o zmianie ustawy federalnej o sądownictwie i ustawy federalnej-Kodeksu karnego.
My, Edward I Artur, Król Dreamlandu, Najwyższy Zwierzchnik Furlandii, Luindoru, Morlandu, Surmali i Weblandu, Najwyższy Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Wielki Mistrz Heroldii Królestwa, etc.
stanowimy, co następuje:
Art. 1.
W ustawie federalnej z dnia 10 sierpnia 2008 roku o sądownictwie
wprowadza się następujące zmiany:
(1) art. 10 otrzymuje brzmienie:
"Art. 10.
1. W sprawach karnych, gdy oskarżony w trakcie postępowania
przygotowawczego lub postępowania sądowego opuścił Dreamland, sąd może
na wniosek oskarżyciela lub z urzędu orzec zaocznie.
2. Dla orzeczenia zaocznego wykorzystuje się ostatnie znane dane
oskarżonego wpisane do właściwych rejestrów.
3. Orzeczoną karę wykonuje się po powrocie osoby."
(2) w art. 52 skreśla się ust. 6.
Art. 2.
W art. 3.2. ustawy federalnej z dnia 12 marca 2004 roku - Kodeksu
karnego [j.t. z dn. 3 stycznia 2009 roku]:
(1) dotychczasową treść oznacza się jako ustęp 1;
(2) dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2. Bieg terminu ulega zawieszeniu na czas nieobecności skazanego w
Królestwie, jeśli wyrok wydano zaocznie".
Art. 3.
W sprawach karnych wszczętych przed wejściem w życie niniejszego dekretu
zastosowany areszt tymczasowy uważa się za wniosek oskarżyciela o
orzeczenie zaoczne.
Art. 4.
Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
(-) Edward I Artur, R.
(-) dr net. Krzysztof wicehrabia Jazłowiecki
USTAWA FEDERALNA
z dnia 12 marca 2004 roku
Kodeks karny.
[ogł. 13 marca 2004 r.]
[jednolity tekst z dnia 18 kwietnia 2009 roku]
CZĘŚĆ OGÓLNA
ROZDZIAŁ I
Odpowiedzialność karna
Art. 1.
1. Ustawę karną stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony
na terytorium Królestwa Dreamlandu.
2. Niniejszą ustawę karną stosuje się także do obywatela Królestwa
Dreamlandu, który popełnił przestępstwo na terytorium innego państwa
wirtualnego.
3. Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest
uznanie takiego czynu za przestępstwo również przez akt normatywny
obowiązujący w miejscu jego popełnienia.
4. Jeśli zachodzą różnice miedzy ustawą karną Królestwa Dreamlandu a
ustawą obowiązującą w miejscu popełnienia czynu, stosując ustawę karną
Królestwa Dreamlandu, sąd może uwzględnić te różnice na korzyść sprawcy.
5. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada każdy, kto popełnił
czyn zabroniony, przy czym wiek rzeczywisty sprawcy, jego stopień
rozwoju, właściwości i warunki osobiste, nie stanowią nadzwyczajnych
okoliczności łagodzących.
6. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn
zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego
popełnienia.
Art. 2.
Jeśli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia
przestępstwa, stosuje się ustawę nową, chyba że ustawa wcześniejsza jest
względniejsza dla sprawcy.
Art. 3.
1. Jeśli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już
zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.
2. Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe.
Art. 3.1.
Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło
18 miesięcy w przypadku zbrodni albo 8 miesięcy - w przypadku występku.
Art. 3.2.
1. Nie można wykonać orzeczonej kary, jeżeli od uprawomocnienia się
wyroku skazującego upłynęło 12 miesięcy.
2. Bieg terminu ulega zawieszeniu na czas nieobecności skazanego w
Królestwie, jeśli wyrok wydano zaocznie.
Art. 4.
1. Czyn uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub
zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek
stanowiący znamię czynu nastąpił lub podług zamiaru sprawcy miał nastąpić.
2. Czyn uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub
zaniechał działania, do którego był zobowiązany.
Art. 5.
1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera
bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
2. Sąd odstępuje od wymierzenia kary, jeśli przekroczenie granic obrony
koniecznej było wynikiem wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami
zamachu.
Art. 6.
Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z
uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem
godności człowieka.
ROZDZIAŁ II
Przestępstwo
Art. 7.
1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.
2. Za zbrodnię uważa się czyn zabroniony zagrożony karą banicji na czas
nie krótszy niż 6 miesięcy albo karę surowszą.
Art. 8.
1. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie, występek można popełnić także
nieumyślnie.
2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna
szkodliwość jest znikoma.
Art. 9.
Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
Art. 9.1.
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam
albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje
wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując
uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
Art. 9.2.
1. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała
czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w
szczególności dostarczając środków technicznych, udzielając rady lub
informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu,
szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu
zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.
2. Sąd wymierza karę za pomocnictwo w granicach zagrożenia
przewidzianego za sprawstwo.
Art. 10.
1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu
zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania,
które jednak nie następuje.
2. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego
dla danego przestępstwa.
Art. 11.
Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienie czynu
zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do
przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania.
Art. 12.
1. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu
zabronionego, nakłania ją do tego.
2. Sąd wymierza karę za podżeganie w granicach zagrożenia przewidzianego
dla danego przestępstwa.
Art. 13.
Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej
osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego.
ROZDZIAŁ III
Kary i środki karne
Art. 14.
Karami są:
(1) grzywna,
(2) banicja,
(3) eliminacja.
Art. 15.
1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek
oraz wysokość jednej stawki; najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś
najwyższa 100.
2. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego
warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe;
stawka dzienna nie może być niższa od 5 D, ani też przekraczać 15 D.
Art. 16.
1. Jeśli ustawa nie stanowi inaczej, kara banicji trwa najkrócej trzy
miesiące, najdłużej dziewięć miesięcy.
2. Skazany na karę banicji zobowiązany jest do ustąpienia z wszystkich
zajmowanych przez siebie stanowisk, czasowej rezygnacji z wykonywania
zawodu, prowadzenia określonej działalności gospodarczej.
3. W czasie odbywania kary banicji skazany pozbawiony jest prawa
przesyłania wiadomości elektronicznych na główną i wewnętrzne listy
dyskusyjne Królestwa Dreamlandu.
4. Za zabezpieczenie dóbr własnych skazanego odpowiada prokuratura.
Art. 17.
Przez karę eliminacji wymienioną w art. 14 (3), rozumie się bezwarunkowe
wygnanie, połączone z dożywotnim zakazem powrotu na terytorium Królestwa
Dreamlandu i trwałym przepadkiem mienia, które staje się własnością
Skarbu Królestwa.
Art. 17.1.
1. Nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej
dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju
albo, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, odstąpienie od wymierzenia
kary.
2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadkach
przewidzianych w ustawie, a także w szczególnie uzasadnionych wypadkach,
kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby
niewspółmiernie surowa; w szczególności:
(1) jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została
naprawiona albo pokrzywdzony i sprawca ułożyli się co do naprawienia szkody;
(2) ze względu na postawę sprawcy.
Art. 18.
Środkami karnymi są:
(1) pozbawienie praw publicznych,
(2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego
zawodu, lub prowadzenie określonej działalności gospodarczej,
(3) zakaz czynnego udziału w głównej i wewnętrznych listach dyskusyjnych,
(4) przepadek przedmiotów,
(5) pozbawienie tytułu szlacheckiego lub arystokratycznego,
(6) obowiązek naprawienia szkody,
(7) podanie wyroku do wiadomości publicznej.
