Sąd Królestwa w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK król senior Artur Piotr
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2008 roku
sprawy SK 2008/10/II
z oskarżenia: Prokuratora Generalnego Królestwa
przeciwko: Pawłowi Erwinowi hrabiemu de Archien-Liberi
oskarżonemu o to, że:
(1) w dniu 6 czerwca 2007 roku o godzinie 15:45 na forum Izby Poselskiej
działając umyślnie dokonał usunięcia, jak również zablokowania możliwości
ponownej rejestracji (od 6 czerwca 2007 roku godz. 15:45 do 13 czerwca 2007
godz. 00:34), z Listy Dyskusyjnej Izby Poselskiej Senatorów: Józefa markiza
Kalickiego, Pabla hrabiego von Neumanna, Pawła hrabiego von Gratza, co
stanowi realizację czynu zabronionego przez artykuł 35, ustęp 3 Konstytucji
Królestwa Dreamlandu [ogłoszono 1 lipca 2002 r.; poprawki z dniem: 1 lipca
2004 r., 21 czerwca 2005 r.],
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
oraz o to, że:
(2) w dniu 5 czerwca 2007 roku o godzinie 19:33 działając umyślnie zagroził
bezprawnie moderacją osobom mającym czynny dostęp do listy Izby Poselskiej,
w tym Senatorom, co powtórzył 6 czerwca o godz. 13:46,
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
w przedmiocie: sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej
postanawia, co następuje:
I. Prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Królestwa z dnia 29
sierpnia 2008 roku w ten sposób, że:
(1) w miejsce słów "sprawy SK 2008/13/I" wpisuje "sprawy SK 2008/10/II";
(2) w uzasadnieniu w miejsce użytego po raz drugi oznaczenia "(5.I)" wpisuje
"(5.J)".
II. Nakazuje ponowne urzędowe ogłoszenie sprostowanego orzeczenia.
Prezes Sądu Królestwa
(-) Artur Piotr, RS.
---Sprostowane orzeczenie---
WYROK
W IMIENIU JEGO KRÓLEWSKIEJ MOŚCI
Dnia 29 sierpnia 2008 roku
Sąd Królestwa w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK król senior Artur Piotr
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 27 lipca - 28 sierpnia 2008 roku
sprawy SK 2008/10/II
z oskarżenia: Prokuratora Generalnego Królestwa
przeciwko: Pawłowi Erwinowi hrabiemu de Archien-Liberi
oskarżonemu o to, że:
(1) w dniu 6 czerwca 2007 roku o godzinie 15:45 na forum Izby Poselskiej
działając umyślnie dokonał usunięcia, jak również zablokowania możliwości
ponownej rejestracji (od 6 czerwca 2007 roku godz. 15:45 do 13 czerwca 2007
godz. 00:34), z Listy Dyskusyjnej Izby Poselskiej Senatorów: Józefa markiza
Kalickiego, Pabla hrabiego von Neumanna, Pawła hrabiego von Gratza, co
stanowi realizację czynu zabronionego przez artykuł 35, ustęp 3 Konstytucji
Królestwa Dreamlandu [ogłoszono 1 lipca 2002 r.; poprawki z dniem: 1 lipca
2004 r., 21 czerwca 2005 r.],
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
oraz o to, że:
(2) w dniu 5 czerwca 2007 roku o godzinie 19:33 działając umyślnie zagroził
bezprawnie moderacją osobom mającym czynny dostęp do listy Izby Poselskiej,
w tym Senatorom, co powtórzył 6 czerwca o godz. 13:46,
- tj. o czyn z art. 30 k.k.
na skutek apelacji oskarżonego od wyroku Sądu Królestwa z dnia 4 lipca 2008 roku w sprawie SK 2008/10/I
orzeka, co następuje:
I. Uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania w I
instancji.
II. Nakazuje rozstrzygnąć o kosztach postępowania apelacyjnego przy ponownym
rozpoznaniu sprawy.
