po rozpoznaniu w dniach 2 - 31 grudnia 2005 roku
na rozprawie
sprawy: SK 2005/13/K
z powództwa: Namiestnika Koronnego Surmali
przeciwko: Surmali
o: zbadanie konstytucyjności Konstytucji Księstwa Surmali
orzeka, co następuje:
I. Stwierdza niekonstytucyjność art. 10 pkt 10, 11 i 14, art. 19 ust. 6 lit. g, art. 21, art. 22 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 Konstytucji Księstwa Surmali.
II. Kosztami postępowania obciąża Skarb Królestwa.
III. Stwierdza prawomocność wyroku z chwilą jego urzędowego ogłoszenia.
UZASADNIENIE
(1)
Zapis przebiegu postępowania dostępny jest w Pałacu Sprawiedliwości - Sala
Rozpraw I
(http://dreamland.l.pl/sk/sk/forum.php?page=&cmd=show&id=51&category=9).
(2)
Pozwem z dnia 2 grudnia 2005 roku Namiestnik Koronny Surmali zwrócił się o
zbadanie konstytucyjności Konstytucji Księstwa Surmali z dnia 30
października 2005 roku. W uzasadnieniu wskazano, że Konstytucja Księstwa
Surmali wzbudziła wiele kontrowersji, również co do trybu jej wprowadzenia.
W opinii Namiestnika Koronnego Surmali, tryb wejścia w życie zaskarżonego
aktu był niezgodny z art. 14 ust. 4 Konstytucji Królestwa, z uwagi na brak
udziału w jej wydaniu organu kolegialnego oraz brak zatwierdzającej uchwały
Izby Poselskiej Parlamentu Królewskiego. Konstytucja krajowa nie tylko
rozszerza, ale również ogranicza uprawnienia obywateli Surmali i stąd winna
mieć zastosowanie procedura przewidziana w przywołanym przepisie.
(3)
Sąd Królestwa ustanowił pełnomocnikiem strony pozwanej Prokuratora
Generalnego Królestwa, który jednak nie zajął stanowiska w sprawie.
(4)
Sąd Królestwa zezwolił na składanie oświadczeń w sprawie przez każdego
obywatela Królestwa. Z tego prawa skorzystali Luke Woody oraz Edward książę
Krieg, Premier Rządu Królewskiego.
(5)
W zajętym stanowisku Luke Woody wskazał na sprzeczność z Konstytucją
Królestwa następujących przepisów Konstytucji Księstwa Surmali: art. 6, art.
10 pkt 10 - 12 i 14, art. 17 - 21, art. 24 - 26. Swoje stanowisko uzasadnił
naruszeniem norm federalnych, wewnętrzną niespójnością aktu oraz brakiem
zachowania hierarchii informacji.
(6)
Edward książę Krieg podniósł, że art. 14 ust. 4 Konstytucji Królestwa nie
musiał znaleźć zastosowania w przypadku Konstytucji Księstwa Surmali, i to z
dwóch równocześnie występujących przyczyn. Pierwszą z nich był udział
członków Izby Reprezentantów w pracach nad zaskarżonym aktem. Ponadto
Konstytucja Księstwa Surmali nie ogranicza praw obywateli Prowincji, lecz
jest w istocie aktem określającym ustrój Księstwa, co samo w sobie niczyich
praw nie ogranicza. Nie każdy akt prawa krajowego ma skutek ograniczający
swobody obywatelskie.
(7)
Mając na uwadze zgromadzony w toku przewodu materiał procesowy oraz
obowiązujące prawo Sąd Królestwa zważył, co następuje:
(7.A)
W pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut najdalej idący, dotyczący
niewłaściwego trybu przyjęcia ustawy zasadniczej Surmali. Jego uwzględnienie
skutkowałoby niekonstytucyjnością zaskarżonego aktu w całości, niezależnie
od zasadności zarzutów o charakterze merytorycznym. Dopiero ustalenie iż
przyjęty przez władze krajowe tryb ustrojodawczy był prawidłowy może
skutkować rozważeniem dalszych, bardziej szczegółowych zarzutów.