Art. 19.
1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego
prawa wyborczego do organu władzy publicznej, utratę prawa do
sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach
i instytucjach państwowych - federalnych i krajowych, jak również utratę
posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego,
pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń
i tytułów honorowych.
2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę
banicji na czas nie krótszy niż 4 miesiące za przestępstwo popełnione w
wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.
Art. 20.
Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania
określonego zawodu, jeśli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa
stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie
stanowiska lub wykonywania zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.
Art. 21.
Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w
razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem
takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym
dobrom chronionym prawem.
Art. 22.
Sąd orzeka zakaz czynnego udziału w głównej i wewnętrznych listach
dyskusyjnych Królestwa Dreamlandu tj. przesyłania wiadomości
elektronicznych na w/w listy, chyba że orzeczono już karę banicji.
Art. 23.
Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z
przestępstwa, chyba że podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu.
Art. 24.
1. Sąd, w porozumieniu z Heroldią Królewską, może orzec pozbawienie
tytułu szlacheckiego, lub arystokratycznego w przypadku gdy sprawca
postąpił w sposób urągający braci szlacheckiej Królestwa Dreamlandu,
niegodny obywatela dreamlandzkiego.
2. Sąd może orzec pozbawienie tytułu szlacheckiego lub arystokratycznego
w razie skazania na karę banicji.
Art. 25.
W przypadku spowodowanej przez sprawcę szkody sąd może orzec obowiązek
naprawienia szkody.
Art. 26.
Sąd podaje wyrok do informacji publicznej każdorazowo po orzeczeniu kary.
Art. 27.
1. Ilekroć w niniejszym Kodeksie mowa jest o przemocy, rozumie się przez
to spamowanie, przesyłanie zainfekowanych wiadomości, a także każdy
rodzaj elektronicznego naruszenia nietykalności osobistej internauty.
2. Ilekroć w niniejszym Kodeksie mowa jest o groźbie bezprawnej, rozumie
się przez to groźbę o której mowa w art. 53, jak i groźbę spowodowania
postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci
zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź
spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę
prawa naruszonego przestępstwem.
CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA
ROZDZIAŁ IV
Przestępstwa przeciwko Królestwu
Art. 28.
Kto posługuje się więcej niż jednym obywatelstwem Królestwa Dreamlandu,
podlega karze banicji albo karze eliminacji.
Art. 29.
Kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie obszaru lub
zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Królestwa Dreamlandu, podejmuje
w porozumieniu z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do
urzeczywistnienia tego celu, podlega karze banicji na czas nie krótszy
od 6 miesięcy albo karze eliminacji.
Art. 30.
Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe
konstytucyjnego organu Królestwa Dreamlandu, podlega karze banicji na
czas nie krótszy od 6 miesięcy.
Art. 31.
Kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Królestwa Dreamlandu w
stosunkach z rządem obcego państwa wirtualnego, lub zagraniczną
organizacją, działa świadomie na szkodę Królestwa Dreamlandu, podlega
karze banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy.
Art. 32.
Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu lub innej organizacji
wirtualnej przeciwko Królestwu Dreamlandu, podlega karze banicji na czas
nie krótszy od 6 miesięcy albo karze eliminacji.
Art. 33.
Kto oddając usługi wywiadowcze Królestwu Dreamlandu wprowadza świadomie
w błąd dreamlandzki organ państwowy przez dostarczenie podrobionych
dokumentów lub innych przedmiotów, podlega karze grzywny albo karze banicji.
Art. 34.
Kto publicznie znieważa ogół obywateli lub Królestwo Dreamlandu,
podlega karze grzywny.
Art. 35.
1. Kto dopuszcza się czynnej napaści na Króla Dreamlandu, przez co
rozumie się spamowanie i przesyłanie zainfekowanych listów
elektronicznych na konto pocztowe monarchy, podlega karze grzywny w
wysokości co najmniej 50 stawek dziennych, karze banicji albo karze
eliminacji.
2. Kto publicznie znieważa Króla Dreamlandu, podlega karze grzywny albo
karze banicji.
Art. 36.
Kto na terytorium Królestwa Dreamlandu dopuszcza się znieważenia głowy
obcego państwa lub akredytowanego szefa przedstawicielstwa
dyplomatycznego takiego państwa albo osobę korzystającą z podobnej
ochrony na mocy umów lub powszechnie uznanych zwyczajów
międzynarodowych, podlega karze grzywny albo karze banicji.
ROZDZIAŁ V
Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu na
listach dyskusyjnych
Art. 37.
1. Kto, bezprawnie korzystając z cudzego konta pocztowego, występuje w
imieniu właściciela konta, podlega karze grzywny albo karze banicji.
2. Jeśli czyn określony w pkt 1 popełniono w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej, sprawca podlega karze banicji na okres nie krótszy od 4
miesięcy.
Art. 38.
Kto, wiedząc o infekcji własnego komputera, rozsyła listy elektroniczne,
narażając bezpośrednio komputer innej osoby na takie zarażenie, podlega
karze grzywny.
Art. 39.
Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój
państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych,
wyznaniowych lub innych podlega grzywnie albo karze banicji na czas do 4
miesięcy.
Art. 40.
Kto publicznie znieważa grupę ludności albo poszczególną osobę z powodu
jej przynależności narodowej, wyznaniowej albo z powodu jej
bezwyznaniowości podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 6
miesięcy.
Art. 41.
Kto, zabierając głos na wewnętrznej liście dyskusyjnej Królestwa
Dreamlandu, używa słów powszechnie uznawanych za wulgarne, podlega karze
grzywny.
ROZDZIAŁ VI
Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych
Art. 42.
1. Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe
organu administracji federalnej lub krajowej podlega karze grzywny albo
karze banicji na czas do 6 miesięcy.
2. Tej samej karze podlega, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w
celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia lub
zaniechania prawnej czynności służbowej.
Art. 43.
Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli w zakresie inspekcji
skarbowej udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej podlega
karze grzywny.
Art. 44.
1. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść
majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda,
podlega karze banicji na czas od 4 do 8 miesięcy.
2. Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, uzależnia wykonanie
czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej, podlega karze
banicji na czas nie krótszy od 6 miesięcy.
Art. 45.
Kto udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej
osobie pełniącej funkcję publiczna, podlega karze banicji na czas do 6
miesięcy.
Art. 46.
Kto, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, podejmuje
się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkowa lub
jej obietnicę, podlega karze banicji.
ROZDZIAŁ VII
Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości
Art. 47.
Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym
lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje
nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze banicji na czas do 6 miesięcy.
Art. 48.
Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o
przestępstwo, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie czynów
zabronionych, podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 4
miesięcy.
Art. 49.
Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi,
kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo albo w toku
postępowania zabiegi takie przedsiębierze, podlega karze grzywny albo
karze banicji na czas do 6 miesięcy.
Art. 50.
Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy
przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto
sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa podlega karze grzywy albo
karze banicji na czas do 6 miesięcy.
Art. 51.
Kto nie stosuje się do orzeczonej przez sąd kary grzywny, podlega karze
banicji do 6 miesięcy.
