W SK 2008/10/II [PGK v. Archien-Liberi] - SPROSTOWANIE

From: Artur Piotr, RS. <aipr_usunto_at_op.pl>
Date: Fri, 29 Aug 2008 00:40:26 +0200


POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2008 roku

Sąd Królestwa w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK król senior Artur Piotr

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2008 roku sprawy SK 2008/10/II
z oskarżenia: Prokuratora Generalnego Królestwa przeciwko: Pawłowi Erwinowi hrabiemu de Archien-Liberi oskarżonemu o to, że:
(1) w dniu 6 czerwca 2007 roku o godzinie 15:45 na forum Izby Poselskiej
działając umyślnie dokonał usunięcia, jak również zablokowania możliwości ponownej rejestracji (od 6 czerwca 2007 roku godz. 15:45 do 13 czerwca 2007 godz. 00:34), z Listy Dyskusyjnej Izby Poselskiej Senatorów: Józefa markiza Kalickiego, Pabla hrabiego von Neumanna, Pawła hrabiego von Gratza, co stanowi realizację czynu zabronionego przez artykuł 35, ustęp 3 Konstytucji Królestwa Dreamlandu [ogłoszono 1 lipca 2002 r.; poprawki z dniem: 1 lipca 2004 r., 21 czerwca 2005 r.],
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
oraz o to, że:
(2) w dniu 5 czerwca 2007 roku o godzinie 19:33 działając umyślnie zagroził
bezprawnie moderacją osobom mającym czynny dostęp do listy Izby Poselskiej, w tym Senatorom, co powtórzył 6 czerwca o godz. 13:46, - tj. o czyn z art. 30 k.k.

w przedmiocie: sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej

postanawia, co następuje:

I. Prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Królestwa z dnia 29 sierpnia 2008 roku w ten sposób, że:
(1) w miejsce słów "sprawy SK 2008/13/I" wpisuje "sprawy SK 2008/10/II";
(2) w uzasadnieniu w miejsce użytego po raz drugi oznaczenia "(5.I)" wpisuje
"(5.J)".

II. Nakazuje ponowne urzędowe ogłoszenie sprostowanego orzeczenia.

Prezes Sądu Królestwa
(-) Artur Piotr, RS.

---Sprostowane orzeczenie---

WYROK
W IMIENIU JEGO KRÓLEWSKIEJ MOŚCI Dnia 29 sierpnia 2008 roku

Sąd Królestwa w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK król senior Artur Piotr

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 27 lipca - 28 sierpnia 2008 roku sprawy SK 2008/10/II
z oskarżenia: Prokuratora Generalnego Królestwa przeciwko: Pawłowi Erwinowi hrabiemu de Archien-Liberi oskarżonemu o to, że:
(1) w dniu 6 czerwca 2007 roku o godzinie 15:45 na forum Izby Poselskiej
działając umyślnie dokonał usunięcia, jak również zablokowania możliwości ponownej rejestracji (od 6 czerwca 2007 roku godz. 15:45 do 13 czerwca 2007 godz. 00:34), z Listy Dyskusyjnej Izby Poselskiej Senatorów: Józefa markiza Kalickiego, Pabla hrabiego von Neumanna, Pawła hrabiego von Gratza, co stanowi realizację czynu zabronionego przez artykuł 35, ustęp 3 Konstytucji Królestwa Dreamlandu [ogłoszono 1 lipca 2002 r.; poprawki z dniem: 1 lipca 2004 r., 21 czerwca 2005 r.],
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
oraz o to, że:
(2) w dniu 5 czerwca 2007 roku o godzinie 19:33 działając umyślnie zagroził
bezprawnie moderacją osobom mającym czynny dostęp do listy Izby Poselskiej, w tym Senatorom, co powtórzył 6 czerwca o godz. 13:46, - tj. o czyn z art. 30 k.k.

na skutek apelacji oskarżonego od wyroku Sądu Królestwa z dnia 4 lipca 2008 roku w sprawie SK 2008/10/I

orzeka, co następuje:

I. Uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania w I instancji.
II. Nakazuje rozstrzygnąć o kosztach postępowania apelacyjnego przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
III. Stwierdza prawomocność niniejszego wyroku z chwilą jego urzędowego ogłoszenia.

UZASADNIENIE
(1)

Pełen zapis przebiegu rozprawy dostępny jest w Pałacu Sprawiedliwości - Sala Rozpraw V.

(2)

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 roku uznano oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów i wymierzono mu karę 6 miesięcy banicji, zasądzając od oskarżonego również koszty procesu na rzecz oskarżyciela (LDKD #27347). Co istotne, w komparycji wyroku wskazano, że Pawła Erwina hrabiego de Archien-Liberi oskarżono o " bezpodstawne usunięcie i zablokowanie możliwości ponownej rejestracji grupie Senatorów na Listę Dyskusyjną Izby Poselskiej".