(7.B)
Nie jest trafne stanowisko iż udział członków Izby Reprezentantów spełnia
wymogi określone w art. 14 ust. 4 Konstytucji Królestwa. Słusznie zauważa
się, iż organem nie jest dowolna, niesformalizowana grupa doradców, choćby
indywidualnie zajmowali oni stanowiska związane ze sprawowaniem władztwa
publicznego, lecz grupa osób wyposażona przez obowiązujące prawo w pewien
funkcjonalny zespół praw i obowiązków, łącznie stanowiących kompetencji
danego organu władzy publicznej. Nie jest również działaniem danego organu
działanie choćby wszystkich jego członków, jeżeli nie przyjmuje ono prawem
ustalonej lub zwyczajowo przyjętej formy. Zgodna i podpisana przez
wszystkich posłów wiadomość przesłana na listę dyskusyjną nie jest
działaniem Izby Poselskiej. Tym jest jedynie uchwała tej Izby, podjęta w
sposób określony jej regulaminem. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że nawet
bez jakichkolwiek szczególnych uregulowań, zwyczajowo przyjętą formą
działania organu kolegialnego jest uchwała. Wbrew zatem twierdzeniu Edwarda
księcia Kriega, samo wzięcie udziału w pracach przez członków Izby
Reprezentantów nie oznacza bynajmniej, że udział w wydaniu danego aktu brała
Izba Reprezentantów. Stwierdzenie takiego udziału wymagałoby podjęcia
stosownej uchwały przez ten organ.
(7.C)
Na marginesie Sąd Królestwa pragnie zwrócić uwagę na skomplikowany charakter
prawny surmalajskiej Izby Reprezentantów. Otóż dekretem książęcym z dnia 14
października 2004 roku o uchyleniu wszelkich aktów normatywnych Księstwa,
Namiestnik Koronny Surmali przejął całość władzy ustawodawczej w Prowincji w
związku z niefunkcjonowaniem Izby Reprezentantów. W prowadzonym przez
Prowincję zbiorze prawa krajowego brak jest aktu, który ustanawiałby zmianę
w tym zakresie. Namiestnik Koronny Surmali, wezwany przez Sąd Królestwa do
przedstawienia trybu prac nad zaskarżonym aktem, nie wskazał żadnej podstawy
obecnego umocowania Izby Reprezentantów. Uwzględniwszy przedstawiony stan
przyjąć należałoby, że działalność surmalajskiego organu kolegialnego opiera
się wyłącznie na tradycji. Sąd Królestwa pragnie jednak zwrócić uwagę, że
tak rozumiana tradycja wyrasta niejako na przekór treści przepisów, co w
zasadzie prowadzić może do uznania iż trudno w ten sposób mówić o
kształtowaniu się normy prawa zwyczajowego.
(7.D)
W ocenie Sądu Królestwa prawidłowa jest jednak ta część argumentacji, która
opiera się na opinii iż sama w sobie, Konstytucja Księstwa Surmali nie
ogranicza swobód obywatelskich w rozumieniu art. 14 ust. 3 Konstytucji
Królestwa, tak więc nie ma potrzeby stosowania procedury przewidzianej w
ust. 4 przywołanego przepisu. Badana krajowa ustawa zasadnicza zawiera normy
w dużej mierze organizacyjne. Ograniczeń swobód obywatelskich możnaby się
pozornie dopatrywać w ustanowieniu aktów normatywnych prawa krajowego, skoro
akty te mogą ustalać powszechne obowiązki. Jednakże podporządkowanie aktom
prawa krajowego wcale nie wynika z krajowych ustaw zasadniczych, lecz wprost
z art. 6 ust. 2 Konstytucji Królestwa. Krajowe normy konstytucyjne mają
jedynie charakter uszczegóławiający i tak długo, jak długo odnoszą się
jedynie do formy, czy też hierarchii źródeł prawa krajowego, same przez się
swobód obywatelskich nie naruszają.
(7.E)
Podsumowując dotychczasowe rozważania, tryb wprowadzenia w życie Konstytucji
Księstwa Surmali był zgodny z Konstytucją Królestwa.
(7.F)
Ustalenie konstytucyjności wejścia w życie zaskarżonej ustawy zasadniczej
Surmali, oznacza konieczność przeanalizowania jej poszczególnych postanowień
pod kątem merytorycznej zgodności z obowiązującym nadrzędnym porządkiem
prawnym. Poniżej przedstawiona zostanie analiza jedynie tych postanowień
zaskarżonego aktu, które wzbudziły wątpliwości Sądu Królestwa lub też
uczestników postępowania, w kolejności numeracji przepisów Konstytucji
Księstwa Surmali.