Art. 52.
Kto nie stosuje się do orzeczonej przez sąd kary banicji, podlega karze
eliminacji.
ROZDZIAŁ VIII
Przestępstwa przeciwko wolności
Art. 53.
1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub
szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną
obawę, że będzie spełniona, podlega karze grzywny albo karze banicji.
2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 54.
1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia
innej osoby do określonego działania lub zaniechania, podlega karze
grzywny albo karze banicji.
ROZDZIAŁ IX
Przestępstwa przeciwko obyczajności i wolności sumienia i wyznania
Art. 55.
Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie
przedmiot czci religijnej, podlega karze grzywny.
Art. 56.
Kto, przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego
położenia, narusza sferę życia prywatnego innej osoby, a zwłaszcza jej
seksualności, podlega karze grzywny albo karze banicji na czas do 4
miesięcy.
ROZDZIAŁ X
Przestępstwa przeciwko ochronie informacji
Art. 57.
Kto ujawnia lub wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje
stanowiące tajemnicę państwową, podlega karze grzywny albo karze banicji.
Art. 58.
1. Kto, wbrew przepisom ustawy lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu
ujawnia lub wykorzystuje informacje, z którą zapoznał się w związku z
pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością publiczną, społeczną,
gospodarczą lub naukową, podlega karze grzywny albo karze banicji.
2. Ściganie przestępstwa określonego w ust. 1 następuje na wniosek
pokrzywdzonego.
ROZDZIAŁ XI
Przestępstwa przeciwko mieniu
Art. 59.
Kto kradnie z włamaniem do konta bankowego, podlega karze banicji.
Art. 60.
Kto przywłaszcza sobie cudzą nieruchomość lub prawo majątkowe, podlega
karze grzywny albo karze banicji.
Art. 61.
1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do
niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą
wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do
należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze grzywny
albo karze banicji.
2. Tej samej karze podlega, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za
zwrot bezprawnie zabranej rzeczy.
USTAWA FEDERALNA
z dnia 10 sierpnia 2008 roku
o sądownictwie.
[jednolity tekst z dnia 18 kwietnia 2009 roku]
My, Edward I Artur, Król Dreamlandu, Najwyższy Zwierzchnik Furlandii, Luindoru, Morlandu, Surmali i Weblandu, Najwyższy Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Wielki Mistrz Heroldii, etc.
na zgodny wniosek Senatorów i Posłów w Naszym Parlamencie zgromadzonych stanowimy, co następuje:
Rozdział I
Postanowienia ogólne
Art. 1
1. Ustawa niniejsza określa ustrój sądownictwa Królestwa, w tym ustrój i
organizację sądów Królestwa zwanych dalej “sądami”, obowiązki i prawa
sędziów i asesorów, a także obowiązki innych podmiotów wobec sądów.
2. Zasady sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy w ramach
jurysdykcji przysługujących innym państwom określają stosowne traktaty
międzynarodowe.
Art. 2
1. Każdy podmiot może występować o ochronę swoich praw przed sąd dlań
właściwy.
2. Każdy obywatel może występować również o ochronę interesu
publicznego; nie dotyczy to postępowania w sprawach karnych.
3. Podmiotem w rozumieniu niniejszej ustawy jest:
(1)osoba fizyczna;
(2)osoba prawna, w tym Skarb Królestwa lub Prowincja;
(3)federalny lub krajowy organ władzy publicznej, nieposiadający
odrębnej od Skarbu Królestwa albo właściwej Prowincji osobowości
prawnej, jeżeli sprawa dotyczy bezpośrednio działalności tego organu;
(4)inna jednostka organizacyjna, jeżeli sąd uzna w konkretnej sprawie,
że jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości.
4. Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o żądaniu, oznacza to każdy
rodzaj oświadczenia mającego na celu wszczęcie postępowania sądowego lub
jego części, stosownie do danego rodzaju postępowania.
Art. 3
1. Każdy obowiązany jest udzielać sądowi pomocy w zakresie określonym
przez sąd, właściwego prezesa sądu lub sędziego przewodniczącego; w
szczególności każdy ma obowiązek stanąć przed sądem jako świadek i
złożyć zeznania, okazać żądane dokumenty lub inne przedmioty.
2. Każdy obowiązany jest podporządkować się prawomocnemu orzeczeniu
sądu, a także orzeczeniu nieprawomocnemu, jeżeli sąd nadał mu rygor
natychmiastowej wykonalności.
3. Organy władzy publicznej obowiązane są zapewnić wykonalność orzeczeń
sądowych w zakresie wynikającym z zakresu ich właściwości, a w szerszym
zakresie jeżeli tak stanowi wykonalne orzeczenie.
Art. 4
1. Prezes Sądu Królestwa czuwa nad przestrzeganiem sędziowskiej
niezawisłości oraz niezależności sądów.
2. Prezes Sądu Królestwa reprezentuje ogół sądów, sędziów, asesorów
sądowych oraz sędziów pokoju wobec innych podmiotów.
3. Prezes Sądu Królestwa sprawuje ogólne kierownictwo nad sądami i
odpowiada za ich należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie narusza
to sędziowskiej niezawisłości.
4. Prezes Sądu Królestwa wykonuje wszelkie kompetencje prezesów innych
sądów, jeżeli jest to konieczne dla zachowania należytego wymiaru
sprawiedliwości.
5. Król, przed powołaniem Prezesa Sądu Królestwa, zwraca się do prezesów
sądów powszechnych oraz sędziów Sądu Królestwa z wnioskiem o wskazanie
kandydata na stanowisko Prezesa Sądu Królestwa.
6. Po zakończeniu kadencji, dotychczasowy Prezes Sądu Królestwa pełni
swoje funkcje do czasu powołania następcy.
Art. 5
1. Prezes sądu kieruje działalnością danego sądu i odpowiada za jego
należyte funkcjonowanie w zakresie, w jakim nie narusza to sędziowskiej
niezawisłości.
2. Prezes sądu reprezentuje sąd wobec innych podmiotów.
3. W zakresie o którym mowa w ustępach poprzedzających, prezes sądu
podlega Prezesowi Sądu Królestwa.
4. Jeżeli w danym sądzie urzęduje jeden sędzia, przysługują mu prawa i
obowiązki prezesa oraz pełnego składu tego sądu.
Rozdział II
Postępowanie sądowe w ogólności
Art. 6
1. Sądy orzekają jednoosobowo na żądanie, chyba że prawo stanowi inaczej.
2. W wypadkach prawem przewidzianych, Sąd Królestwa podejmuje uchwały w
pełnym składzie.
3. Sąd Królestwa może postanowić o rozpoznaniu zawisłej przed nim sprawy
w pełnym składzie także z uwagi na jej precedensowy charakter lub inne
szczególne okoliczności.
4. Rozstrzygnięcie sprawy w danej instancji co do istoty następuje w
drodze wyroku, wydanego po przeprowadzeniu rozprawy.
5. Ilekroć przepisy odrębne przewidują tryb nieprocesowy, sąd rozstrzyga
w przedmiocie wniosku postanowieniem bez konieczności przeprowadzenia
rozprawy.
6. Sporne kwestie proceduralne oraz inne, nie stanowiące rozstrzygnięcia
sprawy co do istoty, sąd rozstrzyga postanowieniem.
