USTAWA FEDERALNA
z dnia 25 stycznia 2007 roku
o zmianie UF o działalności gospodarczej
My, Paweł, Król Dreamlandu, Najwyższy Zwierzchnik Furlandii, Luindoru,
Morlandu, Surmali i Weblandu, Najwyższy Zwierzchnik Sił Zbrojnych,
Wielki Mistrz Heroldii, etc.
na zgodny wniosek Senatorów i Posłów w Naszym Parlamencie zgromadzonych
stanowimy, co następuje:
Art. 1.
W art. 8 ust. 2 zmienia się "potencjalny konsument" na "każdy obywatel".
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie dzień po ogłoszeniu.
(-) Paweł, R.
USTAWA FEDERALNA
z dnia 26 listopada 2002 roku
o działalności gospodarczej.
[ogłoszono 28 listopada 2002 roku]
[jednolity tekst z 25 stycznia 2007 r.]
Art. 1.
- Ustawa niniejsza określa zasady prowadzenia działalności
gospodarczej na obszarze Królestwa.
- Ustawę niniejszą stosuje się również do działalności gospodarczej
podejmowanej na obszarze wyłącznie jednej Prowincji w zakresie, w
jakim właściwe prawo krajowe nie zawiera stosownych unormowań.
- (skreślony)
Art. 2.
Działalność gospodarczą w Królestwie może prowadzić każdy obywatel
Królestwa, a także inne podmioty, jeżeli ustawa lub dekret królewski
tak stanowi.
Art. 3.
- Działalnością gospodarczą jest prowadzona w celach zarobkowych
działalność w zakresie produkcji, handlu lub usług, z wyłączeniem
produkcji rolnej.
- Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna lub prawna prowadząca
działalność gospodarczą.
- Przedsiębiorstwem jest funkcjonalny zespół wartości majątkowych
przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, a w
szczególności zespół obejmujący:
(1) nazwę lub firmę;
(2) witrynę internetową;
(3) znaki towarowe;
(4) nieruchomości lub prawa na nieruchomościach;
(5) produkty;
(6) materiały.
- Konsumentem jest ten, kto nabywa produkt od przedsiębiorcy w celu
nie związanym bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;
domniemywa się, że osoba fizyczna nabywająca od przedsiębiorcy jest
konsumentem.
- Potencjalnym konsumentem jest ten, kto w stosunkach z danym
przedsiębiorcą mógłby wystąpić jako konsument.
- Produktem w rozumieniu niniejszej ustawy jest również usługa.
- Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o ministrze bez bliższego
określenia, rozumie się przez to federalnego ministra właściwego do
spraw gospodarki.
Art. 4.
(skreślony)
Art. 5.
(skreślony)
Art. 6.
- Przedsiębiorca obowiązany jest do zachowania szczególnej
staranności w zakresie swojego przedsiębiorstwa.
- Przedsiębiorca obowiązany jest utrzymywać witrynę internetową
swojego przedsiębiorstwa, obejmującą co najmniej następujące dane:
(1) nazwę przedsiębiorstwa, w tym NIFI;
(2) oznaczenie przedsiębiorcy;
(3) adres siedziby przedsiębiorstwa;
(4) oficjalny adres poczty elektronicznej przedsiębiorstwa;
(5) oznaczenie konta bankowego przedsiębiorstwa.
- W razie niewypłacalności przedsiębiorstwa, jego zobowiązania
pokrywa się z osobistego majątku przedsiębiorcy, chyba że ustawa
stanowi inaczej.
- Przedsiębiorstwo jest niewypłacalne, jeżeli wchodzące w jego skład
wartości majątkowe nie wystarczają na pokrycie wymagalnych zobowiązań.
- Skarb Królestwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania
przedsiębiorstw założonych ze środków publicznych, chyba że minister
urzędowo ogłosił, za zgodą Senatu Królewskiego, iż za zobowiązania
danego przedsiębiorstwa Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność, a nie
ogłoszono urzędowo cofnięcia takiej gwarancji.
Art. 7.
- Przedsiębiorca obowiązany jest przestrzegać słusznych interesów
konsumentów; postanowienia umów zawartych z konsumentami naruszające
ten obowiązek są nieważne.
- Przedsiębiorca odpowiada za szkodę wyrządzoną przez zawarcie umowy
zawierającej postanowienia, o których mowa w ustępie poprzedzającym.
- Przedsiębiorca obowiązany jest rzetelnie informować potencjalnych
konsumentów o produktach swojego przedsiębiorstwa.
- Konsument może zwrócić produkt za zwrotem uiszczonej ceny, jeżeli
nie ma on cech o jakich istnieniu zapewnił przedsiębiorca, przy czym
wykluczone są jakiekolwiek potrącenia; roszczenie konsumenta wygasa z
upływem 3 miesięcy od uiszczenia ceny, chyba że strony ustaliły
dłuższy termin.
Art. 8.
- Jeżeli działalność przedsiębiorstwa jest niezgodna z prawem lub
dobrymi obyczajami kupieckimi, sąd może orzec jego likwidację.
- Wniosek o orzeczenie likwidacji przedsiębiorstwa może zgłosić każdy
obywatel oraz prokurator.
- Sąd nakazuje likwidację w szczególności w razie naruszania praw
onsumentów.
- Sądem właściwym w I instancji jest sąd właściwy według prawa
krajowego Prowincji, w której znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.
- Sądem odwoławczym jest Sąd Królestwa w składzie jednego sędziego,
chyba że Prezes Sądu zarządzi rozpoznanie sprawy w pełnym składzie ze
względu na skomplikowany lub precedensowy charakter sprawy.
- Likwidacja polega na ustanowieniu przez sąd likwidatora, którego
zadaniem jest pokrycie wszystkich zobowiązań przedsiębiorstwa i
wypłacenie pozostałych wartości przedsiębiorcy; art. 6 ust. 4 i 5
stosuje się odpowiednio.
Art. 9.
- Jeżeli ustawa federalna lub dekret królewski przewiduje konieczność
uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej danego
rodzaju, stosuje się niniejszy artykuł w zakresie nieuregulowanym
odrębnie tymi aktami.
- Zezwolenie wystawia się przedsiębiorcy; jeżeli w zezwoleniu nie
ustalono inaczej, zezwolenie obejmuje wszystkie przedsiębiorstwa
danego przedsiębiorcy, w tym przedsiębiorstwa przyszłe.
- Zezwolenie może być cofnięte, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia już
wymogów określonych jako warunki uzyskania zezwolenia.
- Organem właściwym w sprawach zezwoleń jest minister.
- Organ właściwy w sprawach rejestracji odmawia zarejestrowania
przedsiębiorstwa mającego prowadzić działalność gospodarczą, do której
prowadzenia wymagane jest zezwolenie, jeżeli wnioskodawca nie posiada
stosownego zezwolenia.
Art. 10.
Pomoc publiczną dla przedsiębiorstw określają odrębne przepisy.
Art. 11.
- Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.
- (skreślony)
- Spory powstałe przed wejściem w życie niniejszej ustawy rozstrzyga
się zgodnie z jej postanowieniami, chyba że byłoby to niezgodne z
poczuciem sprawiedliwości.
Received on Fri 26 Jan 2007 - 01:58:05 CET