P SK 2006/21/P [Żukowski et al.] - PRAWOMOCNY

From: Edward Krieg <Krieg_usunto_at_poczta.fm>
Date: Mon, 27 Nov 2006 10:06:42 +0100


POSTANOWIENIE Sąd Królestwa w Wydziale V Prezydialnym w składzie: Przewodniczący: Prezes SK dr jur. net. Edward książę Krieg;

po rozpoznaniu w dniach 19 października - 27 listopada 2006 roku; sprawy SK 2006/21/P;
z połączonych pytań prawnych: Mateusza van Żukowskiego i Pierre'a de Furrcou;
o treści następującej: "1. Jakie są obowiązki Korony wobec Izby Poselskiej po spadku liczebności posłów poniżej pięciu? 2. Czy dopuszczalne jest funkcjonowanie Izby Poselskiej składającej się z mniej niż ustawowej granicy 5 - 10 posłów i czy decyzje podejmowane w pełnym składzie mniejszym niż 5 posłów są sprzeczne z prawem i duchem Ustawy Federalnej o Izbie Poselskiej?";

postanawia:

I. Zmniejszenie liczby posłów poniżej pięciu nie powoduje powstania jakichkolwiek dodatkowych obowiązków Korony.

II. Funkcjonowanie Izby Poselskiej w składzie mniejszym niż pięciu posłów jest dopuszczalne, a decyzje tak licznej Izby są ważne.

III. Izba Poselska funkcjonująca w składze mniejszym niż lub równym dwa powinna zawiesić swoją działalność do czasu rozstrzygnięcia wyborów uzupełniających.

IV. Kosztami postępowania obciąża Skarb Królestwa.

V. Stwierdza prawomocność postanowienia z chwilą jego urzędowego ogłoszenia.

UZASADNIENIE
(1)

Pełen zapis przewodu sądowego jest dostępny w Pałacu Sprawiedliwości - Sali Rozpraw VIII
(http://www.dreamland.l.pl/sk/sk/forum.php?page=&cmd=show&id=471).

(2)

W dniu 19 października 2006 roku wnioskodawca, Szlachetny Pan Mateusz van Żukowski (dalej: wnioskodawca I), złożył wniosek o odpowiedź z pytania prawnego "Do czego obliguje Monarchę zmniejszenie liczby posłów w IP poniżej 5?". Doprecyzowując swój wniosek stwierdził, iż zapisy ustawy federalnej z dnia 14 września 2002 roku o Izbie Poselskiej [j.t. z 3 lipca 2006 r.] (dalej: ustawa o Izbie) nie precyzują czy po zmniejszeniu liczby posłów poniżej pięciu Król powinien rozwiązać Izbę, zarządzić wybory uzupełniające czy "pozostawić IP" w dotychczasowym składzie. Wnioskodawca I dodał, iż jego zdaniem zmniejszenie liczby posłów poniżej pięciu nie obliguje Króla do żadnych działań, ponieważ ustawa o Izbie nie zawiera takiej wyraźnej dyspozycji.

(3)

