W SK 2007/21/II - Sprostowanie

From: Artur Piotr, RS. <aipr_usunto_at_op.pl>
Date: Sat, 8 Mar 2008 18:14:39 +0100


SPROSTOWANIE W treści komparycji wyroku Sądu Królestwa z dnia 8 marca 2008 roku w sprawie SK 2007/21/II błędnie wskazano jako datę wydania zaskarżonego wyroku 16 stycznia 2008 roku w miejsce prawidłowej daty 12 lutego 2008 roku, co niniejszym prostuję.

Prezes Sądu Królestwa
(-) Artur Piotr, RS.

---Załącznik---

WYROK
W IMIENIU JEGO KRÓLEWSKIEJ MOŚCI Dnia 8 marca 2008 roku

Sąd Królestwa w Wydziale IV Administracyjnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK król senior Artur Piotr

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 14 lutego - 8 marca 2008 roku sprawy SK 2007/21/II
ze skargi: Paula von Panevnicka
przeciwko: Przewodniczącemu Królewskiej Komisji Konstytucyjnej i Marszałkowi Izby Poselskiej
na decyzję Przewodniczącego Królewskiej Komisji Konstytucyjnej z dnia 15 listopada 2007 roku z wniosku Marszałka Izby Poselskiej o powołanie przedstawiciela Opozycji Jego Królewskiej Mości w Komisji.

na skutek apelacji skarżącego od wyroku Sądu Królestwa z dnia 12 lutego 2008 roku w sprawie SK 2007/21/I

orzeka, co następuje:

I.	Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok i stwierdza jego prawomocność.
II.	Kosztami procesu za II instancję obciąża skarżącego.
III.	Stwierdza prawomocność niniejszego wyroku z chwilą jego urzędowego
ogłoszenia.

UZASADNIENIE
(1)

Pełen zapis przebiegu rozprawy dostępny jest w Pałacu Sprawiedliwości - Sala Rozpraw VII.

(2)

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 roku Sąd Królestwa stwierdził iż decyzja Przewodniczącego Królewskiej Komisji Konstytucyjnej jest zgodna z dekretem królewskim z dnia 3 marca 2007 roku o powołaniu Królewskiej Komisji Konstytucyjnej (j. t. z 4 listopada 2007 r.; dalej: dekret).

(3)

W apelacji skarżący zarzucił zapadłemu rozstrzygnięciu, że błędnie oznaczono w nim strony, wskazał na błędy w uzasadnieniu orzeczenia, nadto podniósł niezasadne przyjęcie, że decyzja Przewodniczącego Królewskiej Komisji Konstytucyjnej była zgodna z dekretem.

(4)

Przewodniczący Królewskiej Komisji Konstytucyjnej oraz Marszałek Izby Poselskiej nie podzielili zasadności twierdzeń apelacji, zaś Marszałek Izby Poselskiej wprost wniósł o jej odrzucenie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

(5)

Mając na względzie zgromadzony w toku przewodu sądowego materiał procesowy oraz obowiązujące prawo Sąd Królestwa zważył, co następuje:

(5.A)

Sąd I instancji prawidłowo rozstrzygnął zawisłą przed nim sprawę, niezależnie od oczywistych omyłek pisarskich, jakie wystąpiły w treści uzasadnienia skarżonego wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazano, że dekret nie wyklucza możliwości zmiany składu Królewskiej Komisji Konstytucyjnej (dalej: Komisja) w trakcie jej prac. Dodatkowo tylko należy zwrócić w tym względzie uwagę na brzmienie przepisów art. 2 ust. 1 (2) - (4) dekretu, które wyraźnie wręcz zakładają możliwość zmiany wskazanego w nich przedstawiciela poszczególnych organów w składzie Komisji. Wydając zaskarżone orzeczenie nie przekroczono również granic sędziowskiego uznania przyjmując, że zgodnie z przyjętym zwyczajem członka Komisji mającego reprezentować Opozycję Jego Królewskiej Mości wskazuje Marszałek Izby Poselskiej. Wreszcie również prawidłowo Sąd I instancji uwzględnił szczególną sytuację, polegającą na zaprzestaniu działalności przez jedno z ugrupowań, które do tej pory w sposób niekwestionowany stanowiło w Izbie Poselskiej opozycję. W tych okolicznościach oparcie się przez Przewodniczącego Komisji na wskazaniu Marszałka Izby Poselskiej co do ugrupowania, które należy uznać za opozycyjne, a następnie na kandydaturze personalnej tak wskazanego ugrupowania, słusznie nie wzbudziło aż takich wątpliwości Sądu I instancji, by doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

(5.B)

Przy ocenie niniejszej sprawy należy zwrócić nadto uwagę, że przyjęcie skargi do rozpoznania opiera się na dotychczasowej, tradycyjnie szerokiej wykładni prawa do sądu, jaka obowiązuje w Królestwie. Należy dostrzec, że Komisja nie jest organem władzy publicznej - nie przysługuje jej żadne uprawnienie władcze. W istocie Komisja jest przykładem klasycznego organu doradczego. Do jej utworzenia nie było konieczne wydawanie aktu normatywnego, zaś uczestnictwo w jej pracach nie jest - co do zasady - prawem, które mogłoby być przedmiotem sądowej ochrony, jako że nie stanowi udziału w sprawowaniu władzy publicznej, nie wiąże się z żadnymi szczególnymi kompetencjami, to jest uprawnieniami czy obowiązkami, a nadto co do zasady nie stanowi naruszenia żadnego prawa lub wolności obywatelskiej ani ludzkiej. Dekret wyraźnie wiąże uczestnictwo w pracach Komisji ze spełnieniem - w przypadku szóstego członka Komisji - kryteriów ściśle politycznych, w których ocenie rola sądów jest ograniczona. W konsekwencji decyzja Przewodniczącego Komisji nie jest co do zasady decyzją administracyjną w klasycznym rozumieniu tego pojęcia; nie zmienia tego faktu ta okoliczność, że decyzja ta została wydana w oparciu o opinię Marszałka Izby Poselskiej. Niemniej kierując się - jak wyżej wskazano - zasadą szerokiej wykładni art. 19 ust. 1 Konstytucji Królestwa, postanowiono tak sformułowaną skargę rozpoznać przede wszystkim z uwagi na zasadność wyrażenia stanowiska Sądu odnośnie charakteru prawnego Komisji.

(5.B)

O kosztach sądowych za II instancję Sąd orzekł uznając iż skarżący przegrał sprawę w całości.

POUCZENIE
Od niniejszego wyroku, jako wydanego w II instancji, apelacja nie przyusługuje. Received on Sat 08 Mar 2008 - 09:14:22 CET

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:03 CET