(3)

Apelację od wyżej opisanego wyroku złożył oskarżony, zarzucając zapadłemu orzeczeniu iż zostało oparte na opinii biegłego, który był pokrzywdzonym w niniejszej sprawie, nie dano możliwości oskarżonemu na odniesienie się do sprostowania aktu oskarżenia, uwzględnionego przez Sąd I instancji, niedopuszczenia do czynności w sprawie pełnomocnika oskarżonego, wreszcie stronniczość Sądu I instancji przez faworyzowanie oskarżyciela, a więc podmiotu fachowego, błędną kwalifikację prawną czynu, jego znikomą społeczną szkodliwość oraz nazbyt surową karę. W świetle tej argumentacji oskarżony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu.

(4)

W odpowiedzi na apelację oskarżyciel odniósł się szczegółowo do każdego z zarzutów, z wyłączeniem zbytniej skrótowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Oskarżyciel wskazał, że stanowisko oskarżonego opiera się na skarżeniu każdego elementu rozstrzygnięcia z nadzieją, że być może któryś z argumentów zostanie uwzględniony przy rozpoznawaniu apelacji. Za przykładowe w tym względzie uznał zarzucenie Sądowi I instancji stronniczości.

(5)

Mając na uwadze zgromadzony w toku całego przewodu materiał procesowy oraz obowiązujące prawo zważono, co następuje:

(5.A)

Apelacja jest zasadna w części dotyczącej złej kwalifikacji prawnej czynu oraz zarzutów procesowych o tyle, że koniecznym jest uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uchybienia procesowe są tego rodzaju iż doprowadziły do zgromadzenia materiału procesowego w sposób nieprawidłowy. W tej sytuacji rozstrzygnięcie merytoryczne w postępowaniu apelacyjnym oznaczałoby konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego istotnej części i dokonanie jego oceny. Oznaczałoby to pozbawienie stron prawa do dwuinstancyjnego postępowania w rozumieniu materialnym, gdyż ocena istotnie uzupełnionego materiału dowodowego, zgromadzonego w trakcie postępowania apelacyjnego, nie podlegałaby już instancyjnej kontroli. Z uwagi na związanie Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy poglądami wyrażonymi przez Sąd Królestwa w niniejszej sprawie, odnieść należy się również do zarzutu co do błędnej kwalifikacji prawnej czynu.

(5.B)

Trafnie oskarżony podniósł, że powołanie w charakterze biegłego osoby, która jest pokrzywdzonym w niniejszej sprawie, nie jest zgodne z zasadami rzetelnego procesu. Należy pamiętać, że biegły winien być osobą obiektywną, zaś obiektywizm ten winien również być uzewnętrzniony także poprzez brak bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania. Nie imputując powołanemu biegłemu nierzetelności należy zważyć, że nie jest prawdą, jakoby oskarżony nie kwestionował ustaleń biegłego. Oskarżony nie przyznaje się do winy, nie składa wyjaśnień, zaś dowód numer 4 wskazuje, że przynajmniej twierdził, że nie zabronił pokrzywdzonym dostępu do listy dyskusyjnej Izby Poselskiej. Tymczasem z zapisów dziennika administracyjnego tej listy zdaje się wynikać, na co wskazuje dowód numer 6, że jednak doszło do pozbawienia pokrzywdzonych dostępu do przedmiotowej listy. Sąd I instancji zresztą prawidłowo dostrzegł tą rozbieżność i dopuścił dowód. Nie uwzględnił jednak należycie, że powołany przezeń biegły był pokrzywdzonym w sprawie, co jak wyżej zaznaczono, wyklucza możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii jego autorstwa; może on zostać przesłuchany wyłącznie jako świadek.

(5.C)