W dniu 20 października 2006 roku wnioskodawca, Szanowny Pan Pierre de Furrcou (dalej: wnioskodawca II), złożył wniosek o odpowiedź z pytania prawnego "Czy dopuszczalne jest funkcjonowanie Izby Poselskiej składającej się z mniej niż ustawowej granicy 5 - 10 posłów i czy decyzje podejmowane w pełnym składzie mniejszym niż 5 posłów są sprzeczne z prawem i duchem Ustawy Federalnej o Izbie Poselskiej?". Wnioskodawca II złożył jednocześnie wniosek o nakazanie przez sąd zawieszenia działalności Izby Poselskiej do czasu wydania przez Sąd Królewski orzeczenia w sprawie z przedmiotowego pytania prawnego. Wnioskodawca II dołączył do wniosku obszerne uzasadnienie. Jego zdaniem należy przepis art. 2 ust. 2 ustawy o Izbie stosować per analogiam i do przypadku, gdy liczba spada poniżej pięciu także podczas kadencji. Wynika to, zdaniem wnioskodawcy II, z przyczyn praktycznych. Większa ilość posłów lepiej, zdaniem tego wnioskodawcy, reprezentuje interesy obywateli, zaś art. 2 ust. 2 wskazywałby tu na zamysł ustawodawcy, który jakoby uznał, iż pięciu posłów jest minimalną wartością graniczną dla liczebności Izby. Wnioskodawca II stwierdza więc, że skoro dla ważności wyborów niezbędne jest skuteczne wybranie co najmniej pięciu osób, to tym samym, jeśli liczba posłów spadnie poniżej tej granicy w czasie trwania kadencji, Izba Poselska przestaje być "władna podejmować prawnie wiążące decyzje". Wnioskodawca II powołuje także art. 18 ustawy o Izbie odnoszący się do wyborów uzupełniających. Jest to, zdaniem tego wnioskodawcy, artykuł niejednoznaczny w tym zakresie, że nie określono czy należy stosować go także do sytuacji, gdy jeden poseł zrzekł się mandatu lub został go pozbawiony, przez co liczebność spada poniżej pięciu posłów. Poza tym wnioskodawca II powołuje się na "nadrzędną myśl ustawodawcy" i "zasady obowiązujące od stuleci".
Wnioskodawca II konkluduje, że po zmniejszeniu się liczby posłów poniżej pięciu, Król powinien rozwiązać Izbę Poselską i rozpisać nowe wybory na podstawie interpretacji rozszerzającej art. 2 ust. 2 ustawy o Izbie.

(4)

Przewód sądowy w sprawie został otwarty zarządzeniem z dnia 19 października 2006 roku, zaś w dniu 21 października 2006 roku został rozszerzony o wniosek drugi, włączony do wspólnego rozpoznania.

(5)

Prokurator Generalny złożył pierwsze oświadczenie w dniu 20 października 2006 roku, odnosząc się jedynie do pierwszego wniosku. Stwierdził w nim, że "w świetle przepisów obowiązującego prawa samo w sobie zmniejszenie liczby posłów w Izbie Poselskiej poniżej liczby 5 nie jest wiążące dla Króla w żaden sposób". Prokurator Generalny dodał, że w świetle zapisów art. 18 ust. 3 ustawy o Izbie graniczną dolną liczbą posłów jest liczba 3 i jest to jedna z przesłanek do wyborów uzupełniających. Drugą z przesłanek jest to, by do końca kadencji pozostawało więcej niż lub dokładnie 30 dni, przy czym obie z przesłanek muszą być spełnione łącznie dla zaistnienia obowiązku rozpisania wyborów uzupełniających.

(6)

Drugie oświadczenie Prokurator Generalny złożył w dniu 29 października 2006 roku, po połączeniu obu wniosków do wspólnego rozpoznania. Oświadczył wówczas, że funkcjonowanie Izby Poselskiej składającej się z mniej niż 5 posłów jest dopuszczalne, a hipoteza art. 2 ustawy nie powinna być rozszerzana na inne sytuacje. Prokurator Generalny dodał, że jedyną sytuacją, gdy liczebność posłów będzie obrażać konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego będzie taka, kiedy na skutek zaistnienia "jednej z przesłanek negatywnych wyborów uzupełniających" posłowie będą pracować w liczbie dwóch.

(7)

W dniu 30 października 2006 roku zamknięto przewód sądowy w sprawie, po czym zarządzeniem z dnia 31 października 2006 roku został on otworzony na nowo i wszczęta została procedura amicus curiae. Nikt nie zdecydował się jednak podzielić się swą opinią w ramach tej procedury; w dniu 26 listopada 2006 roku przewód sądowy został zamknięty ponownie.

