłacie.
3. Wniosek o zwolnienie z wydatków należy złożyć do zamknięcia przewodu sądowego.
4. O zwolnieniu orzeka sąd właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji; jeżeli sprawa jest w toku, o zwolnieniu orzeka sąd rozpoznający sprawę. 5. Na odmowę zwolnienia stronie przysługuje zażalenie, które nie podlega opłacie.
6. (skreślony)
7. Zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty ma charakter tymczasowy i nie oznacza zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w przypadku przegrania sprawy w całości lub w części.

Art. 53
1. Wydatki stron obejmują wszelkie wydatki poniesione przez strony w związku z toczącym się postępowaniem, bezpośrednio w celu dochodzenia swoich praw, jeżeli ich poniesienie było celowe. 2. Do wydatków strony zalicza się w szczególności wynagrodzenie jednego pełnomocnika, a także obrońcy w sprawach karnych. 3. Rozporządzenie federalne wydane przez ministra właściwego do spraw sprawiedliwości może określić maksymalną wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, jaka może zostać uwzględniona przy ustalaniu kosztów postępowania; przed wydaniem rozporządzenia minister zasięga opinii Prezesa Sądu Królestwa.

Art. 54
1. Strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić poniesione przez stronę wygrywającą koszty postępowania.
2. Jeżeli stroną wygrywającą jest federalny lub krajowy organ władzy publicznej, zwrot kosztów zasądza się odpowiednio na rzecz Skarbu Królestwa lub właściwej Prowincji, ze wskazaniem danego organu. 3. Jeżeli strony uległy wzajemnie co do swoich żądań, koszty postępowania rozdziela się stosunkowo albo według zasad słuszności. 4. O kosztach postępowania rozstrzyga sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji.
5. Jeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie w danej instancji nie orzeczono o wszystkich kosztach postępowania, sąd orzeka o nich postanowieniem, przy czym o opłacie lub wydatkach Skarbu Królestwa może orzec z urzędu; na postanowienie przysługuje zażalenie.

Rozdział X
Postanowienia końcowe

Art. 55
1. Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2008 roku. 2. . Ustawę niniejszą stosuje się do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed jej wejściem w życie, jeżeli nie narusza to zasad należytego wymiaru sprawiedliwości.

Art. 56
Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc:
(1) ustawa federalna z dnia 28 października 2003 roku o Sądzie Królestwa;
(2) ustawa federalna z dnia 23 lutego 2007 roku o kosztach sądowych;
(3) dekret królewski z dnia 28 grudnia 2004 roku o asesorach sądowych;
(4) dekret królewski z dnia 2 marca 2004 roku o szczególnej właściwości
sądów.

Art. 57
1. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o martwych duszach i dziedziczeniu testamentowym w art. 17 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: “3. Prezes Sądu Królestwa może powierzyć wykonywanie kompetencji Notariusza Królestwa sędziemu sądu powszechnego.”. 2. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o obywatelstwie:
(1) w art. 4 ust. 1 słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”;
(2) w art. 7 ust. 3 (1) słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”;
(3) w art. 11a ust. 6 słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”.
3. W dekrecie królewskim z dnia 31 marca 2004 roku o porządku listy dyskusyjnej Królestwa, w art. 6 ust. 3 (9) i (10) otrzymują brzmienie: “(9) W z odpowiednią sygnaturą - wyrok sądowy;
(10) P z odpowiednią sygnaturą - postanowienie sądowe.”.
4. W ustawie federalnej z dnia 14 września 2002 roku o Izbie Poselskiej:
(1) w art. 12 i 13 występujące w różnych przypadkach słowa “Sąd
Królestwa” zastępuje się słowami “Sąd Prowincji” w odpowiednich przypadkach;
(2) art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

“1. W razie stwierdzenia przez Sąd Prowincji zasadności co najmniej jednej skargi na poprawność przeprowadzenia wyborów, Sąd Królestwa orzeka nieważność wyborów, jeżeli stwierdzone uchybienia są tego rodzaju, iż mogły istotnie wpłynąć na wynik wyborów; w przeciwnym wypadku Sąd Królestwa orzeka o ważności wyborów mimo stwierdzonych uchybień.”.
(3) art. 15 otrzymuje brzmienie:

“Art. 15.
W sprawach, o których mowa w niniejszej ustawie, Sąd Królestwa orzeka w pełnym składzie.”.
5. W dekrecie królewskim z dnia 23 października 2004 roku o wprowadzeniu systemu bankowego:
(4) art. 9 otrzymuje brzmienie:

“Art. 9.
Na decyzję ministra przysługuje wnioskodawcy skarga do sądu w ciągu 7 dni od dnia przesłania decyzji ministra; skarga musi zawierać uzasadnienie.”;
(5) art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

“5. Od decyzji ministra przysługuje zainteresowanym podmiotom skarga do sądu”.
6. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28 listopada 2002 roku, o ochronie konsumentów skreśla się art. 6. 7. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28 listopada 2002 roku, o postępowaniu administracyjnym w art. 16 skreśla się ust. 3 i 4.


Tysiace zabawnych wierszykw.Dodaj swoj
Sprawdz >>> http://link.interia.pl/f1fcd Received on Sat 18 Apr 2009 - 12:53:30 CEST

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:05 CET