Odnosząc się do zarzutu uwzględnienia sprostowania i braku zmiany terminu do złożenia oświadczenia końcowego w sprawie, również należało uznać go za zasadny. Sprostowanie aktu oskarżenia w zakresie opisu czynu zarzucanego oskarżonemu jest co do zasady dopuszczalne jedynie w zakresie omyłek oczywistych, ewidentnych, wynikających nie z oceny materiału dowodowego, lecz czysto maszynowego błędu pisarskiego. Sprostowanie w niniejszej sprawie nastąpiło wskutek opinii biegłego, który wskazał na nieprawidłowe przetłumaczenie angielskich skrótów nazw miesięcy. Takie sprostowanie zawsze wymaga wnikliwej oceny, czy jest dopuszczalne. Postępowanie karne toczy się o ściśle określony czyn, ewentualnie czyny. Chodzi o określone działanie lub zaniechanie oskarżonego. Zazwyczaj zachowanie to konkretyzuje się przez wskazanie czasu, miejsca, osób uczestniczących oraz zwięzłego opisu zachowania. Sąd orzekający w sprawie nie jest związany językowym opisem czynu, wskazanym przez oskarżyciela w akcie oskarżenia, związany jest natomiast granicami oskarżenia co oznacza, że nie może orzekać w przedmiocie zachowania, które nie było przedmiotem oskarżenia w chwili wnoszenia aktu oskarżenia. Dlatego też w komparycji wyroku należy umieścić opis czynu dokładnie tak, jak opisano go we wnoszonym akcie oskarżenia, tak by ewentualne odniesienie się do "zarzucanych czynów" nie wzbudzało żadnych wątpliwości co do tego, o jakich zachowaniach mowa. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy z treści wyroku w ogóle nie wynika, o jakich zachowaniach mowa w punkcie I rozstrzygnięcia, skoro w komparycji oddaje się opis tylko jednego czynu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie odniesiono się do kwestii, czy sprostowanie aktu oskarżenia nie było czasem wyjściem w ogóle poza granice oskarżenia. To zaś mogłoby mieć decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nieprawidłowym było również nieprzedłużenie okresu na składanie oświadczeń w sprawie po sprostowaniu. W takiej sytuacji, niezależnie od wyżej poczynionych uwag, należało udzielić dodatkowego terminu przynajmniej oskarżonemu.

(5.D)

W zakresie działalności oskarżonego w ramach procesu karnego przez inną osobę, nieprawidłowo określaną pełnomocnikiem, Sąd Królestwa zwraca uwagę, że oświadczenie oskarżonego o ustanowieniu obrońcy, złożone na rozprawie, jest dla Sądu orzekającego aktem nie wymagającym odeń żadnych szczególnych działań. Sąd nie może, przynajmniej do czasu ustalenia - choćby w ramach uchwały Sądu Królestwa ustalającej reguły postępowania sądowego - wymogów w stosunku do obrońców, odmówić wskazanej przez oskarżonego osobie występowania w sprawie w charakterze obrońcy, ale też nie ma żadnego szczególnego obowiązku odnoszenia się do obrońcy, przynajmniej w świetle obecnych uregulowań. Jedynie dla porządku można sugerować wydanie zarządzenia o stwierdzeniu skuteczności ustanowienia wskazanej osoby obrońcą, niemniej zaniechanie w tym zakresie samo w sobie nie jest uchybieniem mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia i jako takie samodzielnie nie doprowadzi do skutecznej apelacji. Terminy wyznaczane oskarżonemu są terminami również dla obrońcy, który w ich ramach może wypowiadać się swobodnie tak, jak oskarżony. Jedynym ograniczeniem jest fakt, że o ile działania pełnomocnika we wszystkich innych postępowaniach mogą wywoływać dla mocodawcy również niekorzystne skutki procesowe, o tyle w stosunku do obrońcy obowiązuje zasada iż może on działać wyłącznie na korzyść oskarżonego, zaś Sąd obowiązany jest pominąć te działania obrońcy, które są dla oskarżonego niekorzystne.

(5.E)

Argumenty dotyczące stronniczości Sądu I instancji należy uznać za osobistą ocenę oskarżonego niezadowolonego z zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazane przez oskarżonego okoliczności świadczą o nieprawidłowości przeprowadzenia postępowania pierwszoinstancyjnego i tylko do tej okoliczności Sąd Królestwa ograniczył rozpoznanie w niniejszej sprawie.

(5.F)

Przystępując do analizy przyjętej kwalifikacji prawnej czynu, Sąd Królestwa stwierdza iż argumentacja o braku przemocy w rozumieniu art. 30 k.k. nie jest prawidłowa. Oskarżony nie dostrzegł, że przemoc jest definiowana w dreamlandzkim prawie karnym w art. 27 ust. 1 k.k. jako spamowanie, przesyłanie zainfekowanych wiadomości, a także każdy rodzaj elektronicznego naruszenia nietykalności osobistej internauty. Pozbawienie prawa dostępu do listy dyskusyjnej w sposób sprzeczny z prawem i zawiniony, jest innym aniżeli spamowanie czy przesyłanie zainfekowanych wiadomości elektronicznym naruszeniem nietykalności osobistej, jako że w warunkach wirtualnych jest porównywalne z siłowym wyprowadzeniem osoby z określonego pomieszczenia. Trafnym jednak jest zarzut, że uczestnictwo senatorów w liście dyskusyjnej Izby Poselskiej nie jest czynnością urzędową konstytucyjnego organu Królestwa. Takim organem jest Senat Królestwa jako całość, a nie poszczególni jego członkowie, czyli senatorowie. Konstytucyjnymi organami są wprawdzie również Namiestnicy Koronni, jednakże prawo dostępu do listy Izby Poselskiej Konstytucja Królestwa gwarantuje senatorom, a nie Namiestnikom Koronnym. Nie oznacza to jednak, że czyn oskarżonego nie może być oceniany jako przestępstwo. Należy rozważyć, czego nie uczyniono, czy czasem nie doszło do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 42 ust. 2 k.k., gdyż senator jest funkcjonariuszem publicznym. Kwestią oceny, którą musi dokonać w pierwszej kolejności i samodzielnie Sąd I instancji jest zagadnienie, czy dostęp - a raczej jego ewentualne pozbawienie - do listy dyskusyjnej Izby Poselskiej, a także czy pozbawienie dostępu czynnego do tej listy, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności konkretnej sprawy, stanowi przewidziane w art. 42 ust. 2 k.k. zmuszenie funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej, a więc zgodnej z prawem, czynności służbowej.