(8.A)

Dla należytego rozpoznania sprawy należy przede wszystkim rozważyć sporny art. 2 ust. 2 ustawy o Izbie. Zgodnie z tym przepisem, "liczba mandatów równa jest liczbie kandydatów, którzy otrzymali w wyborach co najmniej 3 głosy, jednak nie może być mniejsza niż 5 lub większa niż 10". Wnioskodawca drugi rozumuje poprawnie, że intencją ustawodawcy było tu zawarcie wyraźnej dolnej granicy ilości posłów wymaganych do stworzenia Izby o dostatecznej reprezentatywności obywateli Królestwa. Zgodnie z dającym się odtworzyć sposobem myślenia ustawodawcy, Izba Poselska wybrana w składzie ledwie czteroosobowym lub mniejszym nie jest w stanie zapewnić właściwego reprezentowania interesów Dreamlandczyków. Sąd Królestwa w obecnym składzie nie rozszerza jednak przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o Izbie na przypadki inne niż wybory.

(8.B)

Nałożenie na Koronę obowiązku rozwiązania Izby należy do katalogu najwyższych rangą czynności prawnych. Po pierwsze, rozwiązanie Izby Poselskiej jest prerogatywą królewską, a prawa i obowiązki Króla, jako głowy państwa, winny być wyraźnie i wprost określone. Sąd Królestwa w obecnym składzie twierdzi, że odczytywanie z prawa norm tej doniosłości nie powinno się odbywać "ad analogiam" i na podstawie przepisów niewprost zapisujących daną normę.

(8.C)

Po drugie, i ważniejsze, rozwiązanie Izby Poselskiej jako demokratycznej reprezentacji obywateli Królestwa winno być zgodne z zasadą demokratyzacji wyrażoną w pierwszym w kolejności przepisie Konstytucji, art. 1 ust. 1. Rozwiązanie Izby jest krokiem drastycznym, u której podstaw powinno leżeć stwierdzenie niezdolności Izby Poselskiej do podejmowania decyzji przynajmniej na tyle znacznej, by w dającym się określić zakresie uniemożliwiała rządzenie państwem. Należy przecież pamiętać, że Izba Poselska jest jedynym typowym organem przedstawicielskim i główną izbą parlamentu, a jej rozwiązanie przez Króla może być dopuszczalne tylko w z góry określonych sytuacjach, w przeciwnym razie bowiem budowałoby to obraz silnego prymatu Króla nad organem przedstawicielskim Narodu, co, zdaniem Sądu Królestwa, byłoby niezgodne z dwoma zasadami wyrażonymi w przywołanym już art. 1 ust. 1 Konstytucji, a więc z zasadą demokratyzacji i zasadą państwa prawa i wynikającą z niej zasadą dostatecznej określoności przepisów prawnych. Sąd Królestwa dostrzega także niezgodność takiej interpretacji z innymi normami konstytucyjnymi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Konstytucji to Naród jest źródłem władzy, przez co należy rozumieć, że kompetencje innych organów ograniczające w jakikolwiek sposób wpływ Narodu na władzę nie mogą co do zasady naruszać tego prymatu. Art. 3 ust. 1 w związku z ust. 2 Konstytucji statuuje zaś zasadę, zgodnie z którą sprawowanie władzy w Królestwie Dreamlandu oparte jest na zasadzie trójpodziału władz, zaś organy władzy są niezależne. Sąd Królestwa stwierdza, że wywodzenie uprawnienia królewskiego w zakresie rozwiązania Izby z przepisu nie nadającego tego uprawnienia wprost i tylko na podstawie interpretacji analogicznej jest naruszeniem zasad trójpodziału i niezależnści władz w takim zakresie, że nadaje Królowi prawo do nieuzasadnienie dowolnych działań względem innego organu legislatywy.