(7.G)
Pierwszym podważonym przepisem jest art. 6 Konstytucji Księstwa Surmali
stanowiący, że "o prawach obywateli Prowincji Surmala może decydować tylko
dekret Namiestnika Prowincji, lub Ustawa Izby Reprezentantów podpisana przez
Namiestnika.". Miałby on być niekonstytucyjny przez to, że nie wymienia
prawa federalnego jako źródła ograniczeń swobód obywatelskich. Luke Woody
twierdzi w złożonym oświadczeniu, że Namiestnik Koronny Surmali nie może
uprawnień wynikających z prawa federalnego ani rozszerzyć, ani ograniczyć.
Nie jest to pogląd trafny w całości. Rzeczywiście, prawo krajowe nie może
ograniczać uprawnień wynikających z prawa federalnego. Nie oznacza to
jednak, że Prowincja nie może ustalać uprawnień nowych i ich regulować. W
takich granicach, jakie wyznacza prawo federalne, Prowincje są autonomiczne.
Co więcej, zgodnie z art. 11 Konstytucji Królestwa, prawo krajowe może
regulować nawet część kwestii zastrzeżonych dla prawa federalnego, jeżeli
brak jest stosownych regulacji na szczeblu Federacji. Prawidłowe odczytanie
art. 6 Konstytucji Księstwa Surmali wymaga również sięgnięcia do jej art. 4
pkt 1 i art. 25. Przepisy te odczytywane łącznie, jednoznacznie wskazują na
uwzględnienie zasady nadrzędności prawa federalnego co do zasady. Dlatego
też Sąd Królestwa nie dopatrzył się niekonstytucyjności w tym zakresie.
(7.H)
Zasadne jest odrębne omówienie wątpliwości odnoszących się do niektórych
punktów art. 10 Konstytucji Księstwa Surmali, określającego zasadniczy zbiór
kompetencji Namiestnika Koronnego Surmali. Zakwestionowane punkty tego
artykułu przewidują: pkt 10 - zwierzchnictwo Namiestnika Koronnego Surmali
nad siłami zbrojnymi, pkt 11 - wyznaczanie przez Namiestnika Koronnego
Surmali naczelnego wodza, pkt 12 - zarządzanie przez Namiestnika Koronnego
referendum, pkt 14 - stosowanie przezeń prawa łaski. Punkty 10 i 11 zostaną
omówione łącznie, jako że dotyczą zagadnień zbliżonych.
(7.I)
Sąd Królestwa podziela argumentację Luke'a Woody'ego, iż kwestie związane z
siłami zbrojnymi reguluje prawo federalne w sposób precyzyjny i zastrzega je
do kompetencji władz federalnych, co wynika wprost z art. 52 ust. 1
Konstytucji Królestwa. To Król jest, zgodnie z art. 30 ust. 1 Konstytucji
Królestwa, Najwyższym Zwierzchnikiem Sił Zbrojnych. Naczelnym wodzem jest
Marszałek Armii Królewskiej, powoływany przez Króla, stosownie do art. 52
ust. 3 Konstytucji Królestwa. Konstytucja Królestwa reguluje również w art.
52 ust. 2 organizację sił zbrojnych w ten sposób, iż ustanawia m.in. pięć
Armii Prowincjonalnych, stacjonujących po jednej na terenie każdej z
Prowincji, współtworzących Armię Królewską. Armie Prowincjonalne nie są
jednak klasycznymi siłami zbrojnymi poszczególnych Prowincji. Prowincje
poprzez swoich Namiestników Koronnych mają jedynie wpływ na powołanie
właściwego Generała Armii Prowincjonalnej.
(7.J)
Nie stanowi natomiast naruszenia Konstytucji Królestwa przyznanie
Namiestnikowi Koronnemu Surmali prawa przeprowadzania referendum. Z
oczywistego względu dotyczy to jedynie referendum prowincjonalnego, stanowi
zatem odzwierciedlenie referendum ogólnonarodowego, o którym mowa w
rozdziale IV Konstytucji Królestwa. Takie referendum dotyczyć może jedynie
wewnętrznych spraw Prowincji i nie sposób z góry zakładać jego
niekonstytucyjności tym bardziej, iż stanowi ono realizację zasady
demokratyzacji, w tym wypadku - demokratyzacji Prowincji. Sąd Królestwa
konsekwentnie w swoim orzecznictwie zwraca uwagę, iż zasada ta jest silnie
ugruntowana w Konstytucji Królestwa i jej konkretyzacja stanowi należyte
wykonanie konstytucyjnych gwarancji swobód obywatelskich.