(5.G)

Dokonywanie oceny społecznej szkodliwości czynu przy braku należycie zgromadzonego materiału procesowego, byłoby przedwczesne. Podobnie jak kwestia ustalenia wymiaru kary, choć jak słusznie zwrócił uwagę oskarżyciel, Sąd I instancji orzekł karę najniższą z przewidzianych ustawowo. Ponieważ jednak czyny zarzucane oskarżonemu nie wypełniają znamion przestępstwa z art. 30 k.k., rozstrzyganie w przedmiocie surowości kary jest bezprzedmiotowe, zaś rozważania w tym zakresie co do zagrożenia za inny typ rodzajowy przestępstwa, byłyby przedwczesne.

(5.H)

Żadna ze stron nie dostrzegła natomiast, że oskarżony nie został należycie pouczony o prawie do składania wyjaśnień, odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania, ustanowienia jednego obrońcy, a także o możliwości dobrowolnego poddania się karze, co powinno nastąpić w zarządzeniu otwierającym rozprawę.

(5.I)

Sąd Królestwa nie rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego uznając iż nie przesądzone zostało rozstrzygnięcie w sprawie. Obciążenie kosztami postępowania apelacyjnego oskarżyciela byłoby przedwczesne, gdyż nie jest wykluczone iż obciążą go koszty postępowania.

(5.J)

Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji otworzy ponownie rozprawę, należycie pouczy oskarżonego o jego prawie do składania wyjaśnień, odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania, a nadto o prawie wyznaczenia jednego obrońcy i możliwości dobrowolnego poddania się karze, przy czym uwzględni wcześniejsze oświadczenie o ustanowieniu pełnomocnika jako oświadczenie o ustanowieniu obrońcy. Nadto w toku rozprawy przeprowadzi dowód z opinii biegłego z zakresu informatyki, niebędącego pokrzywdzonym, na okoliczność rzeczywistych skutków działań oskarżonego, a w szczególności czy doprowadził on jedynie do zablokowania możliwości przesyłania wiadomości przez pokrzywdzonych na listę dyskusyjną Izby Poselskiej bez cenzury, bez usuwania ich z listy, czy też doprowadził do całkowitego pozbawienia możliwości wysyłania wiadomości na listę poprzez usunięcie pokrzywdzonych z listy. Sąd I instancji zwróci nadto szczególną uwagę na zachowanie zasady równości stron przede wszystkim w zakresie terminów do składania oświadczeń w sprawie, przy czym dla uniknięcia przewlekłości postępowania będzie korzystał z możliwości wyznaczania terminów możliwie krótkich, nie krótszych jednak aniżeli 3 dni. Po uzupełnieniu materiału dowodowego Sąd I instancji oceni zachowanie oskarżonego tak jak zostało ono określone w zarzutach wniesionego aktu oskarżenia w świetle art. 42 ust. 2 k.k., rozważy również, czy sprostowanie aktu oskarżenia nie wykracza poza granice oskarżenia i czy możliwa jest zmiana opisu czynu w sposób opisany w sprostowaniu uwzględniając, iż należyty wymiar sprawiedliwości wymaga rozstrzygnięcia o przestępności zachowania oskarżonego w jednym procesie oraz iż należy unikać zbędnego zwielokrotniania procesów karnych; zaś przy uznaniu dopuszczalności takiej zmiany dokona jej w prawidłowo zredagowanym wyroku, w którym rozstrzygnie również o kosztach niniejszego postępowania apelacyjnego. Ponadto w razie ewentualnych wątpliwości co do prawa rozważy, czy nie jest zasadnym skorzystanie z instytucji pytania prawnego.

Prezes Sądu Królestwa
(-) Artur Piotr, RS.
Received on Thu 28 Aug 2008 - 15:40:16 CEST

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:04 CET