III. Stwierdza prawomocność niniejszego wyroku z chwilą jego urzędowego
ogłoszenia.
UZASADNIENIE
(1)
Pełen zapis przebiegu rozprawy dostępny jest w Pałacu Sprawiedliwości - Sala
Rozpraw V.
(2)
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 roku uznano oskarżonego winnym
zarzucanych mu czynów i wymierzono mu karę 6 miesięcy banicji, zasądzając od
oskarżonego również koszty procesu na rzecz oskarżyciela (LDKD #27347). Co
istotne, w komparycji wyroku wskazano, że Pawła Erwina hrabiego de
Archien-Liberi oskarżono o " bezpodstawne usunięcie i zablokowanie
możliwości ponownej rejestracji grupie Senatorów na Listę Dyskusyjną Izby
Poselskiej".
(3)
Apelację od wyżej opisanego wyroku złożył oskarżony, zarzucając zapadłemu
orzeczeniu iż zostało oparte na opinii biegłego, który był pokrzywdzonym w
niniejszej sprawie, nie dano możliwości oskarżonemu na odniesienie się do
sprostowania aktu oskarżenia, uwzględnionego przez Sąd I instancji,
niedopuszczenia do czynności w sprawie pełnomocnika oskarżonego, wreszcie
stronniczość Sądu I instancji przez faworyzowanie oskarżyciela, a więc
podmiotu fachowego, błędną kwalifikację prawną czynu, jego znikomą społeczną
szkodliwość oraz nazbyt surową karę. W świetle tej argumentacji oskarżony
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu
czynu.
(4)
W odpowiedzi na apelację oskarżyciel odniósł się szczegółowo do każdego z
zarzutów, z wyłączeniem zbytniej skrótowości uzasadnienia zaskarżonego
wyroku. Oskarżyciel wskazał, że stanowisko oskarżonego opiera się na
skarżeniu każdego elementu rozstrzygnięcia z nadzieją, że być może któryś z
argumentów zostanie uwzględniony przy rozpoznawaniu apelacji. Za przykładowe
w tym względzie uznał zarzucenie Sądowi I instancji stronniczości.
(5)
Mając na uwadze zgromadzony w toku całego przewodu materiał procesowy oraz
obowiązujące prawo zważono, co następuje:
(5.A)
Apelacja jest zasadna w części dotyczącej złej kwalifikacji prawnej czynu
oraz zarzutów procesowych o tyle, że koniecznym jest uchylenie zaskarżonego
wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uchybienia procesowe
są tego rodzaju iż doprowadziły do zgromadzenia materiału procesowego w
sposób nieprawidłowy. W tej sytuacji rozstrzygnięcie merytoryczne w
postępowaniu apelacyjnym oznaczałoby konieczność przeprowadzenia
postępowania dowodowego w jego istotnej części i dokonanie jego oceny.
Oznaczałoby to pozbawienie stron prawa do dwuinstancyjnego postępowania w
rozumieniu materialnym, gdyż ocena istotnie uzupełnionego materiału
dowodowego, zgromadzonego w trakcie postępowania apelacyjnego, nie
podlegałaby już instancyjnej kontroli. Z uwagi na związanie Sądu I instancji
przy ponownym rozpoznaniu sprawy poglądami wyrażonymi przez Sąd Królestwa w
niniejszej sprawie, odnieść należy się również do zarzutu co do błędnej
kwalifikacji prawnej czynu.
(5.B)
Trafnie oskarżony podniósł, że powołanie w charakterze biegłego osoby, która
jest pokrzywdzonym w niniejszej sprawie, nie jest zgodne z zasadami
rzetelnego procesu. Należy pamiętać, że biegły winien być osobą obiektywną,
zaś obiektywizm ten winien również być uzewnętrzniony także poprzez brak
bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania. Nie imputując powołanemu
biegłemu nierzetelności należy zważyć, że nie jest prawdą, jakoby oskarżony
nie kwestionował ustaleń biegłego. Oskarżony nie przyznaje się do winy, nie
składa wyjaśnień, zaś dowód numer 4 wskazuje, że przynajmniej twierdził, że
nie zabronił pokrzywdzonym dostępu do listy dyskusyjnej Izby Poselskiej.