(8.C)

Rację ma więc wnioskodawca I, gdy pisze w uzasadnieniu wniosku, że Król nie ma obowiązku podjęcia jakichkolwiek czynności z tytułu zmniejszenia się liczebności Izby Poselskiej poniżej pięciu osób, ponieważ ustawa o Izbie nie zawiera takiej wyraźnej dyspozycji. U obu wnioskodawców liczba "5" pojawiła się prawdopodobnie w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o Izbie (wnioskodawca II zresztą wprost na niego wskazuje). Jest to jednak przepis dotyczący tylko przeprowadzania wyborów, a Sąd Królestwa wyjaśnił już, z jakich względów nie dopuszcza rozszerzenia hipotezy tej normy o inne przypadki, dotyczące całej kadencji. Co więcej, nie można wywodzić, że ustawodawca uznał liczbę pięciu posłów za graniczną i taką, poniżej której Izba Poselska traci swe funkcje reprezentacyjne, jak uważa wnioskodawca II. Nie pozwala na to powołany przez Prokuratora Generalnego art. 18 ust. 3 ustawy o Izbie, zgodnie z którym jedną z przesłanek nieprzeprowadzania wyborów uzupełniających jest utrzymanie się liczby posłów nie mniejszej niż trzy. Ustawodawca przewidział zatem możliwość, gdy Izba Poselska pracuje skutecznie w składzie trzyosobowym. Z przyczyn wskazanych powyżej Sąd Królestwa jest jednak zdania, że i ta liczba posłów nie może być uznana za graniczną. Przepis art. 18 ust. 3 ustawy o Izbie dotyczy bowiem tylko przeprowadzania wyborów uzupełniających i nie ma zastosowania w innych okolicznościach.

(8.D)

Żaden z wnioskodawców nie odniósł się zresztą do kwestii samych wyborów uzupełniających - uczynił to tylko Prokurator Generalny. Otóż zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o Izbie z zastrzeżeniem okoliczności wskazanej w ust. 3 Król ogłasza wybory uzupełniające każdorazowo, gdy ogłoszone zostaje wygaśnięcie mandatu. Oznacza to, że w większości przypadków po zmniejszeniu liczby posłów poniżej pięciu powinny zostać rozpisane wybory uzupełniające na wakujące mandaty. Już ta konstrukcja prawna wskazuje, że nakazywanie Królowi rozwiązywania Izby w takim wypadku nie było celem ustawodawcy.

(8.E)

Zdaniem Sądu Królestwa rację ma Prokurator Generalny, gdy twierdzi, że jedyną sytuacją, w której liczebność Izby Poselskiej obrażać będzie konstytucyjne zasady państwa prawa i demokratyzacji wyrażone w art. 1 ust. 1 Konstytucji, jest taka, gdy posłowie przez jakiś czas obradować będą w liczbie mniejszej lub równej dwa. Wówczas bezsprzecznie Izba nie będzie w stanie realizować funkcji reprezentacyjnej.

(8.F)

Sąd Królestwa pragnie także odnieść się do wniosku wnioskodawcy II, by do czasu rozstrzygnięcia nakazać Izbie Poselskiej zawieszenie działalności. Nie jest to możliwe w związku z konstrukcją instytucji pytania prawnego. Pytanie prawne nie dotyczy bowiem okoliczności istniejących w danym czasie, a ogólnej interpretacji prawa. Sąd Królestwa nie orzeka zatem w niniejszej sprawie w związku z liczebnością Izby Poselskiej obecnej kadencji, a daje wiążącą interpretację prawa obowiązującą wszystkie sądy i organy władzy publicznej aż do zmiany obowiązujących przepisów. Z tego względu wniosek został odrzucony ze względu na niedopuszczalność orzekania.

(9)

Postanowienie niniejsze, jako niepodlegające zaskarżeniu, jest prawomocne z chwilą jego urzędowego ogłoszenia. Wykładnia prawa dokonana na skutek pytania prawnego wiąże sądy krajowe oraz inne organy władzy publicznej do czasu zmiany odpowiednich przepisów.

Prezes Sądu Królestwa
(-) dr jur. net. Edward książę Krieg



Szukasz superprezentu? Zapraszamy do http://link.interia.pl/f19ad - sklepu z wyobraznia! Received on Mon 27 Nov 2006 - 01:09:18 CET

This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:10:01 CET