7. Prezesi sądów w zakresie kierowania sądem oraz sędziowie
przewodniczący w zakresie kierowania postępowaniem wydają zarządzenia.
Art. 7
1. Wyroki uzasadnia się z urzędu i ogłasza na liście Królestwa wraz z
uzasadnieniem.
2. Postanowienia kończące postępowanie ogłasza się na liście Królestwa;
uzasadnia się je na wniosek podmiotu posiadającego czynny dostęp do
listy Królestwa zgłoszony na tej liście, chyba że prawo stanowi inaczej,
albo z urzędu.
3. Pozostałe postanowienia, a także zarządzenia ogłasza się w ramach
prowadzonego postępowania.
4. Oczywiste omyłki pisarskie w treści orzeczenia lub jego uzasadnienia,
a także zarządzenia, można sprostować w każdym czasie odpowiednio
postanowieniem lub zarządzeniem, także z urzędu.
Art. 8
1. Od wyroku wydanego w pierwszej instancji stronom przysługuje apelacja
w ciągu 7 dni od dnia urzędowego ogłoszenia wyroku wraz z uzasadnieniem,
chyba że postępowanie jest jednoinstancyjne.
2. Na postanowienia wydane w pierwszej instancji, kończące postępowanie,
a także w innych wypadkach prawem przewidzianych, stronom przysługuje
zażalenie w ciągu 3 dni od dnia urzędowego ogłoszenia postanowienia;
wniesienie zażalenia jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o uzasadnienie.
3. Można skarżyć wyłącznie rozstrzygnięcia naruszające prawa lub
interesy skarżącego; nie dotyczy to prokuratora.
4. Sąd pierwszej instancji, uznając zażalenie za oczywiście zasadne,
może nie sporządzając uzasadnienia uchylić zaskarżone postanowienie i
stosownie do okoliczności orzec w tym zakresie ponownie; na tak wydane
postanowienie zażalenie przysługuje na zasadach ogólnych.
5. Sąd odwoławczy może na odrębny wniosek skarżącego rozpoznać środek
zaskarżenia wniesiony po terminie, jeżeli uzna to za zasadne.
6. Rozpoznając środek zaskarżenia, sąd odwoławczy może sprostować
oczywiste omyłki pisarskie w zaskarżonym orzeczeniu, także z urzędu.
Art. 9
1. Sąd może tymczasowo uregulować istniejący stan prawny lub faktyczny,
jeżeli jest to zasadne ze względu na konieczność zabezpieczenia porządku
publicznego lub ważnego interesu prywatnego, choćby postępowanie sądowe
nie zostało jeszcze wszczęte.
2. Postanowienie tymczasowe jest natychmiast wykonalne, chyba że sąd
postanowi inaczej.
3. Na postanowienie tymczasowe przysługuje zażalenie wnioskodawcy w
zakresie nie uwzględnienia jego żądania, a także innemu podmiotowi w
zakresie, w jakim postanowienie ogranicza jego prawa.
4. Sąd może zmieniać postanowienie tymczasowe stosownie do okoliczności,
także z urzędu.
Art. 10.
1. W sprawach karnych, gdy oskarżony w trakcie postępowania
przygotowawczego lub postępowania sądowego opuścił Dreamland, sąd może
na wniosek oskarżyciela lub z urzędu orzec zaocznie.
2. Dla orzeczenia zaocznego wykorzystuje się ostatnie znane dane
oskarżonego wpisane do właściwych rejestrów.
3. Orzeczoną karę wykonuje się po powrocie osoby.
Art. 11
1. Sąd Królestwa w drodze uchwały może ustalać reguły postępowania
sądowego w zakresie, w jakim postępowanie to nie jest uregulowane
Konstytucją Królestwa, ustawami federalnymi lub dekretami królewskimi, a
w odniesieniu do sądów krajowych także właściwym prawem krajowym.
2. Sąd może odstąpić od reguł postępowania ustalonych przez Sąd
Królestwa, także z urzędu, jeżeli w konkretnej sprawie jest to konieczne
dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości; postanowienie podlega
uzasadnieniu z urzędu.
3. Tryb postępowania w zakresie odrębnie nieuregulowanym określa sędzia
przewodniczący.
Rozdział III
Obowiązki i prawa sędziów
Art. 12
1. Obejmując urząd, sędzia składa ślubowanie według następującej roty:
“Ślubuję uroczyście jako Sędzia [nazwa sądu] służyć wiernie Królestwu
stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie,
sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”.
2. Prezes Sądu Królestwa składa ślubowanie według następującej roty:
“Ślubuję uroczyście jako Prezes Sądu Królestwa służyć wiernie Królestwu
stojąc na straży Konstytucji, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie,
sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości oraz strzec
niezawisłości sędziów i niezależności sądów Królestwa.”.
3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty
na listę dyskusyjną Królestwa.
Art. 13
1. Sędzia obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu.
2. Za naruszenie prawa oraz obowiązków służbowych sędzia odpowiada
dyscyplinarnie przed Sądem Królestwa.
3. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje na wniosek Króla,
prezesa sądu lub innego sędziego.
4. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego może wystąpić
również, za pośrednictwem Króla, inny organ władzy publicznej.
Art. 14
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia;
(4) wydalenie ze służby.
2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas
dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być niższe
od 1/5 wynagrodzenia sędziego orzekającego w pierwszej instancji.
3. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 15
1. Sąd Królestwa stwierdza z urzędu opróżnienie urzędu sędziego, jeżeli
zajmujący je sędzia nie uczestniczy w pracach sądu i nie zgłasza woli
dalszego uczestniczenia.
2. Sąd Królestwa stwierdza opróżnienie urzędu także wówczas, gdy
zajmujący je sędzia wprawdzie wyraża gotowość uczestniczenia w pracach
sądu, to jednak w nich nie uczestniczy.
Art. 16
1. Sędziemu Sądu Królestwa przysługuje miesięczne wynagrodzenie w
wysokości równej 2/3 wartości miesięcznych apanaży królewskich,
ustalanych zgodnie z odrębnymi przepisami; tak ustalone wynagrodzenie
sędziego nie może być niższe aniżeli wynagrodzenie senatora Królestwa.
2. Pozostałym sędziom przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości
połowy wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa.
3. Prezesom sądów przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości 1/10
wynagrodzenia sędziego właściwego sądu.
4. Wynagrodzenia wypłaca Prezes Sądu Królestwa do 10. dnia miesiąca
następującego po miesiącu, za który wypłaca się wynagrodzenie.
5. Jeżeli sędzia rozpoczął lub zakończył służbę w trakcie miesiąca,
należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość
wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym
miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku.
6. Sędziemu przysługuje prawo zamieszkania, w warunkach odpowiednich do
godności sprawowanego urzędu, na koszt sądu przez czas sprawowania
urzędu i w ciągu miesiąca po zakończeniu służby; prawo zamieszkania po
zakończeniu służby nie przysługuje, jeżeli jej zakończenie nastąpiło na
skutek postępowania dyscyplinarnego.
Art. 17
1. Sędziom nie wolno piastować funkcji w administracji państwowej na
szczeblu federalnym oraz kandydować do Izby Poselskiej.
2. Każdy sędzia jest zobowiązany poinformować Prezesa Sądu o
piastowanych funkcjach publicznych w administracji krajowej oraz
prowadzonej działalności gospodarczej, naukowej i dydaktycznej.
