o wprowadzeniu Kodeksu karnego.
Art. 1.
Ustawa niniejsza określa datę i tryb wejścia w życie Kodeksu karnego,
zwanego dalej "Kodeksem", zasady postępowania karnego oraz przepisy
przejściowe.
Art. 2.
Kodeks wchodzi w życie z dniem 20 marca 2004 roku.
Art. 3.
1. Organy prowadzące postępowanie karne winny mieć na celu takie jego
ukształtowanie, aby:
(1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do
odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej
odpowiedzialności;
(2) przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie
karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających
popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania
postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw,
lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu
poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego;
(3) uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego;
(4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.
2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe
ustalenia faktyczne.
Art. 4.
1. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz
uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na
niekorzyść oskarżonego.
2. Organem postępowania przygotowawczego i oskarżycielem publicznym są
osoby wskazane zgodnie z przepisami o Prokuraturze; odrębne przepisy
mogą przyznawać uprawnienia oskarżyciela publicznego innym
podmiotom w określonych sprawach.
3. W postępowaniu przed sądem oskarżyciel publiczny i oskarżony są
stronami.
4. Oskarżonym jest ten, przeciwko komu wniesiono do sądu akt
oskarżenia; z uprawnień oskarżonego w odpowiednim zakresie korzysta w postępowaniu przygotowawczym podejrzany.
Art. 5.
1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie
udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść
oskarżonego.
Art. 6.
Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z
pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.
Art. 7.
Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich
przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad
prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Art. 8.
1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia
i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a oskarżyciel
publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia - o czyn ścigany
z urzędu.
2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie
międzynarodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo.
Art. 9.
Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy
do oskarżyciela.
Art. 10.
1. Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego
oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. 2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od wniesionego oskarżenia nie
wiąże sądu.
3. Jeżeli właściwy oskarżyciel publiczny odmawia wystąpienia do sądu z
aktem oskarżenia, pokrzywdzony może wystąpić w charakterze oskarżyciela, wnosząc i popierając akt oskarżenia przed sądem.
Art. 11.
1. Organy w zakresie postępowania karnego wykonują polecenia sądu i
prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. 2. Wszystkie instytucje państwowe, samorządowe i społeczne są
obowiązane w zakresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym postępowanie karne.
Art. 12.
1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
(1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie
uzasadniających podejrzenie jego popełnienia;
(2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa
stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa;
(3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;
(4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze;
(5) nie można ustalić miejsca pobytu oskarżonego lub opuścił on
terytorium Królestwa;
(6) nastąpiło przedawnienie karalności;
(7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby
zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy
się;
(8) sprawca nie podlega orzecznictwu sądów karnych Królestwa;
(9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela;
(10) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
2. Postępowanie karne może być nie wszczynane lub umorzone z przyczyn
wskazanych w art. 12 ust. 1 (5) tylko wówczas, gdy równocześnie
oskarżyciel publiczny występuje z pozwem o stwierdzenie ustania danej
osoby.
3. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których
ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów Received on Fri 12 Mar 2004 - 13:46:45 CET
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:09:56 CET