Tymczasem z zapisów dziennika administracyjnego tej listy zdaje się wynikać,
na co wskazuje dowód numer 6, że jednak doszło do pozbawienia pokrzywdzonych
dostępu do przedmiotowej listy. Sąd I instancji zresztą prawidłowo dostrzegł
tą rozbieżność i dopuścił dowód. Nie uwzględnił jednak należycie, że
powołany przezeń biegły był pokrzywdzonym w sprawie, co jak wyżej
zaznaczono, wyklucza możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii jego
autorstwa; może on zostać przesłuchany wyłącznie jako świadek.
(5.C)
Odnosząc się do zarzutu uwzględnienia sprostowania i braku zmiany terminu do
złożenia oświadczenia końcowego w sprawie, również należało uznać go za
zasadny. Sprostowanie aktu oskarżenia w zakresie opisu czynu zarzucanego
oskarżonemu jest co do zasady dopuszczalne jedynie w zakresie omyłek
oczywistych, ewidentnych, wynikających nie z oceny materiału dowodowego,
lecz czysto maszynowego błędu pisarskiego. Sprostowanie w niniejszej sprawie
nastąpiło wskutek opinii biegłego, który wskazał na nieprawidłowe
przetłumaczenie angielskich skrótów nazw miesięcy. Takie sprostowanie zawsze
wymaga wnikliwej oceny, czy jest dopuszczalne. Postępowanie karne toczy się
o ściśle określony czyn, ewentualnie czyny. Chodzi o określone działanie lub
zaniechanie oskarżonego. Zazwyczaj zachowanie to konkretyzuje się przez
wskazanie czasu, miejsca, osób uczestniczących oraz zwięzłego opisu
zachowania. Sąd orzekający w sprawie nie jest związany językowym opisem
czynu, wskazanym przez oskarżyciela w akcie oskarżenia, związany jest
natomiast granicami oskarżenia co oznacza, że nie może orzekać w przedmiocie
zachowania, które nie było przedmiotem oskarżenia w chwili wnoszenia aktu
oskarżenia. Dlatego też w komparycji wyroku należy umieścić opis czynu
dokładnie tak, jak opisano go we wnoszonym akcie oskarżenia, tak by
ewentualne odniesienie się do "zarzucanych czynów" nie wzbudzało żadnych
wątpliwości co do tego, o jakich zachowaniach mowa. Tymczasem w
okolicznościach niniejszej sprawy z treści wyroku w ogóle nie wynika, o
jakich zachowaniach mowa w punkcie I rozstrzygnięcia, skoro w komparycji
oddaje się opis tylko jednego czynu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w
ogóle nie odniesiono się do kwestii, czy sprostowanie aktu oskarżenia nie
było czasem wyjściem w ogóle poza granice oskarżenia. To zaś mogłoby mieć
decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nieprawidłowym było również
nieprzedłużenie okresu na składanie oświadczeń w sprawie po sprostowaniu. W
takiej sytuacji, niezależnie od wyżej poczynionych uwag, należało udzielić
dodatkowego terminu przynajmniej oskarżonemu.