(7.K)
Sąd Królestwa również miał wątpliwości co do oceny art. 10 pkt 14
Konstytucji Księstwa Surmali, przewidującego prawo łaski dla Namiestnika
Koronnego Surmali. Prawo łaski jest szczególnym uprawnieniem, powierzanym
zazwyczaj głowie państwa, stanowiącym ingerencję w normalny tok wymiaru
sprawiedliwości w sprawach karnych. W swoim założeniu ma być ostateczną
formą łagodzącą niedostosowanie norm prawa karnego do jednostkowej sytuacji.
Z drugiej jednak strony uprawnienie to, właśnie przez swój charakter
arbitralnego wkroczenia w sferę niezależności sądów, jest poważnym
odstępstwem od gwarancji związanych z funkcjonowaniem trzeciej sfery władzy
publicznej. Istota prawa łaski wyklucza wprawdzie pogwałcenie praw
jednostki, wobec której jest stosowane, stanowi jednak niebezpieczeństwo
utraty przez ogół mieszkańców Królestwa zaufania do sposobu wymierzania
sprawiedliwości przez państwo jako całość. Zaufanie to również stanowi
wartość konstytucyjnie chronioną, choćby poprzez gwarancje równości wobec
prawa. Sąd Królestwa uznaje, że prawo łaski Namiestników Koronnych mogłoby
ewentualnie znaleźć swoje uzasadnienie jedynie w odniesieniu do przestępstw
definiowanych wyłącznie przez prawo krajowe i wyłącznie w sytuacjach, gdy w
sprawie uprawomocnił się wyrok skazujący właściwego sądu krajowego. Jedynie
w tak określonych granicach uprawnienie Namiestnika Koronnego, przynajmniej
teoretycznie najlepiej zorientowanego w lokalnych warunkach, dałoby się
określić jako wynikające z zasady autonomii Prowincji. Wykroczenie poza te
granice oznaczałoby przeniesienie sprawy na poziom federalnego wymiaru
sprawiedliwości, a ten zastrzeżony jest wyłącznie dla Królestwa; zgodnie z
art. 11 Konstytucji Królestwa, Prowincjom nie wolno ingerować w tą sferę
nawet wówczas, gdy brak jest regulacji federalnych. Ponieważ art. 10 pkt 14
Konstytucji Księstwa Surmali nie zawiera odpowiednio zdefiniowanego
ograniczenia, Sąd Królestwa uznał ostatecznie ten przepis za niezgodny z
Konstytucją Królestwa.
(7.L)
Luke Woody upatruje niezgodności art. 17 - 19 zaskarżonego aktu z
Konstytucją Królestwa w tym, że nie zostały one napisane z należytą
starannością i nie odzwierciedlają należytej hierarchii ich postanowień. Sąd
Królestwa uznaje, iż samo ułożenie tekstu prawnego w sposób nieodpowiadający
realnym standardom, nie przesądza jeszcze o jego niekonstytucyjności. Dzieje
się tak w zasadzie dopiero wówczas, gdy ta okoliczność występuje w takim
nasileniu, że zagraża zasadom konstytucyjnym. Jak długo, przy wykorzystaniu
uznanych metod interpretacyjnych, możliwe jest ustalenie treści normy
prawnej, a tak ustalona jej treść nie pozostaje w sprzeczności z normą
nadrzędną, dany akt normatywny zachowuje walor zgodności z ustawą
zasadniczą.
(7.M)
Sąd Królestwa zwraca jednak uwagę na istotną wadę art. 19 ust. 6 lit. g
Konstytucji Księstwa Surmali, której nie dostrzegli uczestnicy postępowania.