3. Sędzia, który piastuje funkcje publiczne w administracji krajowej
jednej z prowincji nie może orzekać w sprawach, w których stroną jest ta
Prowincja lub jej władze.
4. Sędzia, który prowadzi działalność gospodarczą lub jest zatrudniony w
przedsiębiorstwie nie może orzekać w sprawie, w której stroną są
przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w tej samej lub
zbliżonej branży gospodarki.
5. Sędziemu, który pobiera regularne dochody z innych źródeł niż
wynagrodzenie sędziego, nie przysługuje wynagrodzenie sędziego.
Art. 18
1. Żaden organ władzy publicznej nie może, bez zgody Sądu Królestwa,
prowadzić przeciwko sędziemu postępowania umożliwiającego zastosowanie
jakiejkolwiek sankcji.
2. Prezes Sądu Królestwa może wyrazić zgodę na dokonanie czynności nie
cierpiącej zwłoki.
Rozdział IV
Sąd Królestwa
Art. 19
1. Sąd Królestwa jest naczelnym organem wymiaru sprawiedliwości w
Królestwie.
2. Sąd Królestwa sprawuje nadzór judykacyjny nad działalnością
pozostałych sądów, w szczególności poprzez rozpoznawanie apelacji od
orzeczeń innych sądów oraz udzielanie odpowiedzi na pytania prawne.
3. Ilekroć Król sprawuje osobiście najwyższą władzę sądowniczą, orzeka w
Sądzie Królestwa.
Art. 20
1. Na wniosek Króla niesprawującego osobiście najwyższej władzy
sądowniczej, Prokuratora Generalnego Królestwa lub federalnego ministra
właściwego do spraw sprawiedliwości, Sąd Królestwa może wznowić
postępowanie prawomocnie zakończone, jeżeli uchylenie prawomocnego
orzeczenia jest konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości.
2. W przedmiocie wznowienia postępowania Sąd Królestwa wydaje wyrok po
przeprowadzeniu rozprawy, którym uchyla prawomocne orzeczenie i
przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji
albo orzeka co do istoty jeżeli uzna, że przeprowadzenie postępowania
dowodowego w sprawie nie jest konieczne, bądź odmawia wznowienia
postępowania.
3. Wyrok wydany w sprawie karnej na skutek wznowienia postępowania nie
może zmieniać prawomocnego orzeczenia na niekorzyść skazanego.
Art. 21
1. Król, jeżeli nie sprawuje osobiście najwyższej władzy sądowniczej,
sądy oraz inne organy władzy publicznej, a także grupy co najmniej 3
obywateli, mogą wnosić o udzielenie przez Sąd Królestwa odpowiedzi na
pytanie prawne.
2. Wykładnia prawa dokonana na skutek pytania prawnego wiąże sądy
krajowe oraz inne organy władzy publicznej do czasu zmiany odpowiednich
przepisów albo odstąpienia przez Sąd Królestwa od dotychczasowej wykładni.
3. Udzielając odpowiedzi na pytanie prawne, Sąd Królestwa podejmuje
uchwałę; w tym samym trybie Sąd Królestwa może odmówić udzielenia
odpowiedzi na pytanie prawne, jeżeli w zakresie objętym pytaniem brak
jest zasadniczej wątpliwości co do prawa.
4. Uchwała Sądu Królestwa podlega ogłoszeniu na liście Królestwa wraz z
uzasadnieniem.
Art. 22
1. Sąd Królestwa urzęduje w Pałacu Sprawiedliwości w Królewskim
Stołecznym Mieście Dreamopolis.
2. Siły porządkowe oraz wojsko mogą wkroczyć i przebywać na terenie
Pałacu Sprawiedliwości wyłącznie na wezwanie Prezesa Sądu Królestwa.
3. Sąd Królestwa prowadzi własny serwis internetowy.
4. Serwisem, o którym mowa w ustępie poprzedzającym, mogą zostać objęte
również pozostałe sądy, a także inne organy, jeżeli działalność tych
organów jest związana z działalnością sądów w stopniu uzasadniającym
objęcie wspólnym serwisem.
Art. 23
1. Sąd Królestwa prowadzi oficjalny zbiór aktów prawnych, obejmujący co
najmniej orzeczenia Sądu oraz wszystkie obowiązujące federalne akty
normatywne.
2. Poszczególne akty prawne wprowadza się do zbioru na podstawie
właściwych urzędowych ogłoszeń.
3. Domniemywa się, że tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze jest
identyczny z tekstem oficjalnym.
4. Nie ponosi odpowiedzialności karnej ani administracyjnej, kto działa
w oparciu o tekst aktu prawnego ujęty w zbiorze, chyba że działa w złej
wierze.
Rozdział V
Sądy powszechne
Art. 24
1. Sądami powszechnymi są:
(1) Sąd Prowincji;
(2) sądy krajowe, w razie ich utworzenia.
2. Jeżeli właściwe prawo krajowe nie stanowi inaczej, o utworzeniu i
zniesieniu Sądu Krajowego Prowincji postanawia jej Namiestnik Koronny.
3. Sędziowie Sądu Prowincji mogą orzekać w sądach krajowych za zgodą
Prezesa Sądu Królestwa.
4. Sędziowie sądów krajowych orzekają w Sądzie Prowincji, jeżeli zostaną
wezwani przez Prezesa Sądu Królestwa.
Art. 25
1. Sąd Prowincji jest sądem właściwym w pierwszej instancji w sprawach,
w których:
(1) pozwanym jest Skarb Królestwa lub federalny organ władzy publicznej;
(2) pozwanym, oskarżonym, wnioskodawcą albo skarżącym jest podmiot
zamieszkały albo mający siedzibę w Domenie Królewskiej;
(3) brak jest właściwego sądu krajowego.
2. Sąd krajowy jest właściwy w pierwszej instancji w sprawach, w których
pozwany, wnioskodawca, oskarżony albo skarżący ma miejsce zamieszkania
lub siedzibę na obszarze właściwej Prowincji, z wyłączeniem spraw między
Prowincjami.
3. Strony sporu już istniejącego albo mogącego powstać w przyszłości
mogą zawrzeć umowę o sąd powszechny właściwy do rozpoznania sprawy w
pierwszej instancji; jednakże gdyby właściwy według umowy sąd nie
funkcjonował, sądem właściwym w pierwszej instancji jest Sąd Prowincji.
Art. 26
1. Sąd powszechny, który nie jest właściwy do rozpoznania zgłoszonego
żądania, przekazuje sprawę sądowi właściwemu z urzędu; nie dotyczy to
właściwości wynikającej z umowy o właściwość sądu powszechnego.
2. Na wniosek właściwego sądu powszechnego, Sąd Królestwa może przekazać
sprawę do rozpoznania innemu sądowi powszechnemu, jeżeli służyć to
będzie zachowaniu należytego wymiaru sprawiedliwości.
Art. 27
1. Strona postępowania przed sądem powszechnym może wnosić do Sądu
Królestwa o przekazanie sprawy innemu sądowi powszechnemu, jeżeli jest
to konieczne dla zachowania należytego wymiaru sprawiedliwości.
2. Uprawnienie o którym mowa w ustępie poprzedzającym przysługuje w
każdej sprawie również prokuratorowi.
Art. 28
1. Sądy krajowe wykonują również czynności określone we właściwym prawie
krajowym.