(5.D)
W zakresie działalności oskarżonego w ramach procesu karnego przez inną
osobę, nieprawidłowo określaną pełnomocnikiem, Sąd Królestwa zwraca uwagę,
że oświadczenie oskarżonego o ustanowieniu obrońcy, złożone na rozprawie,
jest dla Sądu orzekającego aktem nie wymagającym odeń żadnych szczególnych
działań. Sąd nie może, przynajmniej do czasu ustalenia - choćby w ramach
uchwały Sądu Królestwa ustalającej reguły postępowania sądowego - wymogów w
stosunku do obrońców, odmówić wskazanej przez oskarżonego osobie
występowania w sprawie w charakterze obrońcy, ale też nie ma żadnego
szczególnego obowiązku odnoszenia się do obrońcy, przynajmniej w świetle
obecnych uregulowań. Jedynie dla porządku można sugerować wydanie
zarządzenia o stwierdzeniu skuteczności ustanowienia wskazanej osoby
obrońcą, niemniej zaniechanie w tym zakresie samo w sobie nie jest
uchybieniem mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia i jako takie samodzielnie
nie doprowadzi do skutecznej apelacji. Terminy wyznaczane oskarżonemu są
terminami również dla obrońcy, który w ich ramach może wypowiadać się
swobodnie tak, jak oskarżony. Jedynym ograniczeniem jest fakt, że o ile
działania pełnomocnika we wszystkich innych postępowaniach mogą wywoływać
dla mocodawcy również niekorzystne skutki procesowe, o tyle w stosunku do
obrońcy obowiązuje zasada iż może on działać wyłącznie na korzyść
oskarżonego, zaś Sąd obowiązany jest pominąć te działania obrońcy, które są
dla oskarżonego niekorzystne.
(5.E)
Argumenty dotyczące stronniczości Sądu I instancji należy uznać za osobistą
ocenę oskarżonego niezadowolonego z zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazane
przez oskarżonego okoliczności świadczą o nieprawidłowości przeprowadzenia
postępowania pierwszoinstancyjnego i tylko do tej okoliczności Sąd Królestwa
ograniczył rozpoznanie w niniejszej sprawie.
(5.F)
Przystępując do analizy przyjętej kwalifikacji prawnej czynu, Sąd Królestwa
stwierdza iż argumentacja o braku przemocy w rozumieniu art. 30 k.k. nie
jest prawidłowa. Oskarżony nie dostrzegł, że przemoc jest definiowana w
dreamlandzkim prawie karnym w art. 27 ust. 1 k.k. jako spamowanie,
przesyłanie zainfekowanych wiadomości, a także każdy rodzaj elektronicznego
naruszenia nietykalności osobistej internauty. Pozbawienie prawa dostępu do
listy dyskusyjnej w sposób sprzeczny z prawem i zawiniony, jest innym
aniżeli spamowanie czy przesyłanie zainfekowanych wiadomości elektronicznym
naruszeniem nietykalności osobistej, jako że w warunkach wirtualnych jest
porównywalne z siłowym wyprowadzeniem osoby z określonego pomieszczenia.
Trafnym jednak jest zarzut, że uczestnictwo senatorów w liście dyskusyjnej
Izby Poselskiej nie jest czynnością urzędową konstytucyjnego organu
Królestwa. Takim organem jest Senat Królestwa jako całość, a nie
poszczególni jego członkowie, czyli senatorowie. Konstytucyjnymi organami są
wprawdzie również Namiestnicy Koronni, jednakże prawo dostępu do listy Izby
Poselskiej Konstytucja Królestwa gwarantuje senatorom, a nie Namiestnikom
Koronnym. Nie oznacza to jednak, że czyn oskarżonego nie może być oceniany
jako przestępstwo. Należy rozważyć, czego nie uczyniono, czy czasem nie
doszło do wyczerpania znamion przestępstwa z art. 42 ust. 2 k.k., gdyż
senator jest funkcjonariuszem publicznym. Kwestią oceny, którą musi dokonać
w pierwszej kolejności i samodzielnie Sąd I instancji jest zagadnienie, czy
dostęp - a raczej jego ewentualne pozbawienie - do listy dyskusyjnej Izby
Poselskiej, a także czy pozbawienie dostępu czynnego do tej listy, z
uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności konkretnej sprawy, stanowi
przewidziane w art. 42 ust. 2 k.k. zmuszenie funkcjonariusza publicznego do
zaniechania prawnej, a więc zgodnej z prawem, czynności służbowej.