Przepis ten ustanawia Prezesa Sądu Krajowego Surmali członkiem Izby
Reprezentantów. Jest to niedopuszczalne naruszenie konstytucyjnej zasady
niezależności sądów. Sąd Królestwa, będąc świadomym treści ostatniej
nowelizacji przepisów dotyczących zasady niepołączalności stanowisk,
łagodzących w stosunku do sędziów dotychczas przyjęte zwyczajowo w tym
zakresie normy, zwraca uwagę iż wykładnia tych przepisów winna być
dokonywana szczególnie ostrożnie. Nie może ona prowadzić - przynajmniej w
obecnym stanie konstytucyjnym - do sytuacji, w której akceptuje się
rozwiązania prawne powierzające sędziom, li tylko z racji sprawowanego przez
nich urzędu, określone funkcje we władzach krajowych, a zwłaszcza sytuacji,
w której chodzi o stanowisko związane z kierowaniem sądem. Nowe regulacje w
tym zakresie mają charakter wyjątku od zasady i muszą być interpretowane
ściśle. W związku z tymi ustaleniami, zważywszy naruszenie konstytucyjnej
zasady niezależności sądów, Sąd Królestwa stwierdził niekonstytucyjność art.
19 ust. 6 lit. g Konstytucji Księstwa Surmali.
(7.N)
Ingerencją w system wymiaru sprawiedliwości są również przepisy poświęcone w
zaskarżonym akcie sądownictwu, ujęte w art. 20 - 22, choć nie w całości są
one niezgodne z ustawą zasadniczą Królestwa. Konstytucja Królestwa jasno
określa granice kompetencji Prowincji w zakresie wymiaru sprawiedliwości -
obejmują one jedynie kwestie związane z sądem krajowym. Wynika to wprost z
art. 11 oraz art. 53 ust. 5 Konstytucji Królestwa. Sąd Królestwa uznaje, że
posługiwanie się liczbą mnogą, stanowiącą o "sądach krajowych" samo w sobie
nie stanowi naruszenia Konstytucji Królestwa, gdyż - jeżeli pozwalają na to
warunki kadrowe i odpowiada to lokalnym potrzebom - Prowincja może utworzyć
więcej aniżeli jeden sąd krajowy. Wątpliwości pojawiają się jednak już przy
kwestii odrębności i niezależności od innych władz. Problem sprowadza się
tutaj to podległości judykacyjnej sądów krajowych Królowi oraz Sądowi
Królestwa. Przyjmując jednak prokonstytucyjną wykładnię stwierdzić należy,
iż art. 20 Konstytucji Księstwa Surmali odnosi się do odrębności i
niezależności ewentualnych sądów krajowych w stosunku do innych władz
Prowincji, nie ingeruje zaś w regulowaną Konstytucją Królestwa i federalnymi
aktami podkonstytucyjnymi podległość w zakresie kontroli instancyjnej,
sprawowanej w ramach trzeciej sfery władzy publicznej. Natomiast nie sposób
bronić konstytucyjności art. 21 Konstytucji Księstwa Surmali. Dotyczy on
statusu prawnego sędziów, co w świetle regulacji art. 46 Konstytucji
Królestwa uznać należy za niedopuszczalne tym bardziej, że przepis ten
odmiennie ustala podległość sędziego aktom normatywnym, a także inaczej
kształtuje odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego. Podobnie kształtuje się
sprawa konstytucyjności art. 22 ust. 1 zaskarżonego aktu. Przewiduje on
dwuinstancyjność postępowania. Otóż prawo krajowe nie może przesądzać
dwuinstancyjności postępowania, skoro władne jest regulować jedynie pewne
kwestie występujące przed swoim sądem krajowym, który jest sądem wyłącznie I
instancji. Sąd Królestwa jako zgodny z Konstytucją Królestwa uznaje
natomiast art. 22 ust. 2 zaskarżonego aktu, ponieważ stanowi on w istocie
wskazanie krajowego organu właściwego do wykonania kompetencji powierzonej
ogólnie Prowincji przez art. 43 ust. 5 Konstytucji Królestwa.