2. Jeżeli prawo krajowe powierza sądowi krajowemu określone kompetencje,
a brak jest właściwego sądu krajowego uznaje się, że prawo krajowe
powierza dane kompetencje Sądowi Prowincji, chyba że wprost stanowi ono
inaczej.
3. Prokurator Generalny Królestwa może zwrócić się do Sądu Królestwa o
uchylenie jako niekonstytucyjnych postanowień prawa krajowego, które
powierzają sądowi krajowemu funkcje nie dające się pogodzić z ustrojową
rolą sądownictwa, a władze krajowe nie usunęły tego stanu, mimo
wystąpienia Prokuratora Generalnego Królestwa lub właściwego Prokuratora
Prowincji.
Art. 29
1. Jeżeli Sąd Prowincji nie funkcjonuje, jego jurysdykcję sprawuje sąd
krajowy wskazany przez Sąd Królestwa w drodze uchwały podjętej w pełnym
składzie i ogłaszanej na liście dyskusyjnej Królestwa; możliwe jest
wskazanie różnych sądów krajowych dla poszczególnych kategorii spraw.
2. Sąd Królestwa przejmuje jurysdykcję Sądu Prowincji jeżeli uzna, że
ustalenie właściwości jakiegokolwiek sądu krajowego w myśl ustępu
poprzedzającego nie jest możliwe.
3. Jeżeli Sąd Królestwa sprawuje jurysdykcję Sądu Prowincji, środki
zaskarżenia od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji rozpoznaje Sąd
Królestwa w pełnym składzie, z wyłączeniem sędziego orzekającego w
pierwszej instancji.
4. W przypadku niemożności utworzenia składu orzekającego zgodnie z
ustępem poprzedzającym, środki zaskarżenia rozpoznaje Król w ramach
sprawowania najwyższej władzy sądowniczej.
Rozdział VI
Asesorzy sądowi
Art. 30
Powoływanie i odwoływanie asesorów sądowych, zwanych dalej “asesorami”
reguluje Konstytucja Królestwa.
Art. 31
1. Asesor sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie jemu powierzonym w
sądzie powszechnym, w którym został powołany.
2. Jeżeli Król powołując asesora nie postanowił inaczej, asesor sprawuje
wymiar sprawiedliwości w I instancji we wszystkich sprawach cywilnych,
karnych i administracyjnych, w tym również w postępowaniu nieprocesowym.
3. W zakresie orzekania asesorowi przysługują wszelkie uprawnienia
sędziowskie, w tym prawo przewodniczenia w toku postępowania.
Art. 32
1. Asesorem może być ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za popełnienie przestępstwa;
(3) uzyskał tytuł co najmniej magistra prawa, względnie w ocenie Prezesa
Sądu Królestwa posiada wiedzę niezbędną do zawodowego sprawowania
wymiaru sprawiedliwości w Królestwie.
2. Obejmując stanowisko, asesor składa ślubowanie według następującej roty:
“Ślubuję uroczyście jako asesor sądowy służyć wiernie Królestwu stojąc
na straży Konstytucji, obowiązki asesora wypełniać sumiennie,
sprawiedliwość wymierzać bezstronnie według prawa i mego sumienia, a w
postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”.
3. Ślubowanie składa się przez przesłanie podpisanej przez siebie roty
na listę dyskusyjną Królestwa.
Art. 33
1. Asesor obowiązany jest dochować wierności złożonemu ślubowaniu oraz
stale podnosić swoje kwalifikacje.
2. Za naruszenie ślubowania asesor odpowiada dyscyplinarnie przed
właściwym prezesem sądu.
3. Od decyzji prezesa sądu asesorowi przysługuje skarga do Sądu Królestwa.
4. Poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 34
1. Karami dyscyplinarnymi są:
(1) upomnienie;
(2) nagana;
(3) czasowe obniżenie wynagrodzenia.
2. Czasowe obniżenie wynagrodzenia nie może być orzeczone na czas
dłuższy aniżeli 3 miesiące, a obniżone wynagrodzenie nie może być niższe
od 1/5 wynagrodzenia asesora.
3. Jeżeli wcześniej stosowane kary dyscyplinarne okazały się
nieskuteczne lub przewinienie asesora jest szczególnie ciężkie i
świadczy o niezdolności do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, właściwy
prezes sądu powszechnego zamiast wszczynać postępowanie dyscyplinarne
może wystąpić za pośrednictwem Prezesa Sądu Królestwa do Króla z
wnioskiem o odwołanie asesora.
Art. 35
Król odwołuje asesora w razie jego prawomocnego skazania za przestępstwo.
Art. 36
1. Asesorowi przysługuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2/3
wynagrodzenia sędziego sądu powszechnego.
2. Wynagrodzenia wypłaca federalny minister właściwy do spraw
sprawiedliwości do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który
wypłaca się wynagrodzenie.
3. Jeżeli asesor został powołany lub odwołany w trakcie miesiąca,
należne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że miesięczną wartość
wynagrodzenia dzieli się przez 30 i mnoży przez liczbę dni w danym
miesiącu, w trakcie których pozostawał na stanowisku.
4. Skarb Królestwa pokrywa rzeczywiście poniesione przez asesora koszty
zamieszkania przez czas pełnienia funkcji i w ciągu miesiąca po jej
zakończeniu; prawo do pokrycia rzeczywistych miesięcznych kosztów
zamieszkania po odwołaniu ze stanowiska nie przysługuje, jeżeli asesor
został pozbawiony stanowiska w trybie dyscyplinarnym.
Rozdział VII
Sędziowie pokoju
Art. 37
1. Sędziowie pokoju w zakresie wykonywanych obowiązków orzeczniczych są
niezawiśli.
2. W zakresie nienaruszającym sędziowskiej niezawisłości, o której mowa
w ustępie poprzedzającym, sędziowie pokoju podlegają Prezesowi Sądu
Królestwa oraz właściwemu prezesowi sądu.
Art. 38
1. Sędzią pokoju może zostać ten, kto:
(1) jest obywatelem Królestwa;
(2) nie był skazany za przestępstwo;
(3) nie pełni żadnych funkcji związanych ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim;
(4) daje należytą rękojmię zachowania bezstronności przy wykonywaniu
obowiązków orzeczniczych.
2. Sędziów pokoju powołuje Król na wniosek Prezesa Sądu Królestwa.
3. Namiestnicy Koronni oraz arystokraci Królestwa mają obowiązek
sprawowania funkcji sędziego pokoju, jeżeli Prezes Sądu Królestwa zwróci
się do Króla o ich powołanie dla zapewnienia należytego wymiaru
sprawiedliwości.
Art. 39
1. Sędziowie pokoju orzekają w I instancji w sprawach cywilnych, karnych
i administracyjnych.
2. Prezes Sądu Królestwa może, na wniosek zainteresowanego kandydata,
zwrócić się do Króla o powołanie sędziego pokoju do orzekania w węższym
zakresie spraw.
Art. 40
1. Sędzia pokoju zostaje odwołany przez Króla, jeżeli złoży taki wniosek.
2. Sędzia pokoju może zostać odwołany przez Króla na wniosek Prezesa
Sądu Królestwa, jeżeli nie daje należytej rękojmi zachowania
bezstronności przy wykonywaniu obowiązków orzeczniczych, w szczególności
gdy nie wywiązuje się z powierzonych obowiązków.