(5.G)
Dokonywanie oceny społecznej szkodliwości czynu przy braku należycie
zgromadzonego materiału procesowego, byłoby przedwczesne. Podobnie jak
kwestia ustalenia wymiaru kary, choć jak słusznie zwrócił uwagę oskarżyciel,
Sąd I instancji orzekł karę najniższą z przewidzianych ustawowo. Ponieważ
jednak czyny zarzucane oskarżonemu nie wypełniają znamion przestępstwa z
art. 30 k.k., rozstrzyganie w przedmiocie surowości kary jest
bezprzedmiotowe, zaś rozważania w tym zakresie co do zagrożenia za inny typ
rodzajowy przestępstwa, byłyby przedwczesne.
(5.H)
Żadna ze stron nie dostrzegła natomiast, że oskarżony nie został należycie
pouczony o prawie do składania wyjaśnień, odmowy składania wyjaśnień lub
odpowiedzi na pytania, ustanowienia jednego obrońcy, a także o możliwości
dobrowolnego poddania się karze, co powinno nastąpić w zarządzeniu
otwierającym rozprawę.
(5.I)
Sąd Królestwa nie rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego uznając
iż nie przesądzone zostało rozstrzygnięcie w sprawie. Obciążenie kosztami
postępowania apelacyjnego oskarżyciela byłoby przedwczesne, gdyż nie jest
wykluczone iż obciążą go koszty postępowania.
(5.J)
Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd I instancji otworzy ponownie rozprawę,
należycie pouczy oskarżonego o jego prawie do składania wyjaśnień, odmowy
składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania, a nadto o prawie wyznaczenia
jednego obrońcy i możliwości dobrowolnego poddania się karze, przy czym
uwzględni wcześniejsze oświadczenie o ustanowieniu pełnomocnika jako
oświadczenie o ustanowieniu obrońcy. Nadto w toku rozprawy przeprowadzi
dowód z opinii biegłego z zakresu informatyki, niebędącego pokrzywdzonym, na
okoliczność rzeczywistych skutków działań oskarżonego, a w szczególności czy
doprowadził on jedynie do zablokowania możliwości przesyłania wiadomości
przez pokrzywdzonych na listę dyskusyjną Izby Poselskiej bez cenzury, bez
usuwania ich z listy, czy też doprowadził do całkowitego pozbawienia
możliwości wysyłania wiadomości na listę poprzez usunięcie pokrzywdzonych z
listy. Sąd I instancji zwróci nadto szczególną uwagę na zachowanie zasady
równości stron przede wszystkim w zakresie terminów do składania oświadczeń
w sprawie, przy czym dla uniknięcia przewlekłości postępowania będzie
korzystał z możliwości wyznaczania terminów możliwie krótkich, nie krótszych
jednak aniżeli 3 dni. Po uzupełnieniu materiału dowodowego Sąd I instancji
oceni zachowanie oskarżonego tak jak zostało ono określone w zarzutach
wniesionego aktu oskarżenia w świetle art. 42 ust. 2 k.k., rozważy również,
czy sprostowanie aktu oskarżenia nie wykracza poza granice oskarżenia i czy
możliwa jest zmiana opisu czynu w sposób opisany w sprostowaniu
uwzględniając, iż należyty wymiar sprawiedliwości wymaga rozstrzygnięcia o
przestępności zachowania oskarżonego w jednym procesie oraz iż należy unikać
zbędnego zwielokrotniania procesów karnych; zaś przy uznaniu dopuszczalności
takiej zmiany dokona jej w prawidłowo zredagowanym wyroku, w którym
rozstrzygnie również o kosztach niniejszego postępowania apelacyjnego.
Ponadto w razie ewentualnych wątpliwości co do prawa rozważy, czy nie jest
zasadnym skorzystanie z instytucji pytania prawnego.
Prezes Sądu Królestwa
(-) Artur Piotr, RS.
Received on Thu 28 Aug 2008 - 15:40:16 CEST
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:04 CET