(7.O)
Osobnego omówienia wymaga art. 24 Konstytucji Księstwa Surmali. Przewiduje
on, że "ustrój i właściwość Prokuratury Prowincji Surmala określa Dekret
Namiestnika Prowincji Surmala". Konstytucja Królestwa w art. 51 ust. 3
przewiduje kompetencję prawa krajowego w regulowaniu struktur Prokuratury w
zakresie właściwym temu prawu. W ocenie Sądu Królestwa zakres ten dotyczy
tych jednostek organizacyjnych prokuratury, które odpowiadają hierarchicznie
sądom krajowym. Zatem art. 24 zaskarżonego aktu, podobnie jak omówiony wyżej
art. 22 ust. 2, w zasadzie określa jedynie, który z organów Prowincji jest
właściwy do wydania stosownych przepisów krajowych. Sama taka delegacja nie
jest niekonstytucyjna. Natomiast ich realizacja będzie musiała uwzględniać
obowiązujące regulacje federalne dotyczące prokuratury.
(7.P)
Sąd Królestwa zwracał wyżej uwagę, że art. 6 Konstytucji Księstwa Surmali
nie ma charakteru samodzielnego i musi być odczytywany właśnie w związku z
art. 25 i przy takiej, prawidłowej jego wykładni, nie ma sprzeczności między
oboma przepisami. Nie jest również trafne stanowisko podnoszące
niekonstytucyjność samego ust. 2 omawianego artykułu. Prawo federalne
określa pewne standardy, które winny być traktowane jako minimalne. Nie
wykluczają one zasadniczo dalej idących regulacji krajowych chyba, że
prowadziłyby one do niekonstytucyjnego zróżnicowania obywateli Królestwa
względem prawa - czyli dyskryminacji. Problemem tym zajmował się Sąd
Królestwa wcześniej w wyroku w sprawie SK 5/K/03 [Solardia v. Królestwo]
(BPSK Nr 101).
(7.R)
Ostatnim przepisem wzbudzającym zastrzeżenia co do jego konstytucyjności
jest art. 26 zaskarżonego aktu. Dotyczy on kwestii związanych z
obywatelstwem Prowincji. Jego ust. 1 stanowi, że "zasady nabywania
obywatelstwa Prowincji Surmala określa Dekret Namiestnika Prowincji
Surmala". Przepis ten jest sprzeczny z art. 3 ust. 1 ustawy federalnej z
dnia 6 listopada 2004 roku o obywatelstwie (j.t. - BPSK Nr 301), zgodnie z
którym obywatel Królestwa nabywa automatycznie obywatelstwo Prowincji, w
której zamieszkuje. Ponieważ jednak z art. 6 ust. 2 oraz art. 49 ust. 2
Konstytucji Królestwa wynika zasada supremacji prawa federalnego, naruszenie
ustawy federalnej przez akt prawa krajowego, stanowi jednocześnie naruszenie
przywołanych przepisów Konstytucji Królestwa. Jedynie na marginesie Sąd
Królestwa wyraża przypuszczenie, iż być może surmalajskiemu ustrojodawcy
chodziło o ustalenie przesłanek uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w
art. 9 ust. 2 i 3 ustawy federalnej o obywatelstwie. Jednakże prawo
zwłaszcza w kwestiach tak istotnych, jak kwestia obywatelstwa, musi być
stanowione możliwie jasno. W tym wypadku doszło do zbyt istotnego naruszenia
zasad prawidłowej legislacji, które już samo w sobie skutkuje naruszeniem
Konstytucji Królestwa. Prawo federalne zezwala natomiast Prowincjom na
określenie przesłanek skutkujących utratą obywatelstwa Prowincji. Wówczas
obywatel zostaje umieszczony na liście deportacyjnej, przy czym może ubiegać
się o uzyskanie obywatelstwa innej Prowincji, którego przyznanie oznacza
automatyczne skreślenie z listy deportacyjnej. Procedurę tą przewiduje art.
7 przywołanej ustawy federalnej o obywatelstwie. A zatem w tym zakresie
możliwe jest ustalenie przesłanek przez poszczególne Prowincje, z
zastrzeżeniem zachowania standardów wynikających z prawa federalnego. Tym
samym nie można jednak orzec o niekonstytucyjności art. 26 ust. 2
Konstytucji Księstwa Surmali.
(7.S)
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
Postępowanie w sprawach konstytucyjnych jest jednoinstancyjne, stąd wyrok
niniejszy jest prawomocny od chwili jego urzędowego ogłoszenia.
Prezes Sądu Królestwa
(-) król senior Artur Piotr
Received on Sat 31 Dec 2005 - 02:21:34 CET
This archive was generated by hypermail 2.4.0 : Fri 10 Jan 2020 - 23:09:59 CET