3. Sędzia pokoju traci urząd z mocy prawa z chwilą:
(1) uprawomocnienia się wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa;
(2) utraty obywatelstwa;
(3) objęcia jakiejkolwiek funkcji związanej ze sprawowaniem władzy
publicznej w państwie trzecim.
4. Prezes Sądu Królestwa urzędowo ogłasza o utracie urzędu przez
sędziego pokoju.
5. Jeżeli okoliczność uzasadniająca utratę urzędu, powstała przed
wydaniem wyroku, zostanie ujawniona po jego wydaniu, każda ze stron może
domagać się ponownego rozpoznania sprawy; uprawnienie to przysługuje
również prokuratorowi.
Art. 41
1. Sędziowie pokoju orzekają w Sądzie Prowincji.
2. Sędziowie pokoju mogą orzekać w sądach krajowych, jeżeli właściwe
prawo krajowe tak stanowi, przy czym sędziów pokoju do orzekania w danym
sądzie krajowym wskazuje Prezesowi Sądu Królestwa właściwy Namiestnik
Koronny.
3. Za zgodą Prezesa Sądu Królestwa możliwe jest jednoczesne orzekanie
przez sędziego pokoju w kilku sądach.
4. Sędzia pokoju sporządza uzasadnienie wydanego wyroku jedynie w razie
jego zaskarżenia.
Art. 42
1. Sędziowie pokoju pełnią swoje obowiązki honorowo i nie otrzymują
wynagrodzenia.
2. Sędziom pokoju za rozpoznaną sprawę przysługuje zryczałtowany zwrot
kosztów w wysokości 1/10 wynagrodzenia sędziego Sądu Królestwa.
3. Ryczałt wypłaca Prezes Sądu Królestwa w terminie 10 dni od
uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie; jeżeli
orzeczenie zostało zaskarżone, termin biegnie od dnia przesłania
uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Prezesowi Sądu Królestwa.
Rozdział VIII
Obraza sądu
Art. 43
1. Kto obiektywnie i bez względu na swoje zamiary nie podporządkowuje
się orzeczeniu sądu, zarządzeniu prezesa sądu lub sędziego
przewodniczącego, albo swoim zachowaniem narusza powagę sądu, podlega
odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu.
2. Poniesienie odpowiedzialności porządkowej nie wyklucza
odpowiedzialności na zasadach ogólnych.
Art. 44
1. Jeżeli zgodnie z ustępem poprzedzającym sądu właściwego wskazać nie
sposób, właściwy jest Sąd Prowincji.
2. O odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu orzeka z urzędu sąd
wydający orzeczenie lub w którym wydano zarządzenie, bądź też sąd w
którym toczy się postępowanie.
3. Sąd może zastosować, także łącznie, względem dopuszczającego się
obrazy sądu następujące kary porządkowe:
(1) grzywnę;
(2) areszt sądowy;
(3) zawieszenie czynnego prawa dostępu do listy dyskusyjnej Królestwa.
4. Grzywnę za obrazę sądu wymierza się przez ustalenie stawki za każdy
rozpoczęty dzień niepodporządkowania się podmiotu dopuszczającego się
obrazy sądu, względnie jego zachowania naruszającego powagę sądu.
5. Areszt sądowy polega na umieszczeniu dopuszczającego się obrazy sądu
pod strażą w zamkniętym pomieszczeniu znajdującym się w gmachu sądu,
odpowiednio przystosowanym do tego celu, z jednoczesnym ogłoszeniem
przez prezesa właściwego sądu faktu aresztowania danej osoby na liście
dyskusyjnej Królestwa oraz w serwisie internetowym danego sądu.
6. Jeżeli dopuszczającym się obrazy sądu jest podmiot zbiorowy,
odpowiedzialność porządkową w postaci aresztu sądowego oraz zawieszenia
czynnego prawa dostępu do listy stosuje się względem osoby kierującej
takim podmiotem, chyba że w ocenie sądu zasadne jest pociągnięcie do
odpowiedzialności porządkowej innej osoby wchodzącej w skład tego
podmiotu; dopuszczalne jest pociągnięcie do odpowiedzialności
równocześnie kilku osób.
7. Odpowiedzialności porządkowej za obrazę sądu podlega także ten, kto
mimo orzeczenia sankcji zawieszenia czynnego prawa dostępu do listy
dyskusyjnej Królestwa, publikuje na liście Królestwa jakiekolwiek
informacje pochodzące choćby pośrednio od dopuszczającego się obrazy
sądu; nie dotyczy to opublikowania treści przeprosin.
Art. 45
1. Postanowienie porządkowe podlega uzasadnieniu z urzędu i jest
natychmiast wykonalne.
2. Na postanowienie porządkowe wydane przez sąd powszechny przysługuje
zażalenie.
3. Na postanowienie porządkowe wydane przez Sąd Królestwa zażalenie nie
przysługuje; może być jednak ono uchylone w każdym czasie przez Sąd
Królestwa lub Króla.
Art. 46
1. Areszt sądowy oraz pozbawienie czynnego prawa dostępu do listy
dyskusyjnej Królestwa uchyla się, jeżeli dopuszczający się obrazy sądu
wykonał nałożone nań obowiązki.
2. Wymienione w ustępie poprzedzającym kary porządkowe uchyla z urzędu
sąd, który je wydał.
3. Jeżeli sąd wydający postanowienie porządkowe nie uchyla postanowienia
mimo wykonania nałożonych obowiązków, każdy może wnieść zażalenie do
Sądu Królestwa.
4. Uchylone ukaranie karą porządkową uznaje się za niebyłe; postanowień
porządkowych nie wprowadza się do oficjalnego zbioru aktów prawnych,
prowadzonego przez Sąd Królestwa.
5. O zwolnieniu z aresztu sądowego ogłasza się w sposób przewidziany dla
ogłoszenia o aresztowaniu.
Rozdział IX
Koszty postępowania
Art. 47
1. Koszty postępowania obejmują opłatę sądową, zwaną dalej “opłatą”,
wydatki Skarbu Królestwa ponoszone w związku z postępowaniem, jak
również celowe wydatki stron związane z uczestniczeniem w postępowaniu
sądowym.
2. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o stronie, rozumie się przez
to również innego uczestnika postępowania sądowego.
Art. 48
1. Opłacie podlega:
(1) pozew;
(2) akt oskarżenia;
(3) skarga;
(4) pytanie prawne, z wyłączeniem kierowanego przez sąd;
(5) wniosek wszczynający postępowanie nieprocesowe;
(6) apelacja;
(7) zażalenie.
2. Opłatę uiszcza strona wnosząca pismo, na rachunek bankowy sądu
właściwego do jego rozpoznania, najpóźniej w dniu złożenia wniosku.
3. Pismo od którego nie została uiszczona opłata w należytej wysokości,
zwraca się bez wzywania do jej uiszczenia.
4. Opłata stanowi dochód Skarbu Królestwa, wykorzystywany w pierwszej
kolejności na pokrycie kosztów funkcjonowania organów wymiaru
sprawiedliwości.
5. Jeżeli opłatę ma uiścić Skarb Królestwa, pokrywa się ją ze środków
pozostających w dyspozycji organu z którego działalnością związane jest
postępowanie sądowe.
Art. 49
1. Cała opłata wynosi:
(1) w sprawach konstytucyjnych - 3.000 D;
(2) w sprawach cywilnych:
(a) o roszczenia majątkowe - 5 % wartości dochodzonego roszczenia
jednakże nie mniej aniżeli 100 D i nie więcej aniżeli 10.000 D,
(b) o roszczenia niemajątkowe - 1.000 D;
(3) w sprawach karnych - 1.500 D;
(4) w sprawach administracyjnych - 500 D;
(5) w sprawach o udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne - 1.000 D.
2. Całą opłatę pobiera się od pozwu, aktu oskarżenia, skargi, pytania
prawnego wnoszonego przez inny podmiot aniżeli sąd lub grupa obywateli
oraz apelacji.
3. Połowę opłaty pobiera się od wniosku wszczynającego postępowanie
nieprocesowe oraz od pytania prawnego wnoszonego przez grupę obywateli.
4. Czwartą część opłaty pobiera się od zażaleń, chyba że prawo stanowi
inaczej.
Art. 50
Prawo krajowe może zmienić wysokość opłaty w postępowaniu przed
właściwym sądem krajowym, jednakże nie więcej aniżeli o połowę.
Art. 51
1. Wydatki Skarbu Królestwa obejmują w szczególności:
(1) wynagrodzenia biegłych z tytułu wydania opinii;
(2) koszty ogłoszeń prasowych;
(3) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
2. Wydatki ponosi tymczasowo Skarb Królestwa zaś wypłaca je prezes sądu,
przed którym sprawa się toczy.
3. Skarb Królestwa nie może odmówić środków na dokonanie zarządzonej
wypłaty.
Art. 52
1. Strona może zostać zwolniona w całości lub w części z obowiązku
uiszczenia opłaty lub wydatków, jeżeli wykaże iż nie posiada majątku ani
możliwości zarobkowych wystarczających do jej poniesienia.
2. Wniosek o zwolnienie z opłaty należy złożyć najpóźniej w piśmie
podlegającym opłacie.
3. Wniosek o zwolnienie z wydatków należy złożyć do zamknięcia przewodu
sądowego.
4. O zwolnieniu orzeka sąd właściwy do rozpoznania sprawy w I instancji;
jeżeli sprawa jest w toku, o zwolnieniu orzeka sąd rozpoznający sprawę.
5. Na odmowę zwolnienia stronie przysługuje zażalenie, które nie podlega
opłacie.
6. (skreślony)
7. Zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty ma charakter tymczasowy i
nie oznacza zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w
przypadku przegrania sprawy w całości lub w części.
Art. 53
1. Wydatki stron obejmują wszelkie wydatki poniesione przez strony w
związku z toczącym się postępowaniem, bezpośrednio w celu dochodzenia
swoich praw, jeżeli ich poniesienie było celowe.
2. Do wydatków strony zalicza się w szczególności wynagrodzenie jednego
pełnomocnika, a także obrońcy w sprawach karnych.
3. Rozporządzenie federalne wydane przez ministra właściwego do spraw
sprawiedliwości może określić maksymalną wysokość wynagrodzenia, o
którym mowa w ustępie poprzedzającym, jaka może zostać uwzględniona przy
ustalaniu kosztów postępowania; przed wydaniem rozporządzenia minister
zasięga opinii Prezesa Sądu Królestwa.
Art. 54
1. Strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić poniesione przez stronę
wygrywającą koszty postępowania.
2. Jeżeli stroną wygrywającą jest federalny lub krajowy organ władzy
publicznej, zwrot kosztów zasądza się odpowiednio na rzecz Skarbu
Królestwa lub właściwej Prowincji, ze wskazaniem danego organu.
3. Jeżeli strony uległy wzajemnie co do swoich żądań, koszty
postępowania rozdziela się stosunkowo albo według zasad słuszności.
4. O kosztach postępowania rozstrzyga sąd w orzeczeniu kończącym
postępowanie w danej instancji.
5. Jeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie w danej
instancji nie orzeczono o wszystkich kosztach postępowania, sąd orzeka o
nich postanowieniem, przy czym o opłacie lub wydatkach Skarbu Królestwa
może orzec z urzędu; na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozdział X
Postanowienia końcowe
Art. 55
1. Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2008 roku.
2. . Ustawę niniejszą stosuje się do postępowań wszczętych i nie
zakończonych przed jej wejściem w życie, jeżeli nie narusza to zasad
należytego wymiaru sprawiedliwości.
Art. 56
Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc:
(1) ustawa federalna z dnia 28 października 2003 roku o Sądzie Królestwa;
(2) ustawa federalna z dnia 23 lutego 2007 roku o kosztach sądowych;
(3) dekret królewski z dnia 28 grudnia 2004 roku o asesorach sądowych;
(4) dekret królewski z dnia 2 marca 2004 roku o szczególnej właściwości
sądów.
Art. 57
1. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o martwych duszach
i dziedziczeniu testamentowym w art. 17 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
“3. Prezes Sądu Królestwa może powierzyć wykonywanie kompetencji
Notariusza Królestwa sędziemu sądu powszechnego.”.
2. W ustawie federalnej z dnia 6 listopada 2004 roku o obywatelstwie:
(1) w art. 4 ust. 1 słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”;
(2) w art. 7 ust. 3 (1) słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”;
(3) w art. 11a ust. 6 słowa “Sądu Królestwa” zastępuje się słowem “sądu”.
3. W dekrecie królewskim z dnia 31 marca 2004 roku o porządku listy
dyskusyjnej Królestwa, w art. 6 ust. 3 (9) i (10) otrzymują brzmienie:
“(9) W z odpowiednią sygnaturą - wyrok sądowy;
(10) P z odpowiednią sygnaturą - postanowienie sądowe.”.
4. W ustawie federalnej z dnia 14 września 2002 roku o Izbie Poselskiej:
(1) w art. 12 i 13 występujące w różnych przypadkach słowa “Sąd
Królestwa” zastępuje się słowami “Sąd Prowincji” w odpowiednich przypadkach;
(2) art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
“1. W razie stwierdzenia przez Sąd Prowincji zasadności co najmniej
jednej skargi na poprawność przeprowadzenia wyborów, Sąd Królestwa
orzeka nieważność wyborów, jeżeli stwierdzone uchybienia są tego
rodzaju, iż mogły istotnie wpłynąć na wynik wyborów; w przeciwnym
wypadku Sąd Królestwa orzeka o ważności wyborów mimo stwierdzonych
uchybień.”.
(3) art. 15 otrzymuje brzmienie:
“Art. 15.
W sprawach, o których mowa w niniejszej ustawie, Sąd Królestwa orzeka w
pełnym składzie.”.
5. W dekrecie królewskim z dnia 23 października 2004 roku o wprowadzeniu
systemu bankowego:
(4) art. 9 otrzymuje brzmienie:
“Art. 9.
Na decyzję ministra przysługuje wnioskodawcy skarga do sądu w ciągu 7
dni od dnia przesłania decyzji ministra; skarga musi zawierać
uzasadnienie.”;
(5) art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
“5. Od decyzji ministra przysługuje zainteresowanym podmiotom skarga do
sądu”.
6. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28
listopada 2002 roku, o ochronie konsumentów skreśla się art. 6.
7. W ustawie federalnej z dnia 26 listopada 2002 roku, ogłoszonej 28
listopada 2002 roku, o postępowaniu administracyjnym w art. 16 skreśla
się ust. 3 i 4.